marshal nesamony

Father of Kanyakumari District


பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மறைக்கப்பட்ட வரலாறு

தாங்கள் எழுதி வெளியிட்ட திருவிதாங்கூர் தமிழர் போராட்ட வரலாறு என்ற நூலைப் படித்தேன். அதில், சுப்பிரமணியபிள்ளை (பி.எஸ்.மணி) கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க அவரின் உறவினர் யோகீஸ்வரன் ஆகிய தாங்கள் நூல் எழுதியதாகக் குறிப்பிட்டிருக்கிறீர்கள். இந்த நூல் பி.எஸ். மணி எழுதிய நூலின் மறுவடிவமே தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை. உறவு உறவோடு சேரும், சாதி சாதியோடு சேரும் என்பதற்கிணங்க உங்கள் சாதி வெறியும், உறவும் பற்றும் (பி.எஸ். மணிக்கும் தங்களுக்கும் உள்ள) இந்த நூலில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. நான் இதற்கு விளக்கம் எழுதும் போது, சாதிப் போராட்டத்தைத் தூண்டி விடாத மற்ற சாதிகளை அடக்கி ஒடுக்க நினைக்காத, அனைத்துப் பிள்ளைமாரையும் நான் வணங்குகிறேன், மதிக்கிறேன். கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளை, அறிஞர் சிதம்பரம்பிள்ளை, திரு. சிவதாணுபிள்ளை, எம்.எல்.ஏ., திரு. சுப்பிரமணியபிள்ளை, திரு. நாராயணபிள்ளை, திரு. சிவன்பிள்ளை, தளபதி காந்திராமன் போன்ற நல்லுள்ளம் கொண்டவர்களை நான் என்றுமே மதிக்கிறேன். வணங்குகிறேன். வரலாறு என்பது கதையோ, கற்பனையோ அல்ல. நடந்த சம்பவமே வரலாறு என்று மு.ஆ. அவர்கள் கூறியிருப்பது இங்கு நினைவுகூரத்தக்கது. திருவிதாங்கூர் போராட்டம் என்பது நம்பூதிரிமார்களிடமிருந்தும், நாயர்களிடமிருந்தும், நாஞ்சில்நாட்டுப் பிள்ளைமார்களிடமிருந்தும் விடுதலைப் பெறுவதற்காக நடத்தப்பட்ட போராட்டமே திருவிதாங்கூர்- தமிழர் விடுதலைப் போராட்டம். நாஞ்சில் நாட்டு வெள்ளாளர்கள் தமிழர்களுக்குச் செய்த கொடுமையைக் கண்ட கவிமணி தேசிகவிநாயகம் பிள்ளை அவர்கள்கூட “நஞ்சினும் கொடியோன்” நாஞ்சில் நாட்டு வெள்ளாளன் என்று கூறினார். அன்று நம்பூதிரிகளின் நோக்கத்தை நிறைவேற்றும் கருவிகளாக நாயரும், வெள்ளாளரும் செயல்பட்டனர். இச்செயல் பாடுகளினால் தமிழ்மொழியுடன் சமஸ்கிருதம் கலந்து மலையாள மொழி உருவாயிற்று. தமிழரசர்கள் கொல்லப்பட்டு அல்லது அவர்களை வனவாசம் போகவைத்து மலையாளிகள் ஆட்சி பீடம் ஏறினர். இளவரசர்கள் களிப்பான்குளத்தில் கொல்லப்பட்டனர். தமிழ் மக்கள் விலங்குகளைவிடக் கேவலமாக நடத்தப்பட்டனர். மன்னர்கள் பலர் நஞ்டே;டிக் கொல்லப்பட்டனர். இவ்வாறு பல்வகையான கொடுமைகளி லிருந்து விடுதலையடைவதற்காக நடத்தப்பட்ட போராட்டமே திருவிதாங்கூர் தமிழர் போராட்டம். உங்கள் இன முன்னோர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கும் தமிழ் மொழிக்கும் செய்த கொடுமைகளைச் சொல்ல முடியாது.
தாழக்குடி என்ற ஊரில் மாடத்தி என்ற பெண்மணியை ஏரில் மாட்டுடன் பூட்டி உழுது கொன்றுவிட்டார்கள். உங்கள் முன்னோர் நாடார், சாம்பவர், பறையர், மீனவர் மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட இனத்தைச் சார்ந்த மக்களின் வீடுகளை நெருப்பு வைத்துக் கொளுத்தினார்கள். இராஜாக்கமங்கலத்தில் வீட்டோடு வைத்து எரித்துக் கொன்ற ஏழை நாடார் குடும்ப நிகழ்வுகள் சாட்சி சொல்லும். எந்த அரசு வந்தாலும் அந்த அரசுக்குச் சாதகமாக நடந்து மற்றவர்களைக் காட்டிக்கொடுத்து உங்கள் பதவிகளைத் தக்க வைப்பீர்கள்.
அரசர் ஆண்டால் அரசர் பக்கம், காங்கிரஸ் ஆண்டால் காங்கிரஸ் பக்கம், தி.மு.க. ஆண்டால் தி.மு.க. பக்கம், அ.தி.மு.க. ஆண்டால் அதன் பக்கம், இந்து முன்னணி ஆண்டால் அதன் பக்கம், இப்படி ஆளும் பக்கத்தில் நின்று செழித்து வாழ்கிறீர்கள். கோவில் தெற்குத் தெரு முதல் சினிமா வரை நீங்கள்தாம். தமிழ் தேசியத்திலும் நீங்கள்தாம். இந்தியத் தேசியத்திலும் நீங்கள்தாம். இவ்வாறு பலமுகங்காட்டும் மந்திர வித்தை உங்களைத் தவிர இந்த உலகில் வேறு யாருக்கும் தெரியாது.

இப்போது கூடக் கேரளம் சென்றால் நாஞ்சில் நாட்டு வெள்ளாளன் “நாம் ஒரே இனம்” என்றும் தமிழகம் வந்தால் “தமிழர்கள் நாம்” என்றும், நடத்தும் பித்தலாட்டம் நாடகம் உலகில் நாஞ்சில்நாட்டுப் பிள்ளைமார்கள் தவிர வேறு எவருக்கும் கைவராது. திருவிதாங்கூர் போராளிகள் நாங்கள்தாம் என்றும் கூறுகிறீர்கள். நீங்;கள் அதிகம் வாழக்கூடிய தோவாளைத் தொகுதியில் என்றைக்காவது ஒருநாள் திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் வேட்பாளர் வெற்றி பெற்றதுண்டா? ஆனால் அதற்கு மாறாகத் தமிழரை அழித்த பட்டம் தாணுபிள்ளை வேட்பாளரே என்றும் வெற்றிபெற்றுள்ளார். இந்நிகழ்வு பாராளுமன்றத்தில்கூடக் கேள்வி கேட்கப்பட்டது. பாருங்கள் உங்களுடைய தமிழ்ப் பற்றும் திருவிதாங்கூர் தமிழர் போராட்டத்தின்பால் உள்ள பற்றும் இந்த நிகழ்வின் மூலமாக நாம் அறிந்து கொள்ளலாம். பேரா. யோகீஸ்வரன் பிள்ளை அவர்களே, நீங்கள் தமிழர்களின் போராட்டக் காலத்தில் திருவிதாங்;கூர் தமிழ்நாடு காங்;கிரசிலிருந்து ராஜினாமா செய்த திரு. பி.எஸ்.மணி அவர்களைப் புகழ்ந்து எழுதுகிறீர்கள். திரு. பி.எஸ். மணி அவர்கள் எப்போதாவது திருவிதாங்;கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரசில் நிரந்தர உறுப்பினராக இருந்ததுண்டா? சாதிப் பற்றால் எதையும் வரலாறாக எழுத முடியுமா? திருவிதாங்;கூர் போராட்ட வழக்கில் இவர் பெயரும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. ஆனால், இவர் சிறைக்குச் செல்லவில்லை. இவர் தொடுத்த “நேசமணி ஒரு சரித்திரத் திருப்பம்” என்ற நூல் வழக்கில் சிறைச்சான்றிதழைக் காட்டலாம் என்று கூறியவர் முடிவில் சிறைச்சான்றிதழைக் காட்ட அவரால் முடியவில்லை. எப்படி இவர்களெல்லாம் தியாகியானார்கள் என்பதைப் பின்னால் எழுதுகிறோம். உங்கள் நூலிற்குப் தலைவர் பழ. நெடுமாறன் அவர்கள் எந்த மனதுடன் “நடுநிலை நூல்” என்று எழுதினார் என்பது எங்களுக்கு விளங்கவில்லை. அவர் ஏமாற்றப்பட்டிருப்பார் என்று தோன்றுகிறது.

தாங்கள் எழுதிய நூல் எங்களுக்கு வியப்பைத் தரவில்லை. நீங்கள் இப்படித்தான் எழுதுவீர்கள் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். பி.எஸ். மணியின் 70 ஆவது பிறந்தநாள் விழா மலரில், தியாக வேள்வியில் தங்;களை ஒப்புக்கொடுத்த எங்;கள் தலைவர்களைப் பற்றி; நீங்;கள் எழுதும்போது எம்.எல்.ஏ.க்களை எம்.பி.க்களை மிக மட்டமாக எழுதியிருக்கிறீர். ஆகையால் நீங்கள் இப்படித்தான் எழுதுவீர்கள் என்பது எங்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும். பி.எஸ். மணியின் வேண்டுதலுக்காக வரலாறு எழுதியிருக்கிறீர். அரசு உங்கள் கையில். அதிகாரிகள் உங்கள் கையில். நீங்கள் எதுவும் எழுதலாம். ஆனால், உண்மைகள் ஓர் நாளில் ஓங்காரம் செய்யும். அது உங்கள் காதில் நின்று ரீங்காரம் செய்யும். தமிழனையும் தமிழையும் ஏமாற்றாதீர்கள். குமரித் தந்தை மார்சல் நேசமணி மற்றும் அவருடன் பல்வேறு நோக்கங்களோடு இணைந்து வஞ்சகமாகச் செயல்புரிந்தவர்களின் தோல்களை உரித்துக்காட்டிய ஜனாப் அப்துல் ரசாக் எழுதிய “நேசமணி ஒரு சரித்திரத் திருப்பம்” என்ற நூலை முழுமையாக படித்த பிறகு பழ. நெடுமாறன் அணிந்துரை
தந்திருப்பாரேயானால் அவர் ஓரளவுக்காவது நடுநிலைப்பாட்டை கடைப்பிடித் திருப்பார். ஆனால் அவர் செய்தது ஒரு தலைப்பட்சக் காதல்.

அகில திருவிதாங்கூர் தமிழர் காங்கிரஸ்:-

நாஞ்சில் நாட்டு மத்திய வாலிபர் சங்கம் என்பது வெள்ளாளர் சாதி
கோட்பாடு கொண்ட ஒரு கூட்டம். சாதி வெறிப்பிடித்த ஒரு அரக்கக் கூட்டம்.
பிடாகைக் கூடும்போது, சுசீந்திரத்தில் யார், யாரை தண்டிக்கலாம் என்று ஆள்
தேடிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கும்பல். அந்தக் கும்பலிலிருந்து உருவான சங்கம்
மத்திய வாலிபர் சங்கம். இந்தச் சங்கம்தான் பிறிதொரு நாளில் நாஞ்சில்
தமிழர் காங்கிரஸ் எனப் பெயர் மாற்றம் பெற்றது. மாபெரும் தமிழறிஞர் திரு.
சிதம்பரம் பிள்ளை அவர்களின் ஆலோசனையோடு திரு. நதானியேல்
தலைமையில், தியாகி காந்திராமன் முன்னிலையில் அகில திருவிதாங்கூர்
தமிழர் காங்கிரஸ் எனப் பெயர் மாற்றம் பெற்றது. “டம்ளர் டம்ளர் பார்ட்டி” என்று
மற்றவர்கள் கிண்டல் செய்த காரணத்தினால் “அகிலத் திருவிதாங்கூர் தமிழன்
காங்கிரஸ்” எனப் பெயர் மாற்றம் பெற்றது. இந்தப் பெயர் நதானியேல் எழுதிய
கடிதங்கள் பல நூற்களில் வந்துள்ளன. இது ஒரு அரசியல் இயக்கம் அல்ல.
மருத்துவாழ் மலையில் 6.7.1947 அன்று கூடிய கூட்டத்தில் திவான் சர்.
சி.பி. இராமசாமி ஐயரின் கோட்பாட்டை ஆதரிப்பதா? வேண்டாமா? என்ற
கருத்தில் ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டு உடைந்து சிதறியது இந்த இயக்கம்.
இதன் தலைவர் நதானியேல் சோசியலிஸ்ட் பார்ட்டியில் சேர்ந்து தொழிலாளர் நலனுக்காகப் பாடுபடச் சென்றார். இதன் செயலாளர் வேலாயுதம் பிள்ளை ஆசிரியர் பணிக்குச் சென்றார். இதன் பொறுப்பாளர்களில் பலர் ஸ்டேட் காங்கிரசில் (மலையாளி காங்கிரஸ்) இணைந்தனர் . சில பொறுப்பாளர்கள் தமிழரசுக் கழகத்தில் இணைந்தனர். திரு. பி.எஸ். மணியும் தமிழரசுக் கழகத்தில் 21.07.1947 அன்று சேர்ந்தார். அகில திருவிதாங்கூர் தமிழன் காங்கிரஸ் மருத்துவாழ் மலை நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு
செயல்பட்டது என்று எந்த வரலாற்றுத் திருடனும் கூறமாட்டான். ஆனால்,
யோகீஸ்வரன் பிள்ளை ஆகிய நீங்கள், உங்கள் உறவினர் பி.எஸ். மணிக்கு
வேண்டிக் கற்பனையாகப் பி.எஸ். மணி எழுதியதையே மேற்கோளாகக்
காட்டி வரலாறு எழுதியுள்ளீர்கள். நீங்கள் எழுதலாம். உயர்சாதிக்காரர்கள்
எங்கும் பேசலாம், யாரும் தடை செய்யமாட்டார்கள்.
ஜவகர்லால் நேரு, வல்லபாய் பட்டேல், மூதறிஞர் இராஜாஜி, ராம்
மனோகர் லோகியா, கிருபாலனி போன்ற தலைவர்களோடு சரியாசனத்தில்
இருந்து பேசும் எங்கள் இதயமெல்லாம் குடிகொண்ட ஜனாப் அப்துல் ரசாக்கின்
எழுத்தைக் கிண்டல் செய்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் உறவினர் பி.எஸ். மணி
பிள்ளையும் நீதிமன்றம் வழியாக அவர்எழுதிய “நேசமணி ஒரு சரித்திரத்
திருப்பம்” நூலைத் தடைசெய்திட முயன்றார். நீதி நிலைத்தது. மணியின்
வழக்குத் தள்ளுபடியானது.
06.07.1947 மருத்துவாழ் மலைக் கூட்டத்திற்குப் பின்னால்,
கட்சி உடைந்து போன பிறகு, தலைவர்கள், செயலாளர்கள் கட்சியைவிட்டுச்
சென்ற பின்னால் பி.எஸ். மணி 21.07.1947 இல் சுமார் 15 நாட்க்களுக்குள்
தமிழரசுக் கழகத்தில் சேர்ந்தார். அங்கே அவருக்குப் பதவிகள்
கொடுக்கப்பட்டன. அதன் பிறகுப் பல இயக்கங்களில் இவர் தலையைக்
காட்டியுள்ளார். ஆனால் தமிழரசுக் கழக வளர்ச்சிக்காகத் தொடர்ந்து குமரிப்
பகுதியில் ஈடுபட்டார். பல இயக்கங்களில் உறுப்பினராக இருந்தார். இவற்றை
உங்களால் மறுக்க முடியுமா. பொய்யை வரலாறாக எழுதாதீர்கள். இந்தியத்
தலைவர்களில் ஒருவரான அப்துல் ரசாக்கையா நீங்கள் கிண்டல்
செய்கிறீர்கள்? உங்களால் தியாகி என்று சாதி மோகத்தால் வர்ணனை
செய்யப்படுகின்ற பி.எஸ். மணி திருவிதாங்கூர் தமிழர் போராட்டத்தில்
எங்கிருந்தார் என்பதை நீங்கள் படித்து மகிழுங்கள். இதையும் மறைக்க
முடியுமா என்று பாருங்கள். இவர் பல சங்கங்களின் உறுப்பினர்
பி.எஸ். மணியின் உறவினர்களான சில பேராசிரியர்கள் அவர் இறுதி
வரை திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரசில் இருந்தார் என்று வரலாறு
எழுதுகிறார்கள். இது உண்மையல்ல.

1) 1938 ஆம் ஆண்டில் சமஸ்தான காங்கிரசின் உறுப்பினராகச் சேர்ந்தார்
(மணி 70 சிறப்பு மலர், 1987, ப. 6).
2) திரு. சோமையாஜுலு 1943 இல் நெல்லையில் தொடங்;கப்பட்ட
காங்கிரஸ் சங்கத்தில் தொடக்ககால உறுப்பினர்களில் இவரும்
ஒருவர். (சிறப்பு மலர், ப. 1)
3) 1943 இல் நாஞ்சில் நாட்டு வாலிபர் மத்திய சங்கம் என்ற அமைப்பில்
3 நபர்களில் பி.எஸ். மணியும் ஒருவர். 1943 ஆம் வருடம் பி.எஸ். மணி
4 அணா கொடுத்துக் காங்கிரசில் உறுப்பினர் ஆனார். (மணி 70
நிறைவு சிறப்பு மலர், 1987).
4) நாஞ்சில் தமிழர் காங்கிரஸ் அமைப்பாளர்களில் ஒருவர் (மேலது,
ப. 9).
5) நதானியேல் தலைமையில் உருவான (1945 டிசம்பர் 16 ) அகில
திருவிதாங்கூர் தமிழர் காங்கிரஸ் கட்சியில் ஒருவர். (மேலது)
6) அகிலத் திருவிதாங்கூர் தமிழர் காங்கிரசை, அகிலத் திருவிதாங்கூர்
தமிழன் காங்கிரஸ் என்று பெயர் மாற்றம் செய்தபோது அதிலும்
உறுப்பினர். (நதானியேல் கடிதம், 11 மார்ச் 1946).
7) மருத்துவாழ் மலைக்கூட்டம் 06.07.1947 (திருவிதாங்கூர்
தமிழன் காங்கிரஸ் கலைக்கப்பட்டது). அதன் செயலாளர்
வேலாயுதம் ஆசிரியர் பணிக்குச் சென்றார். அதன் தலைவர்
நதானியேல் சோசியலிச இயக்கத்தில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்
கொண்டு தொழிலாளர் நலனுக்காகப் பாடுபடச் சென்றார்.
பொறுப்பாளர்களில் ஒருவரான பி.எஸ். மணி சில
நாட்களுக்குள் சுதந்திர திருவிதாங்கூர் இயக்கத்திலும் அதன்
பின் தமிழரசுக் கழகத்திலும் தன்னை இணைத்துக்
கொண்ட்டார்.;.;. (நேசமணி ஒரு சரித்திரத் திருப்பம்,மணி 70 சிறப்பு மலர்)
8) 1947 இல் திவான் சர்.சி.பி. இராமசாமி ஐயர், சுதந்திர திருவிதாங்கூர்
என்ற இயக்கத்தை உருவாக்கிய போது 19.01.1947 இல் திரு. பி.எஸ்.
மணி அதில் கலந்து கொண்டார் (மணி 7,0 நினைவு சிறப்பு மலர்,
ப. 125).
9) 1947 ஜூலை 21 இல் தமிழரசுக் கழகத்தில் திரு. பி.எஸ். மணி குமரி
மாவட்டக் கன்வீனர். தமிழரசுக் கழகத்தின் தொடக்கக் காலத்தில்
உறுப்பினராகச் சேர்ந்தார். (மேலது). (அதாவது மருத்துவாள்
மலை கூட்டம் முடிந்த 15 நாட்களுக்குள்)

10) 1947 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 9 ஆம் நாள் ஆலன் மண்டபத்தில்
நேசமணியின் தலைமையில் கூடிய அரசியல் இயக்கக் கூட்டத்தில்,
திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரசை ஆரம்பித்த போது, இதுதான்
தமிழரின் ஒரே ஸ்தாபனம் என்று வருணனை செய்தவர். ஞஅன்றைய
பெரும் தலைவர்களில் ஒருவரான _. எ. நேசமணி தலைமை தாங்க
_. எம். சிவதாணுபிள்ளை வரவேற்க பி. சிதம்பரம்பிள்ளை
பிரசங்கிக்கத் தமிழர்களின் ஒரே ஸ்தாபனம் தி.த.நா.கா. என்று
ஆரவாரத்துடன் தீர்மானிக்கப்பட்டது.ஞ என்று பி.எஸ். மணி வர்ணனை
செய்துள்ளார். (1954 ஆகஸ்ட் 15, தினமலர்)
11) 1947 நவம்பர் 9 இல் தமிழரசுக் கழக முதல் மாநாடு ம.பொ.சி.
தலைமையில் நடைபெற்றது. தமிழ்நாடு முழுவதும் இருந்து 300
பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டனர். திரு. பி.எஸ். மணியும் அதில்
கலந்து கொண்டார்.
12) 1950 செப்டம்பரில் வட ஆற்காட்டில் திருப்பத்தூரில் தமிழரசுக் கழக
மாநாடு நடைபெற்றது. திரு. பி.எஸ். மணி அதில் கலந்து கொண்டார்.
13) குடம் சின்னத்தை உடைய திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரசுக்கு
எதிராக 1951 இல் போட்டித் திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் என்ற
கட்சி உருவாக்கப்பட்டது. இந்தக் கட்சியின் செயலாளார் பி.எஸ். மணி
ஆவார் (மணி 70 சிறப்பு மலர், ப. 127).
14) 1951 இல் தமிழ்நாடு உழைப்பாளர் கட்சியில் உறுப்பினர் ஆனார். இதன்
சார்பாகச் சட்டசபைக்கும் போட்டியிட்டு டெப்பாசிட் இழந்தார். அங்கும்
கருத்து வேறுபாடால் வெளியே வந்தார்.
15) 1951 ஜனுவரி 14 ஆம் தேதி அன்று சென்னைச் சிந்தாதிரிப்பேட்டையில்
தமிழர் திருவிழா நடைபெற்றது. திரு. பி.எஸ். மணி அதில் கலந்து
கொண்டார்.
16) 1954 ஜுன் மாதத்தில் நாகர்கோவிலில் நடைபெற்ற தமிழரசுக் கழக
2 நாள் மாநாட்டில் திரு. பி.எஸ். மணி முக்கிய பங்காற்றினார்.
17) 1954 ஆகஸ்ட் 14 இல் திருச்சி மாநிலத் தமிழரசுக் கழகப்
பொதுக்குழுக் கூட்டம் நடைபெற்றது. இதிலும் பி.எஸ். மணி கலந்து
கொண்டார்.
18) 1964 இல் காங்கிரஸ் உறுப்பினராக அன்றைய முதல்வர் காமராசரின்
முன்னிலையில் சேர்ந்தார் (மணி 70 சிறப்பு மலர், ப. 24).

19) திரு. பி.எஸ். மணி வெள்ளாளர் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டார்.
(மணி 70 சிறப்பு மலர், ப. 213).
20) திரு. பி.எஸ். மணி, இந்து முன்னணி மாநாட்டில் தலைமை தாங்கினார்
(மணி 70 சிறப்பு மலர், ப. 20).
21) தி.மு.க. விலும் திரு. பி.எஸ். மணி (மணி 70 சிறப்பு மலர், ப. 245)
தோழர்களே ழூ சிந்தித்துப் பாருங்கள். இவர் எங்கிருந்தார் என்று.
தமிழரசுக் கழகத்தில் கலந்து கொண்டது தவறு என்று யாரும்
கூறமாட்டார்கள். ஏனென்றால், வட எல்லைப் போராட்டத்தில் ம.பொ.சி. யின்
பங்கு மகத்தானது.

 

நேசமணி தலைமையில் நடந்த விடுதலைப்

தோழர்களே ழூ சிந்தித்துப் பாருங்கள். இவர் எங்கிருந்தார் என்று.
தமிழரசுக் கழகத்தில் கலந்து கொண்டது தவறு என்று யாரும்
கூறமாட்டார்கள். ஏனென்றால், வட எல்லைப் போராட்டத்தில் ம.பொ.சி. யின்
பங்;கு மகத்தானது. நேசமணி தலைமையில் நடந்த விடுதலைப்
போராட்டத்தில் சொற்பொழிவு ஆற்றி இங்குள்ள போராளிகளுக்கு ஊக்கம்
தந்துள்ளார் ம.பொ.சி. ஆனால், திருவிதாங்;கூர் தமிழ்நாடு காங்;கிரஸ்
போராட்டத்தில் பங்குபெற்றேன் என்று கூறிய பி.எஸ். மணி எங்குப் பங்கு
பெற்றார் என்பதை நீங்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். நேசமணியும்
ஜுனியர் வழக்கறிஞர்களும் எழுதிய சட்டத்தில் திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு
காங்கிரஸ் உறுப்பினர்கள் வேறு இயக்கங்களில் இருக்கக் கூடாது என்று
கட்சியின் சட்டம் கூறுகிறது. ஆனால் இவர் எங்கு உறுப்பினராய் இருந்தார்
என்பதை நீங்களே அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

காண்டிராக்ட் வேலையில் பி.எஸ். மணி (1956 வரை காண்டிராக்ட்
வேலையில் ஈடுபட்டார்)
திருவிதாங்கூர் போராட்டத்திற்காகத் தன்னுடைய காண்டிராக்ட்
வேலைகளையெல்லாம் விட்டுவிட்டு வந்ததாகக் கூறுகிறார். ஆனால்,
மதிப்புமிகு காந்திராமன் அவர்களுக்கு 18.3.1956 ல் எழுதிய கடிதத்தில்
“உங்களை வந்து பார்க்க வேண்டும் என்று நான் தினம், தினம் எண்ணுகிறேன்.
ஆனால் முடிவதில்லை. சில காண்டிராக்ட் வேலைகளில் மாட்டிக்கொண்டதே
காரணம்” என்று கடிதம் எழுதுகிறார். இதிலிருந்து அவர் 1956 வரை
காண்டிராக்ட் வேலைகளைச் செய்து வந்திருக்கிறார் என்பது தெளிவு.
ஆனால், தான் அந்த வேலைகளையெல்லாம் விட்டுவிட்டதாக அவரும்
எழுதுகிறார். அவருக்கு வேண்டியவர்களும் எழுதுகிறார்கள். அவர்
முதலிலிருந்து கடைசிவரை திருவிதாங்;கூர் தமிழ்நாடு காங்;கிரசில்
இருந்ததாக எழுதுகிறார்கள். ஆனால், அவர் கடைசி வரை திருவிதாங்கூர்
தமிழ்நாடு காங்கிரசில் இருக்கவில்லை. அவர் 15.03.1956 போராட்டத்தின்
உச்சக் காலக்கட்டத்தில் பி.எஸ். மணி திருவிதாங்;கூர் தமிழ்நாடு
காங்கிரசிலிருநது; இராஜினாமா செயது; விடடு; வெளியேறினாh.; மடடு; மலல் hமல்
தன்னுடைய பிள்ளைமார் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பல தோழர்களுக்குக் கடிதம்
எழுதி விலகச் செய்தார். மதிப்புக்கும் மரியாதைக்கும் உரிய காந்திராமன்
அவர்களுக்கும் கடிதம் எழுதினார். கொண்ட கொள்கையை வெற்றிபெறச்

செய்ய வேண்டும் என்ற நிலையிலிருந்த காந்திராமன் அவர்கள் இவருடைய
வேலைப் பாடுகளுக்குப் செவிசாய்க்க வில்லை.
இவ்வாறு பி.எஸ். மணி பல அரசியல் கட்சியில் உறுப்பினர். இதனை
ரசாக் எம்.பி. தன்னுடைய நூலிலும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

நூல் பெயர் – தியாக தீபங்கள், ஆசிரியர் ஆத்திவிளை தியாகி ஆ.
சிங்காராயர், வெளியிட்டோர் – ஆறுமுக ராகேல் பதிப்பகம், நெய்யூர், நாள்
25.12.2000. போராட்டத்தில் எந்தப் பங்கும் பெறாதவர்களான நாஞ்சில் நாட்டுப்
பிள்ளைகள் பலர் ஜெயில் அத்தாட்சி இல்லாமல் நூற்றுக்கும்
அதிகமானவர்கள் அரசிடமிருந்து பென்சன் வாங்குவதில் முந்திக் கொண்டனர்.
இதில் சிறப்பு என்னவெனில், போராட்ட வேளையில் வெறும் 5 வயதான ஒரு
பிள்ளைக்கும் தியாகிகள் ஊதியம் கிடைத்ததுதான் வேடிக்கை.
தியாகி ஆ. சிங்காராயரின் கண்ணீர் கடிதம்

“எனது கண்ணீர் வாழ்க்கையில் இதுவும் ஒன்று. இந்து மத பக்தரான
கு. ஆறுமுகம் நாடார் அவர்களுக்கும் கிறிஸ்தவ பக்தரான ஞா. ராகேல்
அம்மை அவர்களுக்கும் ஐந்தாவது மகனாக நான் நெய்யூர் ஆத்தி விளையில்
20.08.1921 ஆம் ஆண்டு பிறந்தேன். எனது அரசியல் பொது வாழ்க்கையில்
இந்திய நாட்டின் விடுதலைக்கு மதுரையில் 15.08.1942 இல் சிறை சென்று
விடுதலை பெற்றாலும் குமரி மாவட்ட விடுதலைக்கு 09.08.1954 இ;ல் சிறை
சென்று 13.08.1954 இல் திருவனந்தபுரம் மத்திய சிறையில் அடிபட்டுச்
சித்திரவதைக்கு உள்ளாகிப் பல்லுமிழந்து விடுதலைப் பெற்ற போதிலும்
07.09.1958 இல் தியாகிகள் வாழ்வின் நலனுக்காகக் குமரி மாவட்ட விடுதலைத்
தியாகிகள் சங்;கம் அமைத்த நாள் முதல் 42 வருடங்;களாக எனக்கு
ஏற்பட்டுள்ள சோதனைகள் வேதனைகள் பழிச்சொற்கள், இழிச்சொற்கள்,
புறங்கூறல், பரிகாசங்கள், கவலை, கண்ணீர், பசி, பட்டினி, கவலையின்
மிகுதியால் ஏற்பட்ட நோய்கள் மட்டுமா, மாத உதவி கிடைக்க நாட்கள்
சென்றதால் சில நன்றிகெட்ட தியாகிகள் என்னைப்படுத்திய கொடுமைகளும்
வேறுசிலர் என்னைக் கேவலமாகப் பேசியதும், பேசிவிட்டுச் சட்டையையும்
கிழித்துக் குடையும் முறித்துக் கீழே தள்ளிபோட்டதையும் நினைத்துப்
பார்க்கும் போது போராட்டத் தலைவர்களான மார்சல் நேசமணி,
குஞ்சன்நாடார், சிதம்பரநாதன் நாடார் போன்றவர்களை நினைத்துக்கூடப்
பார்க்காத தியாக தீபங்களை 1958 ல் நினைத்துப் பார்க்க வைத்த கடவுளிடம்
நான்தான் என் வேதனைகளைச் சொல்லிக் கண்ணீர் வடித்தேன். கடந்த 42
வருடங்களுக்குள் கலைஞர் கருணாநிதி அவர்களின் ஆட்சியில் 3 தடவையாக
300 க்கு அதிகமான திஜயாகிகளும், விதவைகளுமாக (தியாகிகளின்
மனைவிமார்) மாத ஓய்வூதியம் 3015 ரூபாயும் விதவைகள் 1515 ரூபாயும்
வாங்கி வருவதில் ஏழை விதவைகளைத் தவிர மற்றவர்கள் என்னை மறந்து
விட்டார்கள்.”
கலைஞர் கொடுத்த தியாகிகள் பென்சன், கலைஞர் ஆட்சி
கலைக்கப்பட்டவுடன் தமிழினத் துரோகிகளால் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டது.
தியாகிகள் பென்சன் பட்டபாட்டை நாம் பார்ப்போம். இன்று தமிழ்த்தேசம் என்று

சொல்லிக் கொண்டு சாதி தேசம் பேசும் அரசியல்வாதிகள் பி.எஸ். மணி
(சுப்பிரமணிய பிள்ளை) அவர்களின் சொற்கேட்டு வரலாறு எழுதிய அவரது
உறவினர் பேராசிரியர் யோகீஸ்வரர், இவரைப் போன்ற பேராசிரியர்கள்
வரலாற்றைத் திருத்தி எழுதுகிறார்கள் என்பதை முந்தைய கட்டுரையில் நாம்
கண்டோம். பி.எஸ். மணி, ஆர்.கே. ராம் ஆகியோர்கள் அகில திருவிதாங்கூர்
தமிழன் காங்கிரஸ், மருத்துவாழ் மலையில் வைத்து உடைபட்டபோது மணி
தமிழரசுக் கழகத்தில் சேர்ந்தார். பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளில் அங்கம்
வகித்தார். இடையிடையே நேசமணியால் உருவாக்கப்பட்ட திருவிதாங்கூர்
தமிழ்நாடு காங்கிரசில் தலையைக் காட்டினார். நேசமணிக்கு, ‘அன்ப்புளஜள்ள்ள
லீடர்’; என்று கடிதம் எழுதினார். குமரித் தந்தை என்று பெயர் டே;டினார். ஜீவா,
நேசமணி போக்குவரத்துக் கழக போராட்டத்திற்குப் பின்னால் அகண்ட
தமிழகத்திற்கு வித்திட்ட நேசமணியைத் தமிழை மறந்தவன் தாயை
மறந்தவன், வீட்டுக்கொரு தமிழன் நாட்டைக்காக்கப் புறப்படுக, என்று
சங்கநாதம் முழங்கிய நேசமணியை, பல கட்சிக்குத் தாவியவர்கள் நாய்
என்றும், அவர் வரலாற்றைச் சாக்கடை என்றும் வரலாறு எழுதியுள்ளனர்.
அப்படிப்பட்டவரை இனப் பற்றின் காரணமாகப் பி.எஸ் மணி 70 ஆவது
ஆண்டுவிழாவில் எழுதிய கட்டுரையைப் புத்கமாக எழுதியுள்ள திரு.
யோகீஸ்வாரன், புகழ்ந்து எழுதட்டும் கவலையில்லை. தமிழ்த் தேசியவாதிகள்
ஏன் புகழந்து எழுதுகிறார்கள் என்பதுதான் தெரியவில்லை. இங்கேதான்,
தமிழ்த் தேசியம் பேசுவோர் சாதி தேசியத்திற்குள்ளும் அடைபட்டுக்
கிடக்கிறார்கள் என்பதும் தெரிகிறது. இவர்களுக்கு இரு முகம். ஒரு முகம்
தமிழ்த் தேசியம், மறு முகம் சாதி தேசியம். இவர்களால் எப்படித் தமிழ்த்
தேசியத்தைப் பெற்றெடுக்க முடியும். ஆகையால்தான், மு.ஆ. அவர்கள்
தமிழ்த் தேசியம் சாதி மதத்திற்கு அப்பாற்பட்டுப் பிறக்க வேண்டுமானால்
சங்ககாலத்தில் உயர்நிலையிலிருந்து பிற்காலத்தில் தாழ்ந்த நிலைக்கு
ஆரிய இனத்தால் தாழ்த்தப்பட்ட பள்ளர், பறையர் இனத்தைச் சார்ந்த ஒரு
உண்மையான தியாகி தலைமை தாங்க வேண்டும் என்கிறார்.
திருவிதாங்கூர் போராட்டத்தில் இறந்துபோன தியாகிகளுக்கும்
சிறைசென்ற தியாகிகளுக்கும் ஓய்வூதியம் வழங்க வேண்டும், மதிப்பு அளிக்க
வேண்டும் என்று எண்ணிப் போராடுவதற்காகத் தியாகிகள் சங்கத்தைத்
தோற்றுவித்தார் தியாகி ஆ. சிங்காராயர். கலைஞர் கருணையுடன்
தியாகிகளைப் பாராட்டி ஓய்வூதியம் கொடுத்தார். ;சிறைச்சான்றிதழ் பெற்ற
தியாகிகளுக்கு மட்டுமே ஓய்வூதியம் இருந்தது. தியாகம் செய்யாத போலித்
தியாகிகள் தங்களுக்கு ஓய்வூதியம் கிடைக்கவில்லையே என்ற வருத்தத்தில்
அரசு அ;திகாரிகளைப் பிடித்துக் கலைஞர் ஆட்சி கலைக்கப்பட்டவுடன்
ஓய்வுதியத்தை நிறுத்தினர்.

அதன்பின் நடந்த கொடுமையைப் பாருங்கள். நீங்கள் கல்லூரி
அல்லது பல்கலைக்கழகத்தில் படித்து வெற்றி பெற்றால்தான் பி.எ. அல்லது
எம்.எ. பட்டம் கிடைக்கும் 2 பி.ஏ. படித்தவர்கள் என்னுடன் இவர் பி.ஏ. படித்தார்
என்று எழுதித்தந்தால் பி.ஏ. பட்டம் கிடைக்காது. இதுபோன்று எம்.ஏ. யும்
முறையாகப் படித்தால்தான் பட்டம் கிடைக்கும். 2 எம்.ஏ. படித்தவர்கள் இவர்கள்
என்னுடன் எம்.ஏ. படித்தார் என்று கூறினால், எம்.ஏ. பட்டம் கிடைக்காது.
அதைத் தயாரித்து யாராது வேலைக்குச் சென்றால், சிறைச்சாலை கதவு
திறந்து “வா மகனே வா” என்று வரவேற்கும். ஆனால் இங்கே பாருங்கள், 2
எம்.எல்.ஏ. க்கள் அல்லது 2 தியாகிகள் என்னுடன் சிறையில் இருந்தார் என்று
எழுதிக்கொடுத்தால் உடனே அவர்கள் தியாகிகள் ஆக்கப்பட்டார்கள். பி.எஸ்.
மணி அவர்களின் 70 ஆவது பிறந்த நாளில் வரலாற்றில் நிகழாத ஒரு
கொடுமை தமிழகத்தில் நடந்தது. இதற்கு வழியாட்டியாக இருந்தவர்கள்
திரு. ம.பொ.சி., திரு. அவ்வை நடராசன், திரு. சிலம்பொலி செல்லப்பன், பி.எஸ்.
மணியின் பிறந்த நாள் விழாவில் 1000 ரூபாய் கொடுத்தவரெல்லாம்
தியாகிகள். அதுவும் ஒரு குறிப்பிட்ட சிலரிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டது. அந்த
வேதனையைச் சிங்காராயரின் வாயாலேயே கேட்போம்.
படியுங்கள் 85 வயதான தியாகி ஆ. சிங்காராயர் (29.08.2005 திங்கள்
ஆத்திவிளை-நெய்யூர் – 629 802). நாட்டுப்பற்றும் தாய்மொழித் தமிழ்ப்பற்றும்
பாசமும் தன்னைப் போல் பிறரும் வாழ்ந்து வளம் பெற வேண்டும் என்று
நினைத்து நடக்கக்கூடிய தமிழகத்தின் தன்மானத் தமிழர்களுக்கு
“இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத் தியாகியும், கன்னியாகுமரி மாவட்ட
விடுதலைப் போராட்டத் தியாகியும், குமரி மாவட்ட விடுதலைத் தியாகிகள்
தலைமைச் சங்கத் தலைவருமான தியாகி ஆ. சிங்காராயராகிய எனக்கு
இன்று (29.08.2005) 85 வயது பிறந்த நாள். இந்த நன்னாளில் என்னுடன் நின்று
சங்க வளர்ச்சிக்கு 07.09.1958 லிருந்து இரவு பகலாகப் பாடுபட்டு வந்த 45
தியாகச் செம்மல்களுக்கு ஒரு சாதி வெறியனின் சூழ்ச்சியின் கொடுமையினால்
மாத ஓய்வூதியம் கிடைக்காமலே கண்ணீரோடு இறந்து போன துயரச்
செய்திதான் எனது பிறந்த நாள் செய்தியாகும்.”

அன்புடையீர்,
“கன்னியாகுமரி மாவட்டம் தமிழ்நாட்டுடன் இணைய நடந்தப்
போராட்டத்தின் போது நான் 09.08.1954 ல் (என்னுடன் மூன்று பேர்கள்) தமிழை
ஆட்சிமொழி ஆக்க வேண்டும் என்று இ;ரணியல் உதவிப் பதிவாளர்
அலுவலகம் சென்று மறியல் செய்தேன். போலீசார் என்னைக் கைது செய்து
இரணியல் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு பின்னர் 13.08.1954 இல் என்னைத்
திருவனந்தபுரம் மத்திய சிறைக்குச் கொண்டு சென்றனர். அங்கு என்னைப்

போலீசாhர் அடித்து உதைத்துச் சித்திரவதை செய்ததில் பல்லுகளும்
உடைக்கப்பட்டுப் பின்னர் நான் ஒரு நோயாளியாக விடுதலைப் பெற்றேன்.”
“7.09.1958 இல் குமரி மாவட்ட விடுதலைத் தியாகிகள் சங்கம்
துவங்கப்பட்டது. என்னைப்போல் சிறையில் சித்திரவதை அடைந்தவர்க்கு
உதவிகள் பெறுவதற்காகத் தமிழக முதல்வரான காமராஜர், பக்தவல்சலம்,
அண்ணாத்துரை போன்ற முதல்வர்களிடம் சென்று உதவிகள் கேட்டும்
உதவிகள் கிடைக்கவிலலை. நான்காவதாகத் தமிழக முதல்வராக வந்த
கலைஞர் கருணாநிதி அவர்களிடம் சென்று உதவிகள் கேட்டதில்
18.10.1974 -ல் புதுக்கடையில் முதல்வர் வந்து இறந்த குடும்பத்தினர்களுக்கும்
சிறைச் சென்ற சான்றை வைத்து 64 பேர்களுக்கு உதவிகள் கிடைத்தன.
உதவிகள் கிடைக்காதவர்களுக்கும் விரைவில் உதவிகள் செய்து
தருகின்றேன் என்று முதல்வர் வாக்குறுதி தந்த நேரத்தில் கலைஞர் ஆட்சி
1976 ஏப்ரலில் கவிழ்க்கப்பட்டது. மாத ஓய்வூதியம் வாங்கி வந்தவர்களின்
பணமும், நிறுத்தப்பட்டது.”
“மேலும் உதவிகள் எல்லோருக்கும் கிடைப்பதற்காக நாங்கள் தமிழக
ஆளுநரிடமும் அரசு அதிகாரிகளிடமும் அனைத்துக் கட்சித் தலைவர்களிடமும்
குமரி மாவட்டச் சட்டமன்ற உறுப்பினர் அனைவர்களிடமும் வாரத்தின் திங்கள்
தோறும் மாவட்ட ஆட்சித் தலைவரிடம் 50 பேர்கள் 60 பேர்கள் 100 பேர்கள்
150 பேர்கள் வரை (இதில் கணவரை இழந்த விதவைகளும் வருவார்கள்)
ஆட்சித் தலைவர்களிடம் சென்று மனுவும் கொடுத்துக் குறைகளைச்
சொல்வது மட்டுமா? இன்னும் ஆர்ப்பாட்டங்கள். இரண்டு தடவைகளில்
உண்ணாவிரதம் நடத்தி அரசிடம் உதவிகள் கேட்டோம். ஒருநாள்
ஆட்சித்தலைவரிடம் 15.07.1986 இல் கன்னியாகுமரியைத் தமிழ்நாட்டுடன்
இணைக்க நாங்;கள் அணு அணுவாகச் செத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.
இணைப்பிற்கு எங்களை மலையாள போலீசாரிடம் காட்டிக் கொடுத்தவர்கள்
இப்போது எங்களைப் பார்த்துக் கிண்டலும், கேலியும் செய்கிற நிலையில்
தமிழக அரசு எங்களை மறக்கலாமா? என்று நாங்கள் ஆட்சித் தலைவர்
எல்.கே. திரிபாதி அவர்களிடம் வேதனைப்பட்ட போது ஆட்சித்தலைவர்
கூறியது. நான் உங்களுக்காக அரசிடம் வேண்டிய நடபடிகள் எடுத்தாலும்
நீங்கள் தமிழக முதல்வரை நேரில் பார்த்து உதவிகள் கேட்பது உங்களுக்கு
மிகவும் நலமாக இருக்கும் என்றார்கள்.
“நாங்கள் ஏழு பேர்கள் அவரவர் செலவுகளில் சென்னை சென்று
19.11.1986 ல் தமிழக முதல்வர் எம்.ஜி.ஆர். அவர்களைப் பார்த்து 435 பேர்களின்
பட்டியலைக் கொடுத்துக் குறைகளைப் பேசும் போது முதல்வர் கூறியதாவது,
நீங்கள் தந்த பட்டியல்படி எல்லோருக்கும் உதவிகள் செய்யத் தமிழ் வளர்ச்சிப்
பண்பாட்டுத் துறையிடம் இன்றே சொல்கிறேன் என்றார்கள். நாங்;கள்
சந்தோஷப்பட்டு வணக்கத்துடன் விடை பெற்றோம்.”

“முதல்வரைப் பார்த்த செய்தி பல பத்திரிகைகளிலும் வெளிவந்தது.
நாங்கள் முதல்வரைப் பார்த்தச் செய்தியைக் கேள்விப்பட்ட நாகர்கோவிலைச்
சார்ந்த பெருமாள் பிள்ளையின் மகன் சுப்பிரமணி என்ற பி.எஸ். மணி என்பவர்
எங்கள் கண்ணீரில் வளர்ந்து வரும் சங்கத்தின் பேரில் பொறாமையும்
எரிச்சலும் பட்டு; சென்னைக்கு ஒரே ஓட்டமாக ஓடித் தமிழ் வளர்ச்சிப்
பண்பாட்டுத் துறையிலுள்ள மிகப் பெரிய பொறுப்பான பதவியில் இருக்கும்
தலைவர் ம.பொ. சிவஞான கிராமணியும், அரசுச் செயலாளர் அவ்வை
நடராசரையும் இயக்குநர் சிலம்பொலி செல்லப்பா ஆகிய மூன்று
பேர்களையும் நாகர்கோவிலுக்குக் கூட்டி வந்து, ஒழுகினசேரியிலுள்ள
மணியின் தந்தையின் நினைவிலுள்ள பெருமாள் திருமணமண்டபத்தில்
வைத்து மணியின் 70-வது பிறந்த நாள் நாடகம் ஒன்றை 29.09.1987 –ல் நடத்தி
மூன்று அதிகாரிகளும் சகுனி மணியை வாழ்த்தி, புகழ்ந்து பாராட்டிப்
பேசியதோடு மணி கொடுத்த மிகப் பெரிய சுவைமிகுந்த விருந்திலும்
பங்குகொண்டு சிரித்து மகிழ்ந்து, பேச வேண்டியவற்றை எல்லாம் பேசிவிட்டு
வாங்;கவேண்டிய பரிசுகளையெல்லாம் வாங்;கிவிட்டுக் கன்னியாகுமரி
கடலையும் பார்த்துவிட்டு மறுநாள் காலையில், சூரியனின் உதயத்தைப்
பார்த்து வணங்கியபின், மூன்று அதிகாரிகளும் மாலைநேரம் சென்னைக்குப்
புறப்பட்டுச் சென்று, தமிழ்வளர்ச்சிப் பண்பாட்டுத் துறைக்குச்
சென்றடைந்தனர்.”

தியாகிகளைக் கண்ணீர் சிந்த வைத்தார் அரசுச் செயலாளர் அவ்வை
நடராசர்
“சென்னை வந்தடைந்த அரசுச் செயலாளர் அவ்வை நடராசர்
கையொப்பத்துடன் முன் தியதியிட்ட 141 பேர்களுக்கு 14.04.1997 முதல்
ஓய்வூதியம் ரூ.250 வழங்;கும் அரசு உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டிருந்தது.
வெளிவந்த பட்டியலின் நகல் ஒன்று குமரி மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர்
திரு. எல்.கே. திரிபாதி அவர்கள் எங்களுக்கும் (சங்கத்திற்கும்) தந்தார்கள்.
பட்டியலை நானும் சங்க உதவி செயலாளரான எஸ். ராமனும் படித்தோம்.
படித்ததில் 30 வருடங்களாக உதவிகள் கிடைக்க, அமைச்சர்களையோ,
ஆளுநர்களையோ, மாவட்ட ஆட்சித்தலைவர்களையோ பார்க்க
வந்தவர்களுடைய பெயர்களோ, உண்ணாவிரதம், ஆர்ப்பாட்டங் களில் பங்கு
கொண்டவர்களுடைய பெயர்களோ இந்த 141 பேர்களின் பட்டியலில் இடம்
பெறவே இல்லை.”
70 வயதை நினைவுப்படுத்தும் பெருமாள் பிள்ளையின் மகன் பி.எஸ்.
மணி என்ற வெள்ளாளருடைய பெயர் மேற்கூறிய 141 பேர்கள் பட்டியலில் 70
ஆவது எண்ணில் இருந்தன. 109 ஆவது பெயராக ரவீந்திரன், சித்திரஞ்சன்
தாஸ் பெயரும் இருந்தன. இன்னும் மணியின் நண்பர்களின் பெயர்களும்
இருந்தன. சங்கத்தைக் காட்டிக் கொடுத்த எதிரிகள் பெயர்களுமிருந்தது.

அரசிடமிருந்து உதவிகள் கிடைக்கப் பிந்தியதினால் சங்;கத்தையும்
என்னையும் கேவலமாகப் பேசித் திரிந்தவர்களுடைய பெயர்களுமிருந்தன.
சில விதவைகளின் பெயர்களுமிருந்தன. மணியின் கூட்டாளிகளுடைய
பெயர்களுமிருந்தன. வெளிவந்த பட்டியலினுள் மூன்று பெயர்களைத் தவிர
மீதமுள்ள அனைவர்களும் முன்னைய சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் சான்றை
வைத்துதான் மாத உதவிகளும் பஸ் பாசும் வாங்கி வருகின்றனர். அன்று 250
ரூபாய் வாங்கியவர்கள் இப்போது 3015 ரூபாய் வாங்கி வருகிறார்கள்.”
“மேற்கூறியவர்களுக்கு மாத ஓய்வூதியம் கிடைத்த நேரத்தில் தமிழக
முதல்வர் எம்.ஜி.ஆர் அவர்கள் உயிரோடு இருந்திருப்பார் களேயானால் நான்
தந்த பட்டியலுக்கு என்ன நடபடிகள் எடுத்தீர்கள்? என்று கேட்டுவிட்டுச்
கடமையை விட்டு வழி தவறிப்போன அரசுச் செயலாளர் டாக்டர் அவ்வை
நடராசரை சாதி வெறியரான பி.எஸ். மணியோடு வீட்டிற்கு அனுப்பி
வைத்திருப்பார்கள். சண்டாளர்கள் செய்த துரோகச் செயல்களை மாவட்ட
ஆட்சித் தலைவரிடம் சென்று கூறி அழுதோம். ஆட்சித் தலைவர் எங்களை
ஆறுதல் படுத்தினார்கள்.

நடந்த அநியாயங்;களைச் சென்னைக் கோட்டைக்கு மனுவும்
தந்தியும் அடித்தும் எந்தவிதமான பதிலுமில்லை ழூ உதவிகளுமில்லை.
அநியாயங்களைச் செய்த சாதி வெறி கொடுமைகளினால் உதவிகள்
கிடைக்காத (நடந்த உண்மை நிலை தெரியாத) சில தியாகிகள் பி.எஸ்.
மணியிடம் சென்று எங்;களுக்குப் பென்சன் கிடைக்கவில்லை என்று
கேட்டபோது அவர் சொன்னது, சிங்;கராயனுக்கு நீங்;கள் பணம்
கொடுத்திருக்க மாட்டீர்கள். பணம் கொடுத்தவர்களுக்கு அவன் பென்சன்
வாங்கிக் கொடுத்திருப்பான் என்று சொன்னதைக் கேட்டவர்கள் வந்து
என்னைப் படுத்திய வேதனைகள், என்னைத் தக்கலையில் வைத்தும்
தொடுவெட்டியில் வைத்தும் கருங்கலில் வைத்தும் புதுக்கடையில் வைத்தும்
டே ழூ சிங்காரா . . . நீ கள்ளன்மார்களுக்கும் சிறையே காணாதவனுக்கும்
பென்சன் வாங்கிக் கொடுத்திருக்கா . . . எங்களைக் கொன்று போட்டாய் . . .
நீயும் பென்சன் வாங்கிவிட்டாய். உன்னைக் கொல்லாமல் விடவே மாட்டோம்
என்று . . . என்னைக் கேவலமாகப் பேசி அடிக்க வந்தர்களுமுண்டு.
வேறொருவன் எனது கையிலிருந்த குடையையும், வாங்கிப் பறித்து முறித்துப்
போட்டவனுமுண்டு. ஒருவன் எனது சட்டையையும் பிடித்து இழுத்துக் கிழித்துப்
போட்டுவிட்டு வாயில் வந்தவாறு பேசினதுமுண்டு. எனது வாழ்க்கையின்
ஆரம்பமே சிலுவைப் பயணம் தான். ஆகவே, என்னை ஒருவன்
கொல்லுவதைப் பற்றியோ . . . கண்ணீர் சிந்த வைப்பதைப் பற்றியோ எனக்குக்
கவலையே இல்லை எனது கவலையெல்லாம் என்னை நம்பி என்னுடன் நின்று
பல வருடங்களாக இருந்து பல கஷ்டங்களையும், நஷ்டங்களையும், பசி,
பட்டினி, கடன்களையும், வேதனைகளையும் அனுபவித்து வந்தவர்களுள் 45
பேர்களுக்கும் கொலை பாதகர்கள் பென்சன் கிடைக்காமல் ஆக்கியது
மட்டுமா? உங்களுக்குப் பென்சன் கிடைத்திருக்கிறது. எங்களுக்கு பென்சன்
கிடைக்கவில்லையே என்று கேட்டவர்களிடம் இந்தச் சதிகாரத் துரோகி
சொன்ன பதிலைக் கேட்டவர்கள் என்னை அடிக்கவும் கொல்லவும் வந்த
செயலை நான் நினைத்துப் பார்க்கும் போது இவனைத் தியாகி என்று
சொல்லவும் முடியாது. மனித வர்க்கத்தையே சேர்ந்தவனல்ல. சாதி வெறி
பிடித்த அரக்கன் என்றே சொல்வேன்”

பென்சன் வாங்காமல் இறந்த தியாகச் செம்மல்களின் பெயர்கள்
“1). பி. சின்னத்தம்பி, 2) ஏ. சண்முகம்பிள்ளை, 3) பி. சிதம்பரம்,
4) எம்.ஐ. மரிய செபஸ்தியான், 5. எஸ். மாணிக்கம், 6) எம். தாசையன்,
7) வி. ஜெபமணி, 8) என் மரியதாஸ், 9) எஸ். கணேசன், 10) ஓய் மாணிக்கம்,
11) எம். தாசையன், 12) பி. ஜெபமணி, 13) என். மரியதாஸ், 14) எஸ். கணேசன்,
15) ஒய். சகாயம், 16) பி. தற்மசகாயம், 17) டி. செல்வம், 18) டி. தாமஸ்,
19) ஏ. மரிய வியாகப்பன், 20) ஜெ.எல். சவுந்தரம், 21) ஏ. சாமிநாடார், 22) என்.
தேவதாஸ், 23) ஜீ. மோசஸ், 24) எஸ். ஆண்டார் பிள்ளை,
25) டி. ஜெபஸ்தியான், 26) கே. லூக்காஸ், 27) பி காசியுதயம்,
28) ஏ. சுப்பிரமணி வைத்தியர், 29) ஜெ. தங்கையன், 30) எஸ். முத்துநாயகம்,
31) சி. செல்லம், 32) ஏ. அருளப்பன், 33) எஸ். செல்வக்கண், வழக்கறிஞர் ஜெ.
நேசமணி, வழக்கறிஞர் எஸ்.டி. மோசஸ், ஜெ. பீட்டர் ஜாண்சன், வி.எம்.
ஜாண்றோஸ், எஸ். ஆரீஸ், ஒய். டானியல், ஏ.கே. செல்லையா, எஸ்.டி. மணி,
டி. ஜாண்சன், எஸ். கோவிந்தராஜ், வித்வான் ம. தாமஸ், எஸ். ஜொசப்.ஞ
ஞமேற்கூறிய 45 பேர்களும் ஒரு நாளாவது மாத ஓய்வூதியம் வாங்கி
சாப்பிட்டு விட்டு இறந்திருப்பார்களேயாகில் நான் கலைப்படவும் மாட்டேன்.
கண்ணீர் சிந்தவும் மாட்டேன். இவர்கள் சங்கம் தொடங்கிய நாள் முதல்
இவர்கள் ஒன்றோடொன்றாக இறப்பது வரையிலும் என்னுடன் சேர்ந்த
சங்கத்தைச் சாகவிடாமல் கட்டிக் காத்து வளர்த்தவர்களாகும். மேலும்
இவர்களில் சிலர் நான் இந்த வருவாய் இல்லாத சங்கத்தை எ;பபடி நடத்தப்
போகிறேனோ என்று கவலைப்பட்ட நேரங்களிலெல்லாம் என்னைக்
கவலைப்படாதீர்கள், நாங்கள் எப்போதும் உங்களுடனே இருந்து
வருவதினால் ஏன் நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டும் என்று ஊக்கமும்
உற்சாகமும் சிறு உதவிகளும் பல தடவைகளில் தந்து என்னை வழிநடத்தி
வந்த தியாகச் செம்மல்களாகும்.”
ஞநானும் இறந்த இவர்களுடன் செல்வது வரையிலும் சாதி வெறியன்
சண்டாளன்யூதாஸ்-சகுனி மனித பண்பாடற்ற அரக்கன் பி.எஸ். மணி
செய்துள்ள துரோகச் செயல்களை எழுதிக் கொண்டும் சிறு-சிறு நூல்களாக
வெளியிட்டுக் கொண்டும் தான் இருப்பேன்.ஞ

மேற்கூறியவர்களின் மரணத்திற்குப் பின் கலைஞர் அரசு சகல
விதிமுறைகளையும் தளர்த்தி 01.01.2000 ம் முதல் கணவரை இழந்த
விதவைகளுடன் சேர்த்து 142 பேர்களுக்கு மாதஓய்வூதியம் ஆண்களுக்கு
3015 ரூபாயும் விதவைகளுக்கு மாத ஓய்வூதியம் 1515 ரூபாயும் வழங்க அரசு
ஆணையிட்டுள்ளது. அவர்களில் 1) வி. அரிச்சந்திரன், 2) ஏ. தாசையன்,
3) ஜெ.ஜெ. தாஸ், பி. தங்கராஜ், டி. ஜாண் பொன்னையா, வழக்கறிஞர் எம்.
சுப்பிரமணியபிள்ளை, ஆசான் ஏ. நாராயணன் நாடார், வி. முத்துவிநாயகம்,
டி. பிச்சையா, ஜெ. Nசை, டி. யோவான், ஜி. மரிய செபஸ்தியான், பி. ஜாண்
பாலையா, பி. ஆப்ரகாம், ஜெ. சத்தியதாஸ், கே.பி. ஆறுமுகம்,
17) ஓய். இரத்தினதாஸ், ஏ.டி. ராஜ், கே. தங்கப்பன், பி. தங்கமணி (பி.ற்றி. மணி)
விதவைகள் 21 முத்தாபரணம் செல்வம், கமலம் தங்கையன், ஜெபரெத்தின
அருள்ராஜ், மரிய புஷ்பம் தங்கையா, ஜெபரெத்தினம் அருள்ராஜ், மரிய
புஷ்பம் தங்கையா ஆகியோர்கள் பலமாதங்களாவது மாத ஓய்வூதியம்
வாங்கிச் சாப்பிட்டுவிட்டுத் தான் இறந்தார்கள். இவர்களைப் பற்றிச் சிறிது
நிம்மதி அடைந்தாலும் மேல்கூறிய 43 பேர்களும் மேற்கூறிய பட்டியிலிலுள்ள
சுட்டிக் கட்டிய வேறு சிலர் அரசு ஆணைகள் கிடைத்தும் ஓய்வூதியத்தை
வாங்குவதற்கு முன்னரே இறந்து விட்டவர்களும் இவர்களைப் போலாவது மாத
உதவிகள் வாங்கிவிட்டு இறந்திருப்பார்களேயானால் நான் கூடுதல்
கவலையும் வேதனையும் அடைந்திருக்கவே மாட்டேன்.”

குறிப்பாகச் “சண்டாளன் பி.எஸ். மணி என்பவர், சான்றோர் குல நாடார்களான
குமரித் தந்தை மார்ஷல் நேசமணி அவர்களுக்கும், கண்ணீரில் 1958 லிருந்து
வளர்ந்து வந்த தியாகிகள் சங்கத்திற்கும், எனக்கும் (சிங்காராயராகிய
எனக்கும்) செய்துள்ள கொலைப் பாதகச் செயல்கள் அவர் சாதியான
கவிமணி. தேசிகவிநாயகம் பிள்ளைக்கும் – முத்துக்கருப்ப பிள்ளைக்கும்
செய்திருப்பார்களேயாகில் இந்தச் சாத்தானை அவர் சாதியினர் அவர் பிறந்த
ஊரில் வைத்திருப்பார்களா? இதனைப் பகுத்தறிவாளர்கள் சிறிது சிந்தித்துப்
பார்க்க வேண்டும் என்பதுதான் எனது பிறந்தநாள் பரிசாகத் தமிழக மக்களின்
கமலப் பாதங்;களில் (19.08.2005) ல் கவலையோடும், கண்ணிரோடும்
படைக்கிறேன்.”
மார்சல் நேசமணி கைதாவதிலிருந்து தப்பித்துக் கொண்டார் என்ற
பொய்யைச் குமரி மாவட்டக் கெஜட்டியரில் பதிவு செய்துள்ளார்கள். அதற்குத்
தகுந்த சான்றிதழ் கொடுத்த பிறகும், இன்னும் திருத்தி எழுதப்படவில்லை.
ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வரலாறு, தியாகம் இப்படித்தான் பதிவாகும் என்பதை
இதிலிருந்து தெரிந்து கொள்ளலாம். தங்களின் நூலில் ம.பொ.சி. யுடன் பி.எஸ்.
மணியும் நேசமணி வீட்டிற்குச் சென்றதாகவும், ஆனால் ரசாக் நேசமணியின்
வீட்டிற்கு ம.பொ.சி. யும் தானும் சென்றதாகக் கூறுவது பொய் என்று

எழுதியிருக்கிறீர்கள். நாங்கள் அந்த வீட்டில் விசாரித்த போது ம.பொ.சி. யும்
அப்துல் ரசாக்கும் வந்ததாகக் கூறுகிறார்கள். இதனை நேரில் கண்ட
தியாகிகள் கூட இந்தச் செய்தியையே பதிவு செய்கிறார்கள். அது மட்டுமல்ல,
நேசமணி வீட்டிற்குப் பி.எஸ். மணி செல்ல முடியாது. காரணம், நேசமணியின்
தலைவர்களும் சிறையில் இருக்கும் போது திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு
காங்கிரசைக் கலைத்துவிட்டு, தமிழரசுக் கழகத்தோடு இணைப்பதற்குப்
பெரிதும் முயன்றார். ஆனால், அது நடைபெறவில்லை. மேலும், தமிழகத்தில்
பிரித்த பணத்தைக் கட்சியின் தலைமைக்குக் கொடுக்கவோ, தான் செலவு
செய்தால் அதற்குரிய ரசீது கொடுக்கவோ இல்லை. ஆகையால், நேசமணி
வீட்டிற்குப் பி.எஸ். மணி செல்ல முடியாது. நேசமணி வீட்டில் அவர் மகனிடம்
விசாரித்தபோது ரசாக், ம.பொ.சி. வந்ததாகவே கூறினார். துப்பாக்கிச் சூடு
நடந்தபோது இன்றைய குமரி மாவட்டப் பகுதிகள் அனைத்தும் 144 தடை
உத்தரவு போடப்பட்டிருந்தது. காவல்துறையினர் நகரசபைத் திடல்,
நாகராஜாகோயில் திடல், இப்போதைய பொன்னப்பநாடார் திடல் போன்ற
பகுதிகள் எல்லாம் காவல்துறையினர் தாவளம் அடித்துத் தங்கினர். நான்கு
பேர் நின்றாலே கைது செய்வார்கள். மதிப்புமிகு தோழர் ஜீவா அவர்கள்
பீதியுற்று இங்குள்ள நிலைமையைக் கண்டு கடுக்கரை மலைப்பகுதிகள்
வழியாக நெல்லை சென்றார். அப்படிப்பட்ட கொடூரமான காலம். போலீசார்
துப்பாக்கியுடன் தென் திருவிதாங்கூர் முழுதும் சுற்றித்திரிந்த நேரம்.
இப்படிப்பட்டநேரத்தில் பி.எஸ். மணி தலைமை தாங்க ம.பொ.சி. பேசினார்
என்றால் உலகத்தில் இதைவிட நகைச்சுவை வேறு ஒன்றும் இல்லை. ஆனால்,
திரு. யோகீஸ்வரன் அவர்கள் இக்கூட்டத்தைக் கண்டதாகத் தன்னுடைய
நூலில் எழுதுகிறார். இந்த நகைச்சுவைக்காக நாமும் சிரிப்போமா? நீங்கள்
பதில் தந்தால் அந்தப் பதிலையும் சேர்த்து நூலாக வெளியிடுவோம். உங்கள்
பதிலை எதிர்பார்க்கிறோம்.
நேசமணியையும் மற்றவர்களையும் விடுதலை செய்ய வேண்டி
நடந்த போராட்டத்திற்குத் தலைமை ஏற்றவர்கள்
திரு. எம். வில்லியம், டி.டி. டானியல், பி. தாணுலிங்கம் நாடார்,
ஆர். பொன்னப்பன் நாடார், பி. ராமசாமி பிள்ளை, எஸ்.எஸ். சர்மா, எம்.டி.
அனந்தராமன், சி. கோபால கிருஷ்ணன், என். நூருமுகமது (துணை
வேந்தர்), ஏ.எம். சைமன், ஏ. குஞ்ஞன் நாடார் (சர்வாதிகாரி),
ஏ. காந்திராமன், வி. அருளப்பன் போன்றோர் போராட்டத்திற்குத் தலைமை
ஏற்றுச் சிறைச் சென்றனர். இப்போராட்டம் 11.08.1954 வரை நடைபெற்றது.
சின்னையன் பட்டாளம், பொன். சின்னத்தம்பி போன்றோரைப் பிடித்து
அடித்து மனிதர்கள் நடமாட்டம் இல்லாத பகுதிகளில் கொண்டுபோய்
விட்டனர். போராட்ட வீரர்களுக்குத் திருவிதாங்கூர் நீதிமன்றத்தில்
ஜாமீன் கிடைக்காத காரணத்தால் உச்சநீதிமன்றத்தில் அனுமதி பெற்று
மைNர் நீதிமன்றத்தில் வாதாடி ஜாமீன் வாங்கினார் நேசமணி. ஒரு
மாநில வழக்கை இன்னொரு மாநிலத்தில் நடத்தலாம் என்று முதல்
முதல் வழிகாட்டியவர் மார்ஷல் நேசமணி. இந்தப் போராட்டத்தில் தாக்குப்
பிடிக்க முடியாத பலர் திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரசிலிருந்து
ராஜினாமா செய்தனர். அவர்ளில் ஒருவர் திரு. பி.எஸ். மணி.
தமிழ் மண்ணுக்காக உயிர்நீத்த தியாகச் செம்மல்கள்
1948 ஆம் ஆண்டு பெப்ருவரி 8 ஆம் நாள் மூன்று பேர்
பலியாயினர். 1. ஏ. தேவசகாயம், மங்காடு, 2. தி. செல்லையா, கீழ்க்குளம்,
3. கத்திக்குத்தில், பாகோடு என்னும் ஊரைச் சார்ந்த ஒருவரும்
பலியானார். 1954 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11 ஆம் நாள் நேசமணி
விடுதலையை, நாடு விடுதலைத் தினமாகக் கொண்டாடிய போது
துப்பாக்கிச் டே;டில் பலர் பலியானார்கள். 1. புதுக்கடை ஏ. அருளப்பன்
நாடார் 2. கிள்ளியூர் எம். முத்துசாமி நாடார் 3. தோட்டவாரம் எம். குமரன்
நாடார், 4. புதுக்கடை எம். செல்லப்ப பணிக்கர், 5. தேங்காய்ப்பட்டணம்
ஏ. பீர்முகமது, 6. தொடுவட்டி சி. பப்புப் பணிக்கர், 7. நட்டாலம் எஸ்.
இராமையன் நாடார், 8. மணலி, தோட்டவிளை ஏ. பொன்னப்பன் நாடார்
9. தோட்டவிளை, மணலி எம். பாலையன் நாடார். மேலும்
இப்போராட்டத்தில் சங்கரன்நாடார் என்பவர் கிணற்றில் வீசிக்
கொல்லப்பட்டார். வண்டி ஏற்றி ஒருவர் கொல்லப்பட்டார். பனை
உச்சியிலிருந்து ஒருவர் துப்பாக்கியால் சுட்டு வீழ்த்தப்பட்டார். மொத்தம்
36 பேர் பலியானதாகச் சான்றுகள் கூறுகின்றன. இவர்கள் தவிரப் பல
தியாகிகள் வயிற்றில் மிதிபட்ட காரணத்தால் திருமணம் செய்ய முடியாத
நிலையை அடைந்தனர். பலருடைய கை, கால்கள் முடமாக்கப்பட்டன.
பலருடைய பற்கள் அடிபட்டுத் தெறித்தன. இத்தகைய மாபெரும்
போராட்டத்தின் காரணமாக 1956 நவம்பர் 1 அன்று திருவிதாங்கூர் தமிழ்ப்
பகுதிகளில் நாலரைத் தாலுகாக்கள் தமிழகத்தோடு இணைந்தன.
கல்குளம், விளவங்கோடு, தோவாளை, அகஸ்தீஸ்வரம்,
செங்கோட்டையில் பாதி. இணைந்த பகுதிகளுக்கு நேசமணி
கன்னியாகுமரி என்று பெயர்டே;ட அன்றைய முதல்வர் காமராசரிடம்
வேண்டினார். காமராசரும் கன்னியாகுமரி என்று பெயர் டே;டி மகிழ்ந்தார்.
குமரித் தந்தை நேசமணி அவர்கள் 1968 ஆம் ஆண்டு ஜுன் 1 ஆம் நாள்
நம்மை விட்டுப் பிரிந்தார்.

நேசமணிக்கு, பட்டப்பெயர்கள் டே;டியவர்கள்
மாவீரன் – ம. பொ. சி.
மார்சல் – ஜனாப் எ. அப்துல் ரசாக், எம்.பி.
திருத்தமிழகச் சிற்பி – மாதேவன்பிள்ளை
குமரித்தந்தை – பி. எஸ். மணி
பெரியவர், வக்கீல் – வழக்கறிஞர்கள்
தமிழரின் நேசமணியே- கல்கி
தென்னெல்லைக் காவலன்- தியாகி. ஆ. சிங்காராயர்
(விடுதலைத் தியாகிகள் சங்க
அமைப்பாளர்)
அப்பச்சி – திருவிதாங்கூர் தமிழ் மக்கள்
இராஜா – திருவிதாங்கூர் தமிழ் மக்கள்
அரசியல் மேதை – சங்கரலிங்கம், எம்.பி.
ஞதந்தை நேசமணிஞ – ஜெம்ஸ், எம்.எல்.ஏ.,
கொட்டில்பாடு துரைசாமி
திரு. முத்துக்கருப்பன்
யார் தியாகி என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ளுங்கள். தமிழ் மக்களே
சாதியை அடிப்படையாக வைத்து மதத்தை அடிப்படையாக வைத்துப்
போராடாத நபருக்குத் தியாகிகள் பட்டம் கொடுக்காதீர். வாழ்க தமிழ்
வாழ்க தமிழகம் வாழ்க தமிழன்
தலைவர் பழ. நெடுமாறன் “பேரா. யோகீஸ்வரன்பிள்ளை ;அவர்கள்
விருப்பு வெறுப்பின்றி வரலாற்றுக் கண்ணோட்டத்தோடு எழுதியிருக்கிறார்”
எனத் தனது சான்றை நூலில் பதிவு செய்துள்ளார். ஒரு மாமனிதன் அப்துல்
ரசாக்கைக் கிண்டல் செய்வது நடுநிலையா? என்பதை அறிய
விரும்புகிறேன். பேரா. யோகீஸ்வரனுக்குத் திருவிதாங்கூர் போராட்ட
வரலாறு தெரியாது. மார்சல் எ. நேசமணி கேட்டது 9 தாலுகா. பேரா.
யோகீஸ்வரன் கூறுவது 8 தாலுகாக்கள் என்று. சிற்றூரை விட்டுவிட்டார்.
இதுகூடத் தெரியாதவரை நடுநிலை நூலாசிரியர் என்று தலைவர் பழ.
நெடுமாறன் பதிவு செய்கிறார். என்னே இவர் தமிழ்ப் பற்றும் நேர்மையும்.
ஈழப்போராளிகளைப் பிரித்து வைத்து வாழ்வை ஓட்டியவர் பழ. நெடுமாறன்
என்று கூறிய அரசியல்வாதிகளின் கூற்றுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தவர்கள்
நாங்கள். சாதி வெறியர்கள் உங்களைச் சூழவிடாமல் பார்த்துக்
கொள்ளுங்கள்.

பெறுநர்
திரு. அ.கா. பெருமாள்
ஆசிரியர்
தென்குமரியின் சரித்திரம்
நாகர்கோவில்.
ஐயா,
தாங்கள் ஒரு வரலாற்றாசிரியர் என்பது என் எண்ணம்.
“தென்குமரியின்சரித்திரம்” என்ற தங்களுடைய நூலைப் படித்தேன். அதில்
பல செய்திகளைத் தாங்கள் தந்துள்ளது சரித்திரத்தை அறிவதற்கு உதவும்.
ஆனால் அந்த நூலில் வரலாற்றுக்கும் உண்மைக்கும் முரணாகக்
கற்பனையான சில தகவல்களைக் கண்டேன். இன்றுள்ள அரசியல் வாதிகள்
போலல்லாமல் வீட்டுக்கு வறுமையும் நாட்டுக்குத் தன்னையும் தந்த தலைவர்
நேசமணி. அப்படிப்பட்ட தலைவர்களைக் கேலி செய்து எழுதுவது மிகவும்
வேதனைக்குரிய ஒன்று. எடுத்துக்காட்டாக, தென்குமரியின் சரித்திரம் ப. 96,
97ஞதி.த.நா.வின் தொடர்போராட்டம் எந்த வெற்றியையும் தரவில்லை என்ற
குரல் நேசமணியின் வாய்வழிக் கல்குளம், விளவங்கோடு தாலுகாக்களில்
ஒலிக்க ஆரம்பித்தது மட்டுமன்றிப் போராட்டத்தைவிடப் பதவியைப் பெற்றுக்
காரியத்தைச் சாதிப்பதே சிறந்த வழி. ஆகவே தி.த.நாவை சமஸ்தானக்
காங்கிரசுடன் இணைத்து விட வேண்டும். அதுவே நல்லது என்று நேசமணி
கருதினார். அவரது கொள்கை, கட்சியையும் நோக்கத்தையும் பூண்டோடு
அழித்து விடும் என்ற கோஷம் ஒலிக்க ஆரம்பித்ததும் கட்சிக்குள் பூசல்
வந்தது”உங்களுக்கு முன் வரலாறு எழுதிய உயர் இனத்தவர்கள்
பாளையங்கோட்டை ஒப்பந்தத்தால் கட்சியில் பிளவு ஏற்பட்டது என்று
எழுதியுள்ளனர். அதுவும் உண்மையல்ல. நத்தானியேல் ராஜினாமா செய்த
பின்னர் நடந்த தலைவர் தேர்தலில் போட்டி ஏற்பட்டது. இதில் தோல்வியுற்ற
சிலர் புதிய கட்சியை ஆரம்பித்தனர்.
தாங்கள் தங்கள் நூலில் கூறுவது கற்பனைக்கும் எட்டாத ஒன்று.
வரலாற்றில் இப்படிப்பட்ட முரண்களை எழுதினால் உண்மை வரலாற்றை
மறைத்து விடலாம் என்று எண்ணாதீர்கள்.
தென்எல்லைக் காவலன் நேசமணி தாங்கள் எழுதியிருப்பது போன்று
கூறியிருந்தால் அன்றுள்ள மலையாளம், தமிழ், ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளில்
தலைப்புச் செய்தியாகப் போடப்பட்டிருக்கும். எனக்கும் இங்குள்ள
தியாகிகளுக்கும் அப்படி ஒரு பதிவு பத்திரிகைகளில் பதிவானதாகத்

தெரியவில்லை. பல தியாகிகளிடம் விசாரித்த போது எந்த மடையன் அப்படிச்
சொன்னான் என்று கேட்கிறார்களே தவிரத் தாங்கள் கூறியது போன்று யாரும்
கூறவில்லை.
கல்குளம், விளவங்கோடு, நெய்யாற்றின்கரை தமிழ் மக்களிடம்
சென்று ஸ்டேட் காங்கிரசில் சேரலாமென்று நீங்கள் எழுதியிருப்பது போன்று
தென்எல்லைக் காவலன் நேசமணி கூறியிருந்தால் அன்றே அவர்
நத்தானியேலைப் போன்று மக்களிடமிருந்து தூக்கி எறியப்பட்டிருப்பார்
நதானியேல் (பட்டம் தாணு பிள்ளையின்)சமஸ்தானக் காங்கிரஸ் கட்சியில்
சேர்ந்ததும் அன்றே அவருடைய அரசியல் வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்தது.
ஸ்டேட் காங்கிரசைக் கில்ட் காங்கிரஸ் (மினுமினுப்பு காங்கிரஸ்) என்று
நேசமணி கூட்டங்களில் பேசினார். மாணவராக இருந்த போதுகூட அவர் அகில
இந்தியக் காங்கிரசில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டார்.
திரு. நத்தானியேல், திரு. பி.எஸ்.மணி ஆகியோர்தாம் சமஸ்தான காங்கிரசில்
உறுப்பினராய் இருந்தனர். தோவாளையில் உள்ளோர் சிலர் அமைச்சாராகவும்
இருந்தனர்.
ஸ்டேட் காங்கிரஸ் மன்னரின் கீழ்த் திருவிதாங்கூருக்குச் சுதந்திரம்
வேண்டுமென்று கூறியது. ஆனால் நேசமணியோ மன்னரும் போக வேண்டும்,
வெள்ளையனும் போக வேண்டும் இதுதான் அவரது தாரக மந்திரம். சுதந்திரப்
போராட்டக் காலத்தில் 1943 இல் இவர் எம்.எல்.ஏ. ஆகத்
தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அப்போது முக்கியப் பொறுப்புகள் கொடுக்க அரசு
முன்வந்தது. அதை ஏற்க மறுத்துவிட்டார். பட்டேல் இவரை அடிக்கடி சந்தித்தார்.
அப்படிப்பட்ட ஒருவர் ஸ்டேட் காங்கிரசில் உறுப்பினராக இணைந்து பதவிகள்
பெற விரும்பினார் எனக் கூறுவது தங்களுடைய சாதி வெறியைக் காட்டுமே
தவிர இது உண்மை இல்லை என்பது திருவிதாங்கூர்த் தமிழ் மக்கள்
அனைவருக்கும் தெரியும். உங்களைப் போன்றோர் எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு
வருமோ அந்தக் கட்சியின் ஆதரவாளராக மாறி,பலனடையும் மந்திரம்
நேசமணிக்குத் தெரியாது. கல்குளம், விளவங்கோடு தமிழ் மக்களுக்கும்
தெரியாது.
கல்குளம் விளவங்கோடு மக்களைப் பற்றி உங்களுக்கு எதுவும்
தெரியாது. அவர்கள் நம்பூதிரிகளோடும், பிள்ளைமார் சமுதாயத்தோடும்
மலையாள அரசோடும் சுமார் 250 ஆண்டுகள் போராடியவர்கள். அதற்குக்
காரணம் தமிழ் மொழிக்குப் பதிலாக மலையாள மொழி ஆட்சிபீடம் ஏறியது.
தமிழ் மன்னனுக்குப் பதிலாக மலையாள மன்னர்கள் பதவிக்கு வந்தனர்.
மன்னர்கள் பதவி ஏற்றதும் நீங்களெல்லாரும் உறவு கொண்டு மிகுந்த சுகம்
அனுபவித்தீர்கள் இதனை‘ஆய்வுக் களஞ்சியம்’ மாத இதழில் டாக்டர் எஸ்.
பத்மநாபன் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். திருவிதாங்கூர் மன்னர் ஆட்சியின்

போது நாஞ்சில் நாட்டு மக்கள் சொர்க்கத்திலும் வெளிச்சத்திலும்
இருந்தார்கள் என்றும்மக்களாட்சியின் போது நரகத்திலும் இருளிலும் வாழ்ந்து
வருவதாகக் கருதுகின்றனர் என்றும் மன்னர் தெய்வமாக இருந்து நாட்டை
ஆண்டார் என்றும் எழுதியுள்ளார். இதிலிருந்து திருவிதாங்கூர் மன்னர்களுக்கு
எதிராகவும் மலையாள மொழிக்கு எதிராகவும் திருவிதாங்கூர்த் தமிழ்நாடு
காங்கிரஸ் போராட்டத்தில் நாஞ்சில் நாட்டில் உள்ள உயரின மக்களின் பங்கு
என்ன என்பது பற்றியும் தமிழ் உலகம் அறிந்து கொள்ளட்டும்.
மேலும், பிள்ளைமார் மிகுதியாக உள்ள தோவாளையில்
குமரித்தந்தை நேசமணி பிரச்சாரம் செய்தும் ஒடுக்கப்பட்ட தமிழ் மக்கள்
ஆதரவு கொடுத்தும் திருவிதாங்கூர்த் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் வேட்பாளர்
வெற்றி பெறவில்லை. அதே நேரத்தில் ஸ்டேட் காங்கிரஸ் வேட்பாளர் வெற்றி
பெற்றார். இதன் எதிரொலி பாராளுமன்றத்தில் நேசமணியிடமே கேட்கப்பட்டது.
இவர்களுடைய மொழிப் பற்றை எண்ணிப் பாருங்கள்.
இதே நேரம் கல்குளம், விளவங்கோடு, நெய்யாற்றின்கரை மற்றும் பிற
தமிழ் மக்களின் நிலையைப் பாருங்கள்.
நாடான் நீசன், அவனுடைய பாஷை தமிழ்,அது நீச பாஷை என்று
கூறினர். ஒரு தெருவில் நாய் போகலாம், பன்றி போகலாம். ஒடுக்கப்பட்ட
தமிழன் போகமுடியாது. ஏட்டைப் பிரித்துப் படித்தால் கலைமகளைப்
பார்த்துவிட்டான் என்று கண்கள் பிடுங்கப்பட்டன. வரி கொடுக்க முடியாத
மக்கள் துன்புறுத்தப்பட்டார்கள். மேலாடை அணிந்த பெண்களின் மார்புகள்
துண்டிக்கப்பட்டன. எருமையோடு இணைத்துப் பெண்களை வயலில் உழ
வைத்தனர். தாலி அணிந்து சந்தைக்குச் சென்ற பெண்களின் தாலிகள்
அறுக்கப்பட்டன. இதனால் அங்கு அடிதடி நடந்தது. இன்றும் சந்தையடி என்றும்
தலியறுத்தான் சந்தை என்றும் இடங்களின் பெயர் இப்போதும் உண்டு.
ஒடுக்கப்பட்ட தமிழனின் உடமைகள் தேவதானம், பிரம்மதேயம், அம்மச்சி
வீட்டு வகை, தங்கச்சிமடம், வெள்ளச்சி மடம், சாகுடி, போகுடி, நிறுத்தக்குடி
என்று கூறிப் பிடுங்கப்பட்டன. இன்று இலங்கையில் நடக்கும் கொடுமையைப்
போல அன்று திருவிதாங்கூர்த் தமிழ் மக்கள் துன்பம் அனுபவித்தனர். ஆனால்,
தோவாளையிலுள்ள உயரினத் தமிழ் மக்கள் எந்தவிதத் தொல்லைக்கும்
ஆளாகவில்லை. பிடாகைப் பிள்ளைமார்களால் அனுபவித்த தொல்லைகளை
இங்கு நான் விளக்கவில்லை. அவ்வாறு அதை விளக்க வேண்டும் என்று
சொன்னால் தனி நூல் எழுத வேண்டும்.
இத்தகைய துன்பத்திலிருந்து விடுபட, திரு. இசக்கிமாடன், திரு.
வைகுண்ட சுவாமிகள், திரு. நாராயணகுரு, திரு. ஐயங்காளி, திரு. நேசமணி
போன்றோர் தோன்றி மக்கள் விடுதலைக்காகப் பாடுபட்டனர். விடுதலையின்
பொருட்டு 19 இயக்கங்கள் தோன்றின. அதில் ஒன்றுதான் நேசமணியால்

ஆரம்பிக்கப்பட்ட திருவிதாங்கூர்த் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ். இவ்வளவுஜ
துன்புறுத்தலுக்கும் ஆளான தமிழ் மக்களிடம் பட்டம் தாணுபிள்ளையின்
சோசியலிஸ்ட் கட்சியில் சேர்ந்து பதவி பெறுவோம் என்று கூறியிருந்தால்
நேசமணி அப்போதே மக்கள் உள்ளங்களிலிருந்து நத்தானியேலைப் போலத்
தூக்கி எறியப்பட்டிருப்பார்.
நீங்கள் நேசமணியைப் பற்றிக் கற்பனையாக எழுதியுள்ளது எப்படி
இருக்கிறது என்றால், இந்தியாவைச் சுரண்டிய வெள்ளைக்காரனின்
கொடுமையைக் கண்ட நம் தேசத் தந்தை காந்தியடிகள் வெள்ளையனிடம்
போராடி வெற்றி பெறுவதைவிட அவனிடம் இணைந்து பதவி பெற்றுச் சுதந்திரம்
அடையலாம் என்று கூறியது போல் உள்ளது. தயவு செய்து உங்கள்
சாதியாரையும் உங்களோடு இணைந்த உயர் இனத்தவரையும் எவ்வளவும்
புகழ்ந்து எழுதுங்கள். அதற்காக எங்கள் தியாகத் தலைவர்களைக் கொச்சைப்
படுத்தாதீர்கள். அவர்கள் பேசாததைப் பேசியதாகக் கற்பனை செய்யாதீர்கள்.
அரசியல்வாதிகள் உங்களுக்கு ஆக்கம் தரலாம். நேசமணியோடு போராடித்
தோற்றுப்போன குடும்பத்தார் திரைமறைவிலிருந்து உங்களுக்கு ஊக்கம்
தரலாம். தமிழன்னை உங்களை மன்னிக்க மாட்டாள்.
பக்கம் 96-ல் 1949 இல் திருவிதாங்கூர் – கொச்சி சமஸ்தானங்களின்
இணைப்பு நடந்தது. இந்நிலையில் தமிழ்ப் பகுதிகளைத் தமிழ்நாட்டுடன்
இணைக்க வேண்டும் என்ற தி.த.நா.கா. வின் போராட்டம் வலுப் பெற்றது.
அன்றைய உதவிப் பிரதமர் அறிகின்ற அளவிற்குப் பரவியது. உடனே காமராசர்
தலையிட்டார். நத்தானியேலுடன் பேச்சுவார்த்தை நடந்தது. கைது
செய்யப்பட்டவர்கள் விடுதலை பெற்றனர் எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
இந்தப் போராட்டத்திற்கு எதிரானவர் காமராசர் என்றும், குளமாவது
மேடாவது என்றும் கூறினார் என்று திரு. பி.எஸ். மணி போன்றோர் எழுதி
வந்தனர். ஆனால் இப்போது நீங்கள் காமராசருக்கும் பங்கு உண்டு எனக்
கூறியிருக்கிறீர்கள். நன்று.
அடுத்த வரியில் காமராசர் நத்தானியேலுடன் பேசினார் என்று உலகில்
பெரும் பொய்யைக் கூறியிருக்கிறீர்கள். காரணம் அன்றைய நிலையில்
காமராசர், நத்தானியேலோடு பேசவில்லை. நேசமணிதான் காமராசர், ஈ.வெ.ரா.
பெரியார், ராஜாஜி ஆகியோரை சந்தித்து நிலைமையைக் கூறி அவர்களது
ஆலோசனைப் படி காங்கிரஸ் பொதுச்செயலாளர் சீனிவாச
மல்லையாவையும் பட்டேலையும் சந்தித்து மக்கள் விடுதலைக்காகப் பெரும்
முயற்சி செய்தார்; பல கடிதங்களும் எழுதினார்.
இந்திய சரித்திரத்தில் ஒரு வழக்கு இன்னொரு மாநிலத்திற்கு
மாற்றலாம் என்று கூறக்கூடிய ஒரு நியதியை முதல்முதலாக இந்திய அரசுக்கு
எடுத்துக் காட்டியவர் நேசமணி. நேசமணி ஏறி, இறங்காத நீதிமன்றங்களே

இல்லை. அவருக்குத் துணையாக அப்துல் ரசாக்கும், தைக்காடு சுப்பிரமணிய
ஐயரும், பாஷ்யம் ஐயங்காரும் தமிழர் விடுதலைக்காக நேசமணி
பயன்படுத்திய வழக்கறிஞர்கள். தைக்காடு சுப்பிரமணிய ஐயரை
‘நேசமணியின் குஞ்ஃ போகுன்னு’ என்று கிண்டலும் கேலியும் செய்தார்கள்.
அதையெல்லாம் மறைத்திருக்கிறீர்கள். போரில் மாண்டவர்களின்
பெயர்களையும் மறைத்திருக்கிறீர்கள். தி.த.நா.கா. -வின் சின்னம் குடம்.
நத்தானியேலின் ராஜினாமாக்குப் பின் நடந்த தலைவர் தேர்தலில்
தோல்வியுற்றோர் உருவாக்கிய புதிய கட்சியின் தேர்தல் சின்னம் வண்டி.
இவர்கள் தாங்கள் போட்டியிடாத இடத்தில் ஸ்டேட் காங்கிரசை ஆதரித்தனர்.
எனினும் ஒரு இடத்திலும் அவர்கள் கட்சி வெற்றி பெறவோ, கட்டி வைத்தத்
தொகை கிடைக்கவோ இல்லை. நதானியேலுக்கும் கிடைக்கவில்லை.
பி.எஸ்.மணிக்கும் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் நேசமணி தலைமையில்
இயங்கிய தி.த.நா.கா. கட்சி பெரும் வெற்றி பெற்றது. தோல்வியுற்ற நிலையில்
அவர்கள் நேசமணியிடம் வருத்தம் தெரிவித்து மீண்டும் நேசமணி
தலைமையேற்று தி.த.நா. கா. கட்சியில் இணைந்தனர். உங்களுக்கு உண்மை
தெரியும். ஆனாலும் நீங்கள் உண்மை வரலாற்றை மறைத்தீர்கள். வரலாற்றில்
உண்மையை மறைக்க வேண்டாம் எனக் கேட்டுக் கொள்கிறோம். தி.த.நா.கா.
வை மக்கள் அழைக்கும் பெயர் நேசமணி காங்கிரஸ் என்பதாகும்.
திருவிதாங்கூh தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் தோற்றம்
திருவிதாங்கூர்த் தமிழர்களை மீட்க 19 இயக்கங்கள் தோன்றின.
அதில் ஒன்றுதான் திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ். இது திருவிதாங்கூர்த்
தமிழ்ப் பகுதிகளில் விதைக்கப்பட்டு நெய்யூர் எட்வின் மண்டபத்தில் முளைத்து
ஆலன் மண்டபத்தில் பூத்து 1956 நவம்பர் 1 இல் கனியாகப் பலன் தந்தது.
மார்ஷல் நேசமணி, தோழர் ஜீவா, பேருந்துப் போராட்டத்திற்குப் பின்னால்
நேசமணியைப் பற்றிக் கெட்ட வார்த்தைகளால் அர்ச்சனை செய்து உண்மை
வரலாற்றுக்குப் புறம்பாகப் பல வரலாற்று நூல்கள் எழுதப்பட்டன. அந்த
வரலாற்றில் ஆலன் மண்டபத்தில் நேசமணி திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு
காங்கிரசைத் தொடங்கவில்லை என்றும், நதானியேல் தலைமையில்
தொடங்கியதாகவும் திரு. பி.எஸ். மணி அவர்கள் பல நூற்கள் எழுதினார்கள்.
இதனைக் கண்டு வேதனையுற்ற தென்னெல்லைக் காவலன்
நேசமணியுடன்தோளோடு தோள் நின்று போராடிய ஜனாப் அப்துல் ரசாக்,
எம்.பி. அவர்கள் நேசமணி ஒரு சரித்திரத் திருப்பம் என்ற ஒரு நூலை
எழுதினார்கள். அதில் மார்ஷல் நேசமணியும் திரு. சிதம்பரம் பிள்ளையும்,
திரு. சிவதாணு பிள்ளையும் ஆலன் மண்டபத்தில் கூடித் திருவிதாங்கூர்-
தமிழ்நாடு காங்கிரசை அரசியல் இயக்கமாகத் தொடங்கியதாகத் தெளிவாக
எழுதியுள்ளார். இந்தத் தொடக்கத்தைப் பற்றித் திரு. பி.எஸ். மணி அவர்கள்

கூறுகையில் அன்றைய பெருந்தலைவர்களில் ஒருவரான _. ஏ. நேசமணி
தலைமை தாங்க, _. எம். சிவதாணு பிள்ளை வரவேற்க, _. பி. சிதம்பரம்
பிள்ளை பிரசங்கிக்கத் தமிழர்களின் ஒரே ஸ்தாபனம் தி.த.நா.க. என்று
ஆரவாரத்துடன் தீர்மானிக்கப்பட்டது என்று தினமலரில் கூறியுள்ளார். ஜனாப்
அப்துல் ரசாக் தன்னுடைய நூலில் (நேசமணி ஒரு சரித்திரத் திருப்பம்)
திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரசின் தொடக்கத்தைப் பற்றி எழுதினார்.
ஆனால் அதை திரு.பி.எஸ். மணி அப்துல் ரசாக்-கின் நூலுக்கு எதிராக 2
லட்சம் ரூபாய் நஷ்டஈடு கேட்டு வழக்குத் தொடுத்தார். மதிப்புமிகு நீதிபதி
அவர்கள் அந்த வழக்கை நன்கு விசாரித்து உரிய ஆவணங்களை
எதிர்மனுதாரர் தாக்கல் செய்து இவருடைய ராஜிஜனாமாக் கடிதங்கள், இவர்
அந்தக் காலத்தில் எழுதிய கடிதங்கள், பத்திரிகைகளில் கொடுத்த பேட்டிகள்
ஆகியவற்றை நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பித்த காரணத்தால் வழக்கு நூலுக்குச்
சாதகமாக அமைந்தது. மேலும், 19.01.1947 ஆம் ஆண்டுத் திருவிதாங்கூர்த்
திவான் சர்.சி.பி. ராமசுவாமி ஐயரால் சுதந்திர திருவிதாங்கூர் இயக்கம்
ஆரம்பிக்கப்பட்டது. இவ்வியக்கத்தில் திரு. சாம் நதானியேல் தலைமையில்
திரு.பி.எஸ்.மணி உட்பட ஐவர் சென்று கலந்து கொண்டனர். யார் கட்சித்
தாவுகிறவர்கள் என்பதை நீங்கள் அறிந்து கொள்ளலாம்.
மேலே கூறிய உண்மைகளைத் தாங்கள் உணர்ந்து தங்கள் நூலில்
சாதிக்கு அப்பாற்பட்டுத் திருத்தம் செய்து வெளியிடுமாறு வேண்டுகிறோம்.
‘மார்ஷல் நேசமணி’அவர்கள், திரு. நத்தானியேல், திரு. ஆர்.கே.ராம்,
திரு. பி.எஸ்.மணி ஆகியோர் போன்று கட்சித் தாவுகிறவர் அல்லர்.
இவர்களெல்லாம் கட்சித் தாவியும் நேசமணி கொண்ட கொள்கையில்
நிலையாக இருந்து போராடி வெற்றி பெற்றவர். தாங்கள் தின நாளிதழில்
வெளியிடுவதாக இருந்தால் போராட்டத்தின் உச்சக்கட்டத்தில் திரு.பி.எஸ்.
மணிராஜினாமா செய்த கடிதம் எங்களிடம் உள்ளது.
வரலாற்றை மறைக்காதீர் ; இரத்தக் கறை படிந்த ஆகஸ்ட்
பதினொன்று
தமிழர்களின் வடஎல்லைப் போராட்டம் தமிழ்நாட்டுடன் இருந்த
பகுதிகளை (சென்னை மாகாணம்) இழக்காமல் இருப்பதற்காக நடந்த
போராட்டம். திருவிதாங்கூர் தமிழர் போராட்டம் இன்னொரு நாட்டிலிருந்த
தமிழ்ப்பகுதிகளை மீட்பதற்காக நடந்த போராட்டம். இந்தப் போராட்டத்தைத்
தலைமை தாங்கி நடத்தியவர் தென்எல்லைக் காவலன் குமரித்தந்தை
மார்ஷல் நேசமணி.
திருவிதாங்கூர் தமிழர்கள் சமூகநீதி, பெண்ணுரிமை, மண்காப்பு,
ஆலயநுழைவு, ஓட்டுரிமை, மொழிகாப்பு ஆகியவற்றிற்காகச் சுமார் 300

ஆண்டுகள் போராடி வந்தனர். 1921 லிருந்து 1956 வரை நேசமணி
வழிகாட்டுதலிலும் தலைமையிலும் இந்தப் போராட்டம் நடந்தது. தேவிகுளம்,
பீருமேடு தமிழர்களை மிகவும் துன்புறுத்தியது திருவிதாங்கூர் அரசு.
தமிழ்த்தலைவர்களைக் கையில் விலங்குபோட்டு அழைத்துச் சென்றனர். 650-
க்கு மேல் வழக்குகள் போட்டனர். குப்புசாமி என்ற இளைஞரை அடித்துச்
செவிப்பறையைக் கிழித்து விட்டனர். சுப்பையா என்பவரை விலங்குபோட்டுக்
கடைவீதியிலே நடக்கச் செய்தனர். 434 தமிழர்களையும் 20 தமிழ்ப்
பெண்களையும் ஒரே சிறையில் அடைத்தனர். எங்கும் கதறலும்
கண்ணீருமாக இருந்தது. அவர்களின் அபயக்குரல் கேட்ட தலைவர் நேசமணி
ஜனாப் அப்துல் ரசாக், மாண்புமிகு சிதம்பரநாதன் ஆகியோர் தேவிகுளம்
சென்றனர். 4.7.1954 அன்று அவர்கள் மூணாற்றில் வைத்து பி.சி.
அலெக்சாண்டரால் கைது செய்யப்பட்டனர்.
தென்எல்லைக் காவலன் நேசமணியையும் உடன்சென்றவர் களையும்
விடுதலை செய்யப் போராட்டம் நடைபெற்றது. ஆகஸ்ட் 9-ம் தேதி அவர்கள்
விடுதலை செய்யப்பட்டார்கள். நேசமணி விடுதலை தினமும் நாடு விடுதலை
தினமும் இணைந்து கொண்டாட, தியாகி குஞ்சன் நாடார் தலைமையில்
திருவிதாங்கூர் தமிழ் மக்கள் திட்டம் போட்டனர். இங்கும் ஊர்வலமும்
கூட்டமும் நடைபெற்றன. இதனால் விளவங்கோட்டில் துப்பாக்கிச் Nடு
நடந்தது. இந்தத் துப்பாக்கிச் டே;டில் இறந்த தமிழ் தியாகிகள் தினம்தான்
ஆகஸ்ட் 11.
இவண்,
(தியாகி ஊ. குமாரதாஸ்
1954 ஆகஸ்ட் 11
ஆகஸ்ட் 11 அன்று துப்பாக்கிச் Nடு நடந்தது. திருவிதாங்கூர்
நாட்டிலுள்ள எல்லா காவலர்களும் தமிழ்ப் பகுதிக்கு அனுப்பப்பட்டனர்.
குறிப்பாக நாகர்கோவில், மார்த்தாண்டம், ஆற்றூர், அருமனை, கருங்கல்,
குளச்சல் போன்ற பகுதிகளுக்கு காவலர்கள் மிகுதியாக அனுப்பப்பட்டனர்.
நாகர்கோவிலில் மட்டும் எக்ஸ்பிரஸ் பஸ் ஸ்டாண்ட், இப்போதைய நகர்மன்றத்
திடல், நாகராஜா கோயில் திடல், வடசேரி, வெட்டூர்ணிமடம் போன்ற
பகுதிகளிலெல்லாம் போலீசார் தாவளம் அடித்து தங்கியிருந்தனர். ஒவ்வொரு
போலீஸ் நிலையத்திலும் படைகள் குவிக்கப்பட்டிருந்தன. போலீஸ்
வாகனங்களில் போலீசார் சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தனர். போலீஸ் வாகனம்
ஒன்று எரிக்கப்பட்டது என்று பொய் தகவல்களை சிலர் கிளப்பிவிட்டனர்.
போலீசார் கடந்தை கூட்டில் கல்லெறிப்பட்டது போன்று கையில்
கிடைத்தவர்களையெல்லாம் கைது செய்தனர். கண்டால் அறியாம் புள்ளி
என்று பலரை கைது செய்தனர். மக்கள் ரோட்டில் நடமாட பயந்தனர்
அப்படிப்பட்ட நேரத்தில் பி.எஸ். மணி தலைமையில் நாகர்கோவிலில் ம.பொ.சி.
அவர்கள் பேசினார்கள். பேரா. யோகீஸ்வரர் இவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டு
நின்றார் என்று கூறுவது கற்பனைக் கதையாக இருக்கலாமே ஒழிய உண்மை
சம்பவம் அல்ல என்று தியாகிகள் அனைவரும் கூறுகின்றனர். அன்று
தமிழகத்திற்கு வந்த தலைவர்கள் தோழர் ஜீவா காடு வழியாக நெல்லை
சென்றார். ம.பொ.சி. அவர்கள் ஜனாப் அப்துல் ரசாக்கை துணைக்கு
அழைத்துக் கொண்டு நேசமணி இல்லம் சென்று திருநெல்வேலி போய்
சேர்ந்தார். நேசமணி ம.பொ.சி. அவர்களை கூட்டத்தில் பேசும்படி
கேட்டுக்கொண்டார். இன்னொரு நாள் தான் பேசுவதாகப் பதில் கூறிக்கொண்டு
நாகர்கோவிலை விட்டு காட்டுப்பாதை வழியாக நேசமணியின் ஏற்பாட்டில்
திருநெல்வேலி சென்றார். இது இங்குள்ள எல்லா தியாகிகளுக்கும் தெரிந்த
ஒன்று. ஆனால், பேரா. யோகீஸ்வரன், ம.பொ.சி. பேசியதை தான்
பார்த்ததாகக் கூறுகிறார். வெடிச்சத்தம் கேட்டவுடன் தமிழகத்திலிருந்து
வீராவேசத்துடன் பேச வந்த தலைவர்கள் தப்பி ஓடியதைக் கண்ட, கேட்ட
நேசமணி இதனைப் பற்றிக் கூறுகிறார் ்
ஞஅறப்போர் ஆரம்பித்தது தமிழகத்தில் (திருவிதாங்கூர் தமிழ்ப்
பகுதிகள்) உணர்ச்சி பிரவாகம் பொங்கியது. அந்த உணர்ச்சிக் கடலிலே
மிதந்து செல்லும் நப்பாசையுடன் எத்தனையோ கட்சிகளும் தலைவர்களும்
இங்கே வந்தார்கள். பேசினார்கள். விண்ணதிரப் பேசினார்கள். ஆனால்,
விளவங்கோட்டிலே, வெடிச்சத்தம் கேட்டதும், திதநாகா-வைத் தவிர இங்கு
வேறு யாரையுமே காணவில்லையே. தமிழர்கள் அறியமாட்டார்களா இதை?
போருக்குப் பின் இங்கு என்ன நடந்தது? தலைவர்கள் சிறைக்கம்பிக்குள்ளே
அடைக்கப்பட்டார்கள். எண்ணற்ற இளைஞர்களின் எல்லுகள்
நொறுக்கப்பட்டன. ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவித் தமிழர்கள் மனை இழந்து
மக்களையும் நல்லாளையும் பிரிந்து நாடுவிட்டு ஓடினார்கள்.
நூற்றுக்கணக்கான குடும்பங்கள் சிதைக்கப்பட்டன. அன்னைமார் அழுத
கண்ணீர் ஆறாக ஓடியது. மனைவிமார்களின் கதறல் விண்ணைப் பிளந்தது.
தொழில் இல்லை. உணவு இல்லை. வியாபாரம் இல்லை. சுடுகாடாக,
பாலைவனமாகக் காட்சி அளித்தது திருவிதாங்கூர் தமிழகம். இதற்குப் புகல்
சொல்லித் தீரவேண்டுமே ழூ யாரைக் கண்டது இந்த நாட்டில், வெத்துப்பேச்சுகள்
அன்று தேவைப்படவில்லை – காரியம் அவசியமாக இருந்தது. யார் வந்தார்கள்
இந்த நாட்டிலே?ஞ (ஏ. நேசமணி, தினமலர், 25.02.1955). தமிழ் மக்களே
உண்மையை நீங்கள் அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் போராட்டங்களெல்லாம் உயர் இனத்தவரின்
போராட்டமாகக் கற்பனையாக தமிழகத்தில் சில பகுதிகளில் எழுதப்படுகிறது.
அவற்றைத் தடுத்து நிறுத்தி உண்மை வரலாற்றை வெளிக்கொண்டு வருவது
ஒவ்வொரு தமிழனின் கடமையாகும்.
வணக்கம் ழூ
அரசால் தேவிகுளம் பீருமேடு மக்கள் துன்புறுத்தப்படுவதைக் கண்டு
அவர்களுக்கு ஆதரவாகப் போரடச் சென்ற மார்சல் நேசமணி, ஜனாப்
அப்துல் ரசாக்கும், மாண்புமிகு சிதம்பரநாதன் நாடாரும் சிறையில்
அடைக்கப்பட்டனர். அவர்களை விடுதலை செய்ய மாபெரும்
போராட்டம் நடந்தது. இந்தப் போராட்டத்திற்கு எம்.எல்.ஏக்கள்
தலைமை தாங்கினர். ஆயிரக்கணக்கான தியாகிகள் சிறை
சென்றனர். போராட்ட வீரர்களில் தீவிரப் போராட்டத்தால் தலைவர்கள்
விடுதலை பெற்றனர். உடன் தலைவர்கள் விடுதலை தினமும் நாடு
விடுதலை தினமும் கொண்டாடப்பட்டது. குஞ்சன்நாடார், நாராயணன்
நாடார், ஜெம்ஸ் எம்.எல்.ஏ, காந்திராமன் ஆகியோர் போராட்டத்தைத்
தீவிரப்படுத்தினர்

திருவிதாங்கூர் போராட்டம் உச்சநிலையில்
இருக்கும்போது, 15.03.1956 அன்று பி.எஸ். மணி
திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரசிலிருந்து ராஜினாமா
செய்தார். பலரை ராஜினாமா செய்யத் தூண்டினார்

பேரா. அரசு ஆறுமுகம், தமிழ் விரிவுரையாளர், இந்துக்கல்லூரி
அருந்தமிழன் நேசமணி
அவர்தம் நாமம் என்றும் வாழ்க
இத்தாலிக்கு ஒரு கரிபால்டி
துருக்கிக்கு ஒரு கமால்பாஷா
அயர்லாந்திற்கு ஒரு டிவேலரா
நம் தாயகத்திற்கு ஒரு காந்தி
குமரித் தமிழகத்திற்கு ஒரு நேசமணி
– இவை அழியாத நினைவுச் சின்னங்கள்
என்றும் உலகம் போற்ற வளர்க ழூ
(மார்சல் நேசமணி சிறப்பு மலர், 1969)

பி.எஸ். மணி, ராமவர்மபுரம்
நாகர்கோவில், 25.09.1953
திரு. யு. நேசமணி, டீ.யு.இ டீ.டு.இ ஆ.P. அவர்கள்
அன்புமிக்க லீடர் அவர்களே ழூ வணக்கம்
திரு-கொச்சி அரசியலில் தி.த.நா.கா. வின் சக்தி என்ன? என்பதனைத்
தௌ;ளத் தெளிவாக உலகிற்குக் கர்ட்டும் ஒரு மகத்தான சந்தர்ப்பத்தைத்
தாங்கள் சிருஷ்டி செய்து விட்டீர்கள். தி.த.நா.கா. சரித்திரத்தில் தாங்கள்
எடுத்திருக்கும் இத்தகைய உறுதியான நடவடிக்கைகளுக்குத் தனி இடம்
உண்டு. உங்கள் திடமான போக்கைக் காணும் ஒவ்வொருவரும் உங்களை
நெருங்கியிருப்பவர்களைவிட சற்றுத் தூரமாக இருப்பவர்கள்தான்
உங்களிடம் பெரும் மதிப்பை வைக்க ஆரம்பித்துள்ளனர். உங்களை
சந்தேகக்கண் கொண்டு பார்த்தவர்களை ஏமாறச் செய்துவிட்டீர்கள்.
எப்படியும் இன்னும் இரண்டொரு ஆண்டுகளில் நமது பிரச்சினை
ஒரு முடிவுக்கு வரும் என எதிர்பார்க்கிறோம். அதுவரை தி.த.நா.கா. சற்று
முன்னேற்றப்ப hதையில் விரைவாகச் செல்லத் தாங்கள் வழிகாட்டுவதோடு
அதற்கு அஸ்திவாரமாகவும் இருக்க வேண்டும்.
சீக்கிரமே தி.த.நா.காங்கிரஸை தக்கதொரு ஜனநாயக
ஸ்தாபனமாக உருவாக்க வேண்டும். இதற்கு என் உழைப்பில் ஒரு
பகுதியைத் தரத் தயாராக இருக்கிறேன். திரு. P. ராமசாமி பிள்ளை
அவர்களிடம் ஏழ்பித்திருக்கிறேன். தயவு செய்து தாங்களே இப்பொறுப்பை
(கட்சித் தலைவர்) ஏற்று என்னைப் போன்றவர்களையும் அணைத்துக்
கொண்டு செல்ல வேண்டுகிறேன்.
எனது மகிழ்ச்சிகரமான நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
என்றுமுங்கள்,
பி.எஸ். மணி

காண்டிராக்ட் வேலைகளில் ஈடுபட்டு வந்த திரு. பி.எஸ். மணி
அவர்கள், போராட்டத்தின் உச்சநிலையில், 15.03.1956 அன்று
திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரசிலிருந்து ராஜினாமா செய்தார். இவர்
ராஜினாமா செய்யத் தூண்டியது ம.பொ.சி. என்று அவர் தனது கடிதத்தில்
குறிப்பிடுகிறார். இவரைத் தொடர்ந்து இவருடைய நண்பர்கள் பலர்
திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரசிலிருந்து ராஜினாமா செய்தார்கள்.
ஆனால் காந்திராமன் ராஜினாமா செய்யவில்லை.

அன்புடையீர் ழூ
வணக்கம். இன்று 12.06.1964-ல் உங்கட்கு எழுபதாண்டு ஆரம்பம்.
உங்கள் பிறந்த தினத்தில் என் அன்பு வணக்கத்தையும் வாழ்த்தையும்
தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
கழிந்த 30 ஆண்டுகளாக நான் உங்களை அறிவேன். இதில்
கழிந்த 17 ஆண்டுகளாக நான் உங்களுடன் சேர்ந்தும், பிரிந்தும், தூர
நின்றும் உங்களைக் கவனித்திருக்கிறேன். குமரி மாவட்ட மக்களில்
பெரும்பான்மையோர் உங்களிடம் அன்பும் மதிப்பும் கொண்டிருப்பதைக்
காணுகிறேன். நீங்கள் விரும்பியிருந்தால் வேறு வேறு துறைகளில் மிகமிக
உயர இருந்திருக்க முடியும். எனினும் மக்கள் தொண்டு அரசியல்
இவற்றைக் கைக்கொண்டு குமரி மாவட்டத்தில் முதன்மை வகிக்கிறீர்கள்.
இம்மதிப்பிற்குரிய தன்மைக்காகத்தான் என் வணக்கத்தையும்
வாழ்த்தையும் இச்சந்தர்ப்பத்தில் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
முதுமை அடைந்திருக்கிறீர்கள். கட்சி சார்பில்லாமல் அனைவரும்
உங்களை இந்நேரத்தில் பாராட்டுகிறார்கள். மகிழ்ச்சி. நீங்களும் இனி
சட்சி சார்பற்ற உயரிய நிலையில் குமரி மக்களின் தந்தையாக அறிவுரை
கொடுப்பவராக இருக்க வேண்டுமென்று என் எதிர்பார்ப்பு.
தேக நலத்துடன் பல்லாண்டு வாழ பிரார்த்திக்கிறேன். வணக்கம்.
என்றுமுங்கள்,
பி.எஸ். மணி.

ம.பொ.சி.-யை நேசமணியின் வீட்டுக்கு அழைத்து வந்தவர் ஜனாப்
அப்துல் ரசாக், நுஒ. ஆ.P. நேசமணி ஜெயிலில் இருந்த நேரம் கட்சியை
கலைத்துவிட்டு தமிழரசுக் கழகத்தோடு இணைக்க வேண்டும் என்று
கூறிய காரணத்தாலும் தமிழகத்திலிருந்து பணம் பிரித்து கட்சித்
தலைமைக்கு கொடுக்காத காரணத்தாலும் பி.எஸ். மணி
போன்றவர்கள் நேசமணி வீட்டிற்கு போகமுடியாது. அதனால்தான்
ம.பொ.சி. ரசாக்கின் துணையை நாடியிருக்கிறார்.. தியாகிகளும் ரசாக்
ம.பொ.சி.-ஐ அழைத்து வந்ததை பார்த்துள்ளனர். நேசமணி வீட்டிலும்
இதையே கூறுகின்றனர்.

தித.நா. காங்கிரஸ் தலைவர் அவர்களுக்கு
(தி.த.நா.கா. தலைவர் பி. சுப்பிரமணிய பிள்ளை)
தி.த.நா.காங்கிரஸின் தலைமையை நீங்கள் நீண்ட நாட்களாகத்
தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். இதற்கு எங்கள் வந்தனம்.
சமீப காலத்தில் தி.த.நா.காங்கிரஸில் பெரும்மாற்றங்கள்
ஏற்பட்டிருப்பதைக் காணுகிறோம். அதன் முன்னேற்றகரமான செயல்களை
எண்ணும் தோறும் எங்கள் உள்ளம் மகிழ்ச்சியிலே திளைக்கிறது. எனினும்,
தி.த.நா.காங்கிரஸ் ஜனநாயகரீதியாக உருவாவதற்குத் தலைமையில்
மாற்றம் வேண்டுமென நம்மிடையே பலர் விரும்புகின்றனர். எப்போதுமே
ஜனநாயகத்தில் ஒரே தலைமை நீண்ட நாட்கள் இருப்பது
விரும்பக்கூடியதுமல்ல. தேர்தல் நெருங்கிவரும் இச்சந்தர்ப்பத்திலே, பல
அரசியல் கட்சிகள் மோதும். இச்ழே;நிலையிலே தலைமை மாறுதல்
அவசியமெனக் கருதுகிறோம்.
தி.த.நா.காங்கிரசின் கழிந்த கால வாழ்வைத் துருவிப்பார்க்கும் போது,
நமது லீடர் திரு. யு. நேசமணி அவர்கள் பெரும் பங்குகொண்டு
வந்திருப்பதையும், ஒரு தலைவர் என்ற நிலையில் வளர்ந்து வந்திருப்பதையும்
நாம் அறிவோம். அன்னார் தி.த.நா. காங்கிரசின் தலைமையை ஏற்கும் நன்னாள்
வந்துவிட்டதாகவே நாங்கள் எண்ணுகிறோம்.
தி.த.நா. காங்கிரஸ் உதயமாகி எட்டு ஆண்டுகள் 15.12.1953 யோடு
முடிவடைகிறது. இவ்வெட்டு ஆண்டுகளில் நாம் அற்புதங்களைச்
செய்திருக்கிறோம். அதே சமயம் அவமானம் அடையக்கூடிய விதத்தில் பல
விஷயங்களையும் ஒற்றுமையின்மையால் செய்திருக்கிறோம்.
இவ்வொற்றுமையின்மையை முறியடித்து ஒற்றுமையைக் கொண்டுவர
சாதகமாக இருந்தவர் திரு. யு. நேசமணி அவர்கள் என்பதில் சந்தேகம்
ஏதுமில்லை. நம்மிடை எவருக்கும் இல்லாத சக்தியும் தி.த.நா.காங்கிரசினுள்
செல்வாக்கும் அவருக்கு இருக்கிறது. இதனை, தி.த.நா.காங்கிரசினராகிய நாம்
ஸ்தாபன வளர்ச்சிக்காக உபயோகப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டாமா? ஆகவே,
அவர்களை தி.த.நா. காங்கிரஸின் தலைவராக நாம் ஆக்க வேண்டும். இதற்கு,
தாங்கள் தங்கள் தலைமை ஸ்தானத்தை ராஜினாமா செய்து லீடர்
அவர்களைத் தலைவராக்குவதற்கு எங்களுக்கு உதவி செய்ய
கேட்டுக்கொள்கிறோம்.
திரு. யு. நேசமணி அவர்கள் தலைமையை விரும்பக் கூடியவர் அல்ல.
எனினும் நாம் அவரை நிர்பந்தத்திலேனும் தலைவராக்கி மகிழ வேண்டும்.
இதற்கு உங்கள் உறுதுணைதான் வழிவகுக்கும் என நம்புகிறோம்.
நாகர்கோவில், தங்கள்,
10.12.1953. திp.த.நா.காங்க்கிரஸ்க்கமிட்டி;டி அங்க்கத்த்தினர்க்கள்
P.ளு. மணி (கன்வீனர்). மேலும் 25 பேர்

வரலாறு எழுதுவோருக்குக் குறைந்தது நான்கு பண்புக் கூறுகள் இருக்க
வேண்டும் என்றும் நிகழ்வுகள் குறித்த உண்மைத் தகவல்களைத் தம்மால் முடிந்த
வரை திரட்ட வேண்டும் என்றும் திரு. பெ. மணியரசன் கூறுகிறார். ஆனால், பேரா.
பி. யோகீஸ்வரன் அவர்கள் அட்டையிலேயே அவருக்குத் திருவிதாங்கூர் வரலாறு
தெரியாது என்பதைக் காட்டியுள்ளார். குமரித் தந்தை நேசமணி கேட்டது 9
தாலுகாக்கள். தோவாளை, அகஸ்தீஸ்வரம், கல்குளம், விளவங்கோடு,
நெய்யாற்றின்கரை, செங்கோட்டை, தேவிகுளம், பீர்மேடு, சிற்றூர். இவற்றினை
எல்லை மாநாட்டிலும் பாராளுமன்ற உரையிலும் நேசமணி பதிவு செய்துள்ளார்.
ஆனால், பேரா. யோகீஸ்வரன் அவர்கள் சிற்றூரை விட்டு நெய்யாற்றின்கரைத்
தென்பகுதி என்றும், நெடுமங்காடு கீழ்ப்பகுதி என்றும் கூறியிருப்பது தவறான
வரலாறு ஆகும். கோரிக்கை வைத்துக் கேட்ட தாலுகாக்கள் எத்தனை என்று
தெரியாதவரை பழ. நெடுமாறன் அவர்கள் சிறந்த நூலாசிரியர் என்று கூறியுள்ளார்.
இதில் என்ன சிறப்பைக் காண்கிறார் பழ. நெடுமாறன்.
பண்டிதர் ஜவகர்லால் நேரு, இரும்பு மனிதர் பட்டேல், லால் பகதூர்
சாஸ்திரி, மூதறிஞர் இராஜகோபாலாச்சாரியார், இராம் மனோகர் லோகியா,
கிருபலானி, இவர்களோடு சம இருக்கையில் இருந்து பேசும் ஜனாப் அப்துல் ரசாக்
திருத்தமிழகப் போராட்டத்தில் தன்னுடைய உடமைகளை இழந்தவர். அத்தகு
தியாகசீலரை, பெரியவரைக் கிண்டல் செய்து நூல் எழுதப்பட்டுள்ளது. அதை
நடுநிலையோடு எழுதிய நூல் என்று கூறியுள்ளார் பழ. நெடுமாறன் அவர்கள்.
திருவிதாங்கூரில் ஒடுக்கப்பட்ட தமிழர்களின் போராட்டம் என்பது
நம்பூதிரிகளிடமிருந்தும் பிள்ளைமார்களிடமிருந்தும் நாயர்களிடமிருந்தும்
விடுதலைப் பெறுவதற்காகவே நடந்த சமூகநீதிப் போராட்டம் என்பதை வரலாறு
கூறும். ஒடுக்கப்பட்ட தமிழர்களின் பூமியை, இன்று இலங்கையில் நடப்பது போன்று,
மலையாளிகளுக்கும் உயர் இனத்தவர்களுக்கும் கொடுத்த காரணத்தால் மண்
காப்புப் போராட்டமாக அது மாறியது. மகளிருக்கு உரிமை வேண்டிப் போராடிய
போராட்டமும் இணைந்த காரணத்தால் மகளிர் உரிமைப் போராட்டமும் இத்துடன்
இணைந்தது. கோவில் வழிபாட்டிற்குத் தடை செய்த காரணத்தால் கோவில்
நுழைவுப் போராட்டமும் இத்துடன் இணைந்தது. தமிழ் மொழி இருந்த இடத்தில்
மலையாள மொழி ஆட்சிபீடம் ஏறியதால் இனப்போராட்டம், மொழிப்
போராட்டத்தையும் உடன் இணைத்துக் கொண்டது. கி.பி. 17 ஆம் நூற்றாண்டிலேயே,
தனி மனிதர்கள் தலைமையில் தொடங்கப்பட்ட இந்தப் போராட்டம் பல
இயக்கங்களாக மாறியது. இறுதியாக, நேசமணியால் உருவாக்கப்பட்ட
திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் என்ற அரசியல் கட்சியால் 9
தாலுகாக்களுக்குப் பதிலாக 4½ தாலுகாக்கள் மட்டுமே தமிழகத்திற்குக்
கிடைத்தன. எப்படி ஈழப் போராளிகளைப் பிரித்து வைத்துத் தன் வாழ்க்கையை
வளமாக நடத்திய சில தமிழர்கள் போல் அன்றும் இச்செயலிலேயே இறங்கினார்கள்
பலர். அனைவரும் ஒரே முகமாகப் போராடியிருப்பார்களேயானால் 9 தாலுகாக்களும்
தமிழர்களுக்குக் கிடைத்திருக்கும். ஏன் 9 தாலுகாக்களும் கிடைக்கவில்லை
என்பதை இங்கு நான் கூறியிருக்கிறேன். சிறிய நூலாக இருந்தாலும், இன்று
வரலாற்று உலகத்திற்குத் தேவையான நூல். தமிழ்த் தேசியம் பேசுகிறவர்கள் சாதி
தேசியத்தையும் மத தேசியத்தையும் விட்டுத் தமிழ் மக்களை ஏமாற்றாமல்
இருந்தால் தமிழும் வாழும் தமிழகமும் வாழும் தமிழனும் வாழ்வான்.
01.02.2014 நூலாசிரியர்


1 பின்னூட்டம்

குமரி மாவட்டத்தில் நம்பூதிரி, நாயர், நாஞ்சில் நாட்டுப் பிள்ளைகள், கிருஷ்ணன் வகையினர் பல்வேறு சமுதாயங்கள் பற்றிய தகவல் (சேரர் வரலாறும் மக்கள் வாழ்வியலும் )

                     வேதகாலத்துக்கு முன்பிருந்தே தென்னகத்தை மூவேந்தர்கள் சிறப்புடனே ஆண்டுவந்தனர் என்ற வரலாற்று உண்மையை அனைவரும் ஒப்புக்கொள்கின்றனர். இம்மூவேந்தர்களில் முதல் வேந்தன் சேரவேந்தன் ஆவான். பரப்பளவிலும் சேர நாடு எண்பது காதங்களைக் கொண்டு பாண்டிய நாட்டைவிட ஒன்றரை மடங்கு பொரியதும், சோழநாட்டைவிட மூன்றரை மடங்குமாக அமைந்திருந்தது. இமயத்தை வரம்பாகக் கொண்ட இமயவரம்பன் சேரலாதனையும், பாரதப்போரில் இரு சாரர்படைகளுக்கும் பெருஞ்சோறு அளித்த பெருஞ்சோற்று உதியனையும், ஆரிய மன்னர்களைக் கொண்டு கல் சுமந்து வரச்செய்து கற்புக்கரசி கண்ணகிக்கு சிலைவடித்து சிறப்பித்த சேரன் செங்குட்டுவனையும், தமிழ்த்தாய்க்கு சிலப்பதிகாரத்தை தந்து சிறப்புறச் செய்த இளங்கோ அடிகள் போன்றோர்களைத்தந்து பண்புடனே இம்மண்ணில்  கோலோச்சியவர்கள் சேரர்களே. எனினும் இவர்களது வரலாறுகளை முறையாகவும், விரிவாகவும் இதுகாறும் எழுதப்படவில்லை என்ற ஒரு குறை உண்டு. மக்கள் வாழ்வியலாக சேரநாட்டு சான்றோர் குலத்தைக் குறித்தும், அவர்கள் பண்பாடு மற்றும் பழக்கவழக்கங்களைக் குறித்தும், ஆரிய தாக்கத்திற்குப் பிறகு சேரநாட்டில் உருவான சில முக்கிய புதிய சமுதாயங்களைக் குறித்தும், அவர்களது பண்பாடுகளைக் குறித்தும் இயன்ற அளவு விரிவாக எழுதியுள்ளேன்.

 
               சேரர் வரலாறும் மக்கள் வாழ்வியலும் என்ற இந்நூலை எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணம் என்னிடத்தில் எழுந்ததேயில்லை. ஒரு தருணத்தில் “அஜந்தாவின் ஆன்மீக வினா – விடை” என்ற புத்தகத்தில் 1309-வது வினாவாக “நாயன்மார்களில் ‘சாணார்’ எத்தனைபேர்” என்று தொகுப்பு ஆசிரியர் (கிருஷ்ணன் வகையினன்) ஒரு வினா எழுப்பியிருந்தார். சான்றோர் சமுதாயமாகிய நாடார் இனத்தவரைச் சிறுமைப்படுத்த வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்குடனே எழுப்பப்பட்ட மேற்படி ‘வினா’ என் மனதில் ஒரு உறுத்தலை உருவாக்கிவிட்டது. இவரைப்போன்று பிற  சமுதாயங்களைச் சார்ந்த பலரும் நாடார் சமுதாயத்தை கொச்சைப்படுத்துவதில் கண்ணும் கருத்துமாக நின்று செயல்பட்டனர், செயல்பட்டும் வருகின்றனர். நாடார் மக்களுக்கு மட்டுமல்ல, ஏனைய அவர்ண இந்து மக்களுக்கும் கோவில் நுழைவு அன்று தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது. இதை எதிர்த்து 1854-ல் வெள்ளையன் நாடாரும் மற்றும்
அவருடன் சுமார் பன்னிரண்டாயிரம் நாடார் பக்தர்களும் “அக்கினிக்காவடி”யேந்தி குமாரகோயில்  உள்பிரவேசத்தை வலுக்கட்டாயமாகச் செய்தனர். இந்த நிகழ்ச்சியைக் குறித்து உயர்சாதியான் என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட நாயர் சமுதாயத்தைச் சார்ந்த நெல்வேலி நீலகண்டப்பிள்ளை என்பார் நிகழ்ச்சியை கொச்சைப்படுத்தி “அக்கானிக் காவடி” என்றொரு கவிதையை மலையாள மொழியில் எழுதி வெளியிட்டார். “அக்கினிக் காவடியை” “அக்கானிக் காவடி” என்ற கூற்றும் நாடார் சமுதாயத்தை சிறுமைப்படுத்துவதாக அமைந்துள்ளது என்பது நோக்குதற்குரியது. இவரைப்போன்று 1891-ல் சி. வி. ராமன்பிள்ளை (நாயர்) மார்த்தாண்ட வர்மா என்ற வரலாற்றுக் கதையை எழுதினார். அந்நூலிலும் நாடார்களை சாணார் என்றும், பிராந்தன் (கிறுக்கன்) என்றும் குறிப்பிடுகின்றார். இந்நூலை B. K. Menon என்பவர் 1936-ல் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து, மறுபதிப்பை 1998-ல் புதுதில்லியில் சாகித்திய அக்கடமியினர் வெளியிட்டுள்ளனர். இதிலும் நாடார்களை இழிவு வார்த்தைகளால் பழிக்கத் தவறவில்லை. “stupid face” ‘idiot’ – ‘mad channan’ – ‘low born chanars’ ‘strange looking channars’  போன்ற இழிவு வார்த்தைகளால் குறிப்பிடுகின்றார். இருவரும் நாயர் சமுதாயத்தை சார்ந்தவர்கள் என்பதால் நாடார்களை இழிவுபடுத்தியுள்ளனர். அதைப் போன்று குமரித் தந்தை மார்ஷல் நேசமணியை ‘பொய்யர்’ என்று வெள்ளாள பிரமுகரான் பி. சுப்பிரமணி தனது நூல் நாடர் சமூகத்தாரை கொச்சைப்படுத்தும் நோக்குடனே எழுதியுள்ளார்.

 
                          திரு. பி. கே. கோபாலகிருஷ்ணன், தனது நூலான Keralathinte Samskarika Charithram (A Cultural History of Kerala – 1974 (Malayalam) நாடார் சமுதாயத்தை “சான்றோர்” என்று எழுதுகிறார். பக்கம் – 293 – ஆறாவது பதிப்பு – 2000) மற்றவர்களைப் போன்றல்லாமல், சான்றோர் சமுதாயத்தை கொச்சைப்படுத்தாதது வரவேற்கத்தது. ஆயினும் நம்பூதிரி, நாயர், ஈழவர், நாஞ்சில் நாட்டுப் பிள்ளைகள், கிருஷ்ணன் வகையினர் போன்றோரின் இயல்பான பண்பாடுகளை முற்றிலும் மறைத்துவிட்டு அவர்களுக்கு உயர்வான பண்பாடுகள் உண்டு என்று  தோன்றும்படியாக குறிப்பிட்டிருப்பது வரலாற்று இருட்டடிப்பே.

 

                         எனவே, மேட்டுக்குடியினரின் இத்தகைய மனப்போக்குகள் என்னில் ஒரு நெடும் நெருடலை உருவாக்கியதில் வியப்பொன்றுமில்லை. மற்றவர்களைப் போன்று எனக்கும் சமுதாயப்பற்று இருக்கத்தானே செய்யும். இருப்பினும், இத்தகையவர்களின் ஏளனப் பேச்சுகளுக்கும், எழுத்துக்களுக்கும் ஏதேனும் வரலாற்று உண்மைகள் இருக்கின்றனவா? என்று ஆய்வதில் எனது முயற்சி திரும்பியது. இதைக் கண்டறிய சுமார் 100 வரலாற்று நூல்களை நான் படிக்க வேண்டியதாயிற்று. இவ்வரிசையில் முதல் தெம்பை எனக்கு அளித்த
நூலான வி. நாகம் அய்யா எழுதிய “The Travancore State Manual Vol. – 2(பக்கம் 392)-ல் “இச்சமுதாயத்தின் சாரியான பெயர் “சான்றோர்” என்பதேயாகும் . . . தொல் பழங்காலத்தில் இவர்கள் இந்நாட்டின் பல பாகங்களை ஆளுகின்றவர்களாக குடிஅமர்ந்தனர் என்றும் தெரிகிறது. நாடார் அல்லது நாடாள்வார் என்ற சொற்றொடர்களால் மட்டுமல்லாமல், இவர்களின் தனிச்சிறப்புடைய பழக்க வழக்கங்கள் மற்றும் சடங்குகளினாலும் ஒரு காலத்தில் இவர்கள் ஆளும் இனமாக இருந்தனர் என்பதை அறுதியிட்டுக் கூறலாம்” என்று அவர் எழுதுவதிலிருந்து,
சேரநாட்டில் நாடார் இன மக்களின் தன்மையும், தொன்மையும் எது என அறியமுடிந்தது. தவிரவும், கேரளநாட்டு வரலாற்று ஆய்வாளரான இளம்குளம் குஞ்சன்பிள்ளை (நாயர் சமூகத்தவர்) அவர்களும் “சேரமன்னர்கள்
செறுமராயிருக்கலாம்” என்பது கே. பி. பத்மனாப மேனன் கருத்து. பி. தி. சீனிவாசய்யங்கார் அவர்களை குறவர் என்கிறார். அவர்கள் வில்லவர்களாக (நாடார்கள்) இருக்கலாம் என்று நான் கூறியிருக்கின்றேன். காசர்கோட்டுப்
பகுதிகளில் பதனீர் இறக்கும் தொழில் செய்யும் நாடார் சாதியினரை வில்லவர் என்று இப்போதும் அழைக்கின்றனர். சேரமன்னர்களின் க்ஷுரகர்கள் காவிதிகளாயிருந்ததும், வில்லோன், சான்றோன் முதலிய வழக்குகளும், சின்னம் பனம் பூவாயிருந்ததும் என் கருத்துக்காதாரங்கள்” என தனது நூலான “பண்டைய
கேரளம்” பக்கம் 198-ல் கூறியிருக்கிறார். இவைகளினாலும் சேரமன்னர்களும், அன்னாட்டு மக்களும் சான்றோர் மரபில் வந்த நாடார்கள் என்பது உறுதி செய்யப்படுகிறது. ஆரிய சனாதன முறையில் நாடாண்டவர்களை சத்திரியர்கள் என்றனர். ஆனால் தமிழர் மரபுப்படி மன்னர்களையும் அவர்கள் வழி வந்தோரையும் சான்றோர் என்றனர். ஆகையால் சேரமன்னர்கள் சான்றோர் குலத்தவர்கள் என்பதால் அம்மன்னர்களைக் குறித்து விரிவாக ‘பாகம் ஒன்றில்’ கூறப்பட்டுள்ளது.   இரண்டாம் பாகத்தில் வேணாட்டு மன்னர்களைக் குறித்தும், மூன்றாம் பாகத்தில் சான்றோர் குலத்தைக் குறித்தும், நான்காம் பாகத்தில் புதிய சமுதாயங்களைக் குறித்தும் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.

 
                           இதே வரலாற்று ஆசிரியர் குஞ்சன்பிள்ளை மேற்படி நூலில் 50-வது பக்கத்தில், நம்பூதிரிப் பிராமணர்களின் இயல்பான பண்பாடுகள் எது என்பதைக் கூறுகிறார்.
“வட இந்தியாவில் அந்தணர்கள் சாதாரணமாக இன்றும் ஊண் உண்கின்றனர். தென்னிந்தியாவிலும் ஏழாம் நூற்றாண்டு வரை அந்தணர்கள், சாதாரணமாக இறச்சி சாப்பிட்டு வந்தனர். கபிலர் ஐந்தாம்  நூற்றாண்டிலிருந்தவர். ‘இறச்சித் துவையலும், ஊண் சோறும் தின்று வருந்திய தொழிலன்றி வேறு தொழில்
செய்து பழக்கமில்லாததால் கைகள் மிகவும் மென்மையாக இருக்கின்றன’ என்று புறம் 14-ல் கூறுகின்றார்.
“ஊண்றுவை கறி சோறுண்டு வருந்து தொழிலல்லது
பிறிது தொழிலறியவாகலில் நன்றும் மெல்லிய . . .”, என்பதே அப்பாடல். கபிலர் ஒரு அந்தணர்.
தவிரவும், நம்பூதிரிப் பிராமணர்கள் திருவிதாங்கூர் கடலோர மீனவர்கள் என்ற கீழ்ச்சாதி மக்களினின்று உற்பத்தியானவர்கள் என்று W.W. Hunter கூறுகிறார். (Dr. W.W. Hunter-Orissa-Vol.I-Page : 254).  மலையாள பிராமணர்களான  நம்பூதிரிகளில் ஒரு பிரிவினர் திருமணத்தில் ஒரு முக்கிய சடங்காக “மாப்பிள்ளை
மீன் பிடிப்பதில் வல்லவன்” என்று பறைசாற்றுவதாகும் என தலித் பந்து என். கே. ஜோஸ் ‘குட்ட நாட்டின் இதிகாசம்’ என்ற மலையாள நூலில் கூறுகிறார். (பக்கம் 148). இவைகளினால் கேரளத்து நம்பூதிரிப்  பிராமணர்களின் பண்பாடுகள் மற்றும் குலப்பெருமைகள் எவையென அறிகிறோம்.
                        “உண்மையைக் கூறுவதாயின் நாயர்களுக்கு பரம்பரை சிறப்புகள் ஒன்றும் இல்லை, நியதியற்ற திருமண உறவும், மிருகப்புணர்ச்சி கோட்பாடு மற்றும் பல கணவர்களோடு வாழ்கின்ற பண்பாடுகளுடனே வாழ்ந்ததைத் தவிர அவர்களுக்கு  வேறு சிறப்புகள் எதுவும் இல்லை” என காணிப்பையூர் சங்கரன் நம்பூதிரிப்பாடு
என்ற சமுதாய வரலாற்று ஆசிரியர் ‘நாயர்களின் பூர்வ கால வரலாறு’ என்ற நூலில் கூறுகிறார். ((Vol-II – Page iii)
அவர் மேலும் கூறுகையில் ்

                      “ஒரு பெண்மணி பத்து ஆண்களுடன் உடலுறவு வைத்துக் கொள்வது என்பதை உயர் பண்பாடு எனக் கருதுவதாலும், தனது சொந்த தாய் மற்றும் சகோதகளை அத்தகைய அநாகரீகத்திற்கு எவ்வித சங்கோஜமுமின்றி விட்டுக் கொடுக்கின்ற நீங்கள் (நாயர்கள்) அனைவரும் சாரியான தந்தைக்கு பிறக்காத குழந்தைகளாகவும், மேய்ச்சல் வயல்களில் மேய்ந்துத் திரிகின்ற மிருகங்களைவிட வெட்கமில்லாதவர்களும் ஆவர் என டிப்புசுல்தான் ஒரு விளம்பரம் வாயிலாக சுட்டியுள்ளாராம்.” (பக்கம் – 72) எனக் கூறுவதிலிருந்து நாயர்களின் பண்பாடுகள் என்ன என்பதையும் யாம் அறிந்து கொண்டோம். ஆனால் இவர்களுடைய இன்றைய நிலையைக் காணும் வேளையில் அவர்கள் ஏதோ தேவலோகத்து நாயன்கள் என்ற மட்டில் அலட்டிக் கொள்ளுகின்றனர். நேற்றைய உண்மையென்றாலும், அவர்களது வரலாறுகளுக்கு நாலோ அல்லது ஐந்தோ நூ ற்றறாண்டுகள் பாரம்பரியமே உண்டு என்பது மட்டும் உண்மை. இதையும் காணிப்பையூர் சங்கரன் நம்பூதிரி வெளிச்சமிட்டுள்ளார்.

 

                      கல்குளம் மங்கலம் என்ற ஊர் தொட்டு அகஸ்தீஸ்வரம் மணக்குடி காயல்வரையிலான நெல்கொழிக்கும் நீர் வள நாட்டை “நாஞ்சில் நாடு”  என்கின்றனர். இந்நாட்டை நாஞ்சில் வள்ளுவனும் அவன் வழியினரும் ஆண்டு  அனுபவித்து வந்தனர் என்பது வரலாற்று உண்மை. வடுகர்களான நாயக்க மன்னர்களின் வஞ்சனையால் மதுரையில் பாண்டியப் பேரரசு முடிவுக்கு வந்ததைத் தொடர்ந்து, விசுவநாத நாயக்கனின் அமைச்சனான அரியநாத முதலியாரின்  முயற்சியால் இந்த நாஞ்சில் நாட்டிலும் முதலியார்களை  குடியமர்த்தினார். இவர்கள் 12 பிடாகைகளில் குடியமர்ந்தனர். இவ்வாறு குடியமர்ந்தவர்கள் பிந்திய காலத்தில்
“வெள்ளாளர்” என்ற உழுதுண்போரின் குலப்பெயரை பிடுங்கியெடுத்து,  “நாஞ்சில் வெள்ளாளர்கள்” என்ற சிறப்புப் பெயரை எடுத்துக்கொண்டனர். இதனால் முதலியார்கள் வெள்ளாளர்கள் ஆயினர். இவர்கள் குடியிருக்கின்ற
இடத்தை “பிடாகை” என்றும் வகுத்துக்கொண்டனர். இந்த பிடாகை என்ற சொல் துளுவ நாட்டு மொழியில் உள்ள ‘படாகை’ என்ற சொல்லின் மருஊ ஆகும். ‘படாகை’ என்ற சொல்லுக்கு தமிழில் ‘பொரிய’ என்று பொருள்படும். எனவே இந்த சொல்லால், இன்றைய நாஞ்சில் நாட்டு வெள்ளாளர்களின் பூர்வீகம் எந்த ஊர் என்பதை வெளிச்சமிடுகிறது. இவர்கள் துளுவ நாட்டில் உருதுமொழி பேசப்படுகின்ற நாட்டைச் சார்ந்தவர்கள் என்ற  உண்மையையும் இதன்பால் காண முடிந்தது. இந்த விளக்கத்தை ‘தமிழறிஞர்கள் பார்வையில் கவிமணி’ என்ற தொகுப்பு நூலில் ‘கவிமணியின் மருமக்கள் வழி மான்மியம், ஒரு கருத்தாய்வு’ என்ற கட்டுரையில், பக்கம் 134-ல் எடுத்தாளப்பட்டுள்ளது. எனவே நாஞ்சில் நாட்டு வெள்ளாளர்களின் பூர்வீகம் துளுவ மொழி பேசுகின்ற துளுவ நாடு என்பதையே இது சுட்டி நிற்கிறது.

 

                         கிருஷ்ணன் வகையினர் துவாரகையில் இருந்து வந்து இங்கு குடியேறியவர்கள் என்ற புராணம் ஒரு புழுகுக் கதை என்று வரலாற்று ஆசிரியர் மாஸ்டேர்லிமைந்தன், ‘யார் இந்த கிருஷ்ணன் வகையினர்’ என்ற நூலில்
நிறுவியுள்ளார். தவிரவும் இவர்கள் மன்னர் மார்த்தாண்ட வர்மாவின் ஆட்சிக் காலத்தில், எஞ்சிய மறவர் படையாளிகளுக்கும் உள்ளூர் நாயர் பெண்களுக்கும் உருவான ஒரு சங்கரச்சாதி என்றும் அவர் எழுதுகிறார்.  ஆகையால் இவர்களின் பூர்வீகம் யாது, அவர்களது பண்பாடுகள் அனைத்தும் மறவர் வழிக் குருதி குணங்களே என்பதையும் அறிந்து கொண்டேன். இவர்களின் குணநலன்களை நன்கு அறிந்து வைத்துள்ள கல்குள வட்ட மக்கள் இவர்களைக் குறித்து ‘முதுமொழியாக’ இவ்வாறு கூறியுள்ளனர்்
“இணங்கினால் நக்கிக் கொல்வான் (நாயர்)
பிணங்கினால் ஞெக்கிக் கொல்வான் (குறுப்பு)
(குமரி மாவட்டப் பழமொழிகள் – எம். செபஸ்டீனாள்)

(ஞெக்குதல் என்றால் நொரித்தல் என்று பொருள்)

விளக்குத்தலை நாயர்கள் என்பார் மேலே குறிப்பிட்ட புதிய  சமுதாயங்களைவிட பழமையானவர்களும், சேர, சோழ நூற்றாண்டுப் போரில் ஈடுபட்டிருந்த சோழப் படையின் எச்சங்களாகும் என்று நான் நிறுவியுள்ளேன். இத்தகைய இழிவு பண்பாடுகளையும், பாரம்பாரியமில்லாத பல  சமுதாயங்கள் சேர நாட்டின் முதன்மை குடியினரை இழிவுபடுத்தியிருப்பது இரண்டு காதற்றவள் மற்றவர்களை “மூளி” என்று சிறுமைப்படுத்துவது
போன்றதாகும்.

 

              எனவே, பிராமண நம்பூதிரிகள் தொட்டு, விளக்குத் தலைகள் வரையிலான அனைத்து சமூகங்களும் சேர நாட்டில் பிந்திய காலங்களில் குடியேறிய இனத்தவர்கள் எனவும், இவர்கள் கி. பி. பத்தாவது நூற்றாண்டுக்குப்
பிறகு நாட்டு ஆதிக்கத்தை வென்றெடுத்தவர்கள் எனவும், வென்றவன் சொன்னதே வேதம் என்றாகி விட்டதென்ற உண்மை வரலாறுகளை ஆய்ந்து கூறுவதுதான் இந்நூலின் முக்கிய நோக்கம். இந்தப் புத்தகத்தை எழுதி முடித்த பிறகு எங்காவது நான் வரம்பு மீறிவிட்டேனோ என்பதை கண்டறிய திரும்பத் திரும்பப் படித்துப்பார்த்தேன். வரம்பு மீறி போய்விடவில்லை என்பதைக் காணமுடிந்தது.  இவ்வாறு ஆய்ந்து எழுதப்பட்டச் செய்திகளினால் அச்சமுதாயங்களைச் சார்ந்த இன்றைய தலைமுறையினர் நூல் ஆசிரியாரின் பால் கருத்து வேறுபாடு ஏற்படலாம். ஆனால் இவர்களையெல்லாம் சிறுமைப்படுத்த வேண்டும் என்றோ அல்லது இழிவுப்படுத்த வேண்டுமென்ற நோக்குடனோ இந்த நூல்  எழுதப்படவில்லையென்று ஆணையிட்டுக் கூறுவேன். ஆயினும் எவர் மனதாவது புண்படும்படியான செய்திகள் யாதேனும் இந்நூலில் காணப்படுகின்றது என்பதை சுட்டிக்காட்டி, ஆதாரங்களுடனே மறுப்பதாக இருந்தால் யாம் அதை திருத்திக் கொள்வதற்கு தயாராக உள்ளோம்.

 

                தொன்மையில் நடந்தவைகள் யாதும் இன்றைய தலைமுறையினருக்கு பரிச்சயம் இல்லாதவைகள்  ஆகிவிட்டன. எனவே வருங்காலங்களில் இத்தகைய உண்மைகள் அனைத்தும் மறைக்கப்பட்டுவிடும் என்பதால் அத்தகைய விவரங்களையெல்லாம் பதிவு செய்வதற்காகவே, பல சிரமங்களினூடே இந்நூல்  எழுதப்படுகிறது. இதனைப் படிக்க நேருகின்ற இளைஞர்கள் உண்மைகளை தெரிந்துகொண்டு தெளிவடைய வேண்டும் என நான் விரும்புகிறேன். “ஒண்ட வந்த பிடாரி ஊர் பிடாரியை விரட்டியதாம்” என்ற உண்மையை ஆய்வு கண்ணோட்டத்தில் படித்தறிந்து இவர்கள் தௌpவடைவர் என நம்புகிறேன்.  சில வரலாற்று மேற்கோள்களை ஒன்றுக்கு மேற்பட்டு, நிலைக்கு ஏற்றவாறு எழுத்தாளப்பட்டுள்ளன. அவைகளை கூறுவதைத் திரும்பக்கூறுதல்
(Repetition) என்று கொள்ளவேண்டாம்.

“பூர்வ நாட்களை நினை ; தலைமுறை தலைமுறையாய்ச் சென்ற
வருஷங்களை கவனித்துப் பார் ; உன் தகப்பனைக் கேள் ;
அவன் உனக்கு அறிவிப்பான் ; உன் மூப்பர்களைக் கேள் ,
அவர்கள் உனக்குச் சொல்வார்கள்.”
(உபாகமம் – 32-7)

என்பது விவிலியம் நமக்குத் தருகின்ற அறிவுரை.
இளந்தோட்டம் கு. சுகுமாறன்


பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தில்லியின் அதிகார மையத்தில் கொசுபோலச் சூழ்ந்திருக்கும் மலையாளிகளின் பட்டியலைப் பாருங்கள்!

தில்லியில் எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும் கேரளாதான் அனைத்து நன்மைகளையும் அள்ளிக் கொண்டு போகும்! காரணம் அனைத்துத் துறைகளையுமே அவர்கள் தங்கள் கைகளுக்குள் வைத்திருக்கிறார்கள்! கருணாநிதி தன் கட்சிக்கு அமைச்சர் பதவிகளைத் தேடும்போது இரண்டு காரியங்களை மட்டுமே கருத்தில் கொள்வார்.

முதலாவதாக தன் பிள்ளைகள், பேரப்பிள்ளைகளுக்கு அந்தப் பதவிகள் வேண்டும் இரண்டாவதாக அப்பதவிகள் காசு பார்க்கக்கூடியதாக அது இருக்க வேண்டும்! இனமாவது மண்ணாங்கட்டியாவது!ஆட்சி அதிகாரத்தை வந்தேறிகளிடம் விட்டால் இதுதான் கதி! கருணாநிதியைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை! வாக்களித்து ஆட்சியில் குந்த வைத்த நீயும் நானுமே இதற்குக் காரணம்!

தில்லியின் அதிகார மையத்தில் கொசுபோலச் சூழ்ந்திருக்கும் மலையாளிகளின் பட்டியலைப் பாருங்கள்! உறிகிறார்கள்! நாட்டின் குருதியை உறிஞ்சி எடுத்து தன் மக்களுக்கும் மாநிலத்திற்கும் கொண்டுபோய்ச் சேர்கிறார்கள்!

மலையாளிகளின் முதல் எதிரி தமிழர்கள்தான்! ஈழத் தமிழர்களைக் கொன்றொழிக்கும் கொடூரத்திற்கும் முற்றாகத் துணைபோனவர்கள் அவர்களே! நமது மாநிலத்திலிருந்து கேரளாவிற்கு செல்லும் வண்டிகளை அவர்கள் நடத்தும் விதம் அடிமையினும் கேடு கெட்டது! ஆனால் நாமோ தமிழகத்தில் அவர்களின் நிறுவனங்களுக்குச் சென்று பொருள் வாங்கி, சாயா குடித்து கொழுக்க வைக்கிறோம்! சிந்தியுங்கள்

  1. என். பெர்னான்டஸ் -ஜனாதிபதியின் செயலாளர்,
  2. வி.கே.தாஸ் -ஜனாதிபதியின் தனிச் செயலாளர்,
  3. டி.கே.ஏ. நாயர் -பிரதமரின் முதன்மைச் செயலாளர்,
  4. என்.நாராயணன்-பிரதமரின் பிரதான ஆலோசகர்,
  5. பி.ஸ்ரீதரன்-நாடாளுமன்ற சபாநாயகரின் தனிச் செயலாளர்,
  6. கே.எம். சந்திரசேகர் -அமைச்சரவைச் செயலாளர்,
  7. ருத்ர கங்காதரன்- விவசாயத் துறைச் செயலாளர்,
  8. மாதவன் நம்பியார் -விமானப் போக்குவரத்துத் துறைச் செயலாளர்,
  9. நிருபமா மேனன் ராவ் -வெளியுறவுத் துறைச் செயலாளர்,
  10. சத்தியநாராயணன் தாஸ்-கனரகத் தொழில்துறைச் செயலாளர்,
  11. ஜி.கே.பிள்ளை -உள்துறைச் செயலாளர்,
  12. சுந்தரேசன் -பெட்ரோலியத் துறைச் செயலாளர்,
  13. கே.மோகன்தாஸ் -கப்பல் துறைச் செயலாளர்,
  14. பி.ஜே.தாமஸ் -மத்திய கண்காணிப்பு ஆணையத்தின் தலைவர்,
  15. சிவசங்கர் மேனன் -தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகர்,
  16. சுதா பிள்ளை -திட்டக் கமிஷன் செயலாளர்,
  17. வி.கே.சங்கம்மா -வடகிழக்கு மாநிலங்களின் கவுன்சில் செயலாளர்,
  18. ஆர். கோபாலன் -நிதிப் பணிகள்துறை இயக்குநர்,
  19. கே.பி.வி.நாயர் -செலவீனங்கள் துறைச் செயலாளர்,
  20. கே.ஜோஸ் சிரியாக் -வருவாய்த் துறைச் செயலாளர்,
  21. ஆர்.தாமஸ் -வருமான வரித்துறைச் செயலாளர்,
  22. வி.ஸ்ரீதர்- சுங்கத் துறைச் செயலாளர்,
  23. பி.கே.தாஸ் -அமலாக்கப் பிரிவு சிறப்பு இயக்குநர்,
  24. ஏ.சி.ஜோஸ்-கதர் வாரியம்,
  25. சி.வி.வேணுகோபால் -பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைச்சக செயலாளர்,
  26. ஸ்ரீகுமார் -இயக்குநர், மத்திய கண்காணிப்பு ஆணையகம்.
  27. பிரதமரின் அலுவலகத்தில் இவருக்கு அடுத்தப்படியாக செயல்படும் மூத்த அதிகாரி கோபாலகிருஷ்ணன். இவரும் கேரளாவைச் சேர்ந்தவர்.
  28. கே.எம். சந்திரசேகர்- அமைச்சரவைச் செயலாளர்,
  29. சி.கே. பிள்ளை – உள்துறைச் செயலர் ,
  30. நந்த குமார் – கூட்டுறவுத்துறைச் செயலாளர்,
  31. பி.கே. தாமஸ் – தகவல் தொழில் நுட்பத்துறைச் செயலர்,
  32. ரகு மேனன் – செய்தி ஒலிபரப்புத் துறை செயலாளர் ,
  33. ராமச்சந்திரன் – நகர்ப்புற வளர்ச்சித் துறைச் செயலாளர் ,
  34. ரீட்டா மேனன் – ஜவுளிச் துறை செயலாளர்,
  35. கங்காதரன் – கால்நடை பராமரிப்புத் துறைச் செயலாளர்,
  36. சாந்தா ஷீலா நாயர் – குடிநீர் வழங்கல் துறைச் செயலாளர்,
  37. விசுவநாதன் – சட்டத்துறை செயலாளர்,
  38. மாதவன் நாயர் – இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் தலைவர்.

‘‘நமது நாடாளுமன்றத்தின் மொத்த உறுப்பினர்களான 543 பேரில் 20 பேர்தான் கேரளாவிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறவர்கள். அதிலும் காங்கிரஸ் மற்றும் கூட்டணிக் கட்சி எம்.பி.க்கள் 15 பேர்தான். ஆனால், இவர்களில் அமைச்சர்களாக இருப்பவர்கள் ஐந்து பேர்.

அவர்கள்:

  • ராணுவ அமைச்சர் ஏ.கே. அந்தோணி,
  • வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சர் வயலார் ரவி,
  • விவசாயத் துறை இணையமைச்சர் கே.வி. தாமஸ்,
  • உள்துறை இணையமைச்சர் முல்லப்பள்ளி ராமச்சந்திரன்,
  • ரயில்வேத் துறை இணையமைச்சர் ஈ.அகமது,

வெளிவிவகாரத்துறை இணையமைச்சராக இருந்து பதவி விலகிய சசி தரூரையும் சேர்த்தால் ஆறுபேர்!

சோனியா வீட்டிலும் ஆட்டிப் படைப்பவர்கள் மலையாளிகள்தான். சோனியாவின் ஓட்டுனர் ரவீந்திரன், சமையல்காரர் அங்கம்மா அங்கணங் குட்டி, தோட்டக்காரர் தாமஸ், சந்தைக்குப் போய் வருபவர்கள், சமையல் உதவியாளர்கள், தோட்டப் பராமரிப்பு உதவியாளர்கள் என்று எல்லாருமே மலையாளிகள்தான். அதேபோல, சோனியா காந்தி வீட்டைச் சுற்றிலும் பாதுகாப்புக்காக தில்லிக் காவல்துறையினர் அறுபது பேர் இருக்கிறார்கள்.

அவர்களில் ஐம்பது பேர் கேரளாக்காரர்கள். இப்படி நாட்டின் பிரதான நிர்வாக இடங்கள் அனைத்திலும் கேரளக்காரர்கள் ஆக்கிரமித்திருக்கிறார்கள்.

நாட்டின் 30 பெரிய மாநிலங்களில் மிகச்சிறிய மாநிலம் கேரளா. ஆனால் மத்திய அரசுத் துறை செயலாளர்கள் 53 பேரில், 19 பேர் அதாவது 33 விழுக்காட்டிற்கு மேலானவர்கள் கேரளாவைச் சேர்ந்த அதிகாரிகள் என்று கணக்குச் சொல்லப்படுகிறது.

இவர்களில் பெரும்பாலானோர் கேரள மாநிலத்தில் பணியாற்றி, பின்னர் மத்திய அரசு பணிக்கு மாற்றப்பட்டவர்கள். இதர சிலர், வேறு மாநிலங்களில் பணியாற்றி, மத்திய அரசு பணிக்கு வந்தவர்கள்.

இத்தகைய நிலையில் இன்றைக்கு இந்தியாவை ஆண்டு கொண்டிருப்பது எந்த மாநிலம்? என்ற சந்தேகமே தேவையில்லை. இந்த அசாதாரணமான நிலைமையினால்தான் இன்றைக்கு கேரளாவுக்கு சாதகமாக காரியங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. தமிழர்களின் நலன் புறக்கணிக்கப்படுகிறது


பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அனந்த விக்டொரியா மார்த்தாண்ட வர்மன் கால்வாய்

அனந்த விக்டொரியா மார்த்தாண்ட வர்மன் கால்வாய் என்பதை சுருக்கமாக ஏ.வி.எம்.கால்வாய் (A.V.M Chanal) என்று கூறுகின்றனர். இந்த கால்வாயின் முக்கிய நொக்கம், திருவிதாங்கூர் நாட்டின் தலைநகரான திருவனந்தபுரத்தையும நாட்டின் தென்கோடி எல்லையான கன்னியாகுமரியையும் நீர்வழித் தொடர்புக்காக இணைப்பது என்பதாகும். இதை உத்திரம் திருநாள் மார்த்தாண்டவர்மா (1847-1860) ஆல் 1860-ல் தொடங்கப்பட்டது. மன்னர் 1860-ல் காலமாகவே அவரது வாரிசு மன்னரான ஆயில்லியம் திருநாள் ராமவர்மான (1860 – 1880) இப்பணியைத் தொடர்ந்தார். இதன் முதல் கட்டமாக புவாறில் இருந்து தேங்காப்பட்டணம் தாமிரபரணி நீர்த்தெக்கம் வரை சுமார் 10 கல் தூரம் வெட்டப்பட்டு 1864 பிப்ரவரி மாதம் போக்குவரத்துக்காக திறந்து வைக்கப்பட்டது. அதனைத் தொடர்ந்து கால்வாய் குளச்சல் வரையிலும் அதாவது மண்டைக்காடு பொன்னம்மை நாடாத்தி கோயில் வளாகம் வரை வெட்டப்பட்டது. 1867-ல் இத்திட்டம் பல காரணஙகளால் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டது. அன்று திவானாக இருந்த சர்.மாதவராவ் குறிப்பிடுகிறார்:‐

“It is to be regretted that the necessity arose for suspending the extension of the

Southern canal towards the capital after clearing the line and making some progress in blasting and excavation. The Wurkullay (tu;fiy) junction canal was certainly entitled to prior attention, but it would have been more satisfactory if provision could have been made for simulataneoulsy carrying on both the works. But it seems that it could not be made at the time. It is to be hoped however, that the Chief Engineer will be in a position to resume erelong the work suspended”.

 (V. Nagam Aiya – The Travancore State Manual – Vol.III Page 231 & 232)

     வர்கலை கால்வாய் பணி தொடங்கிவிட்டதால் எ.வி.எம். கால்வாய் பணியை அரசு நிறுத்திவிட்டது என்று தெரிகிறது. பணமுடைதான் முக்கிய காரணம் என்பது இதனால் புலனாகிறது. இருப்பினும் இந்த கால்வாயின் தேவையையும்,  முக்கியத்துவத்தையும் அரசு உணர்ந்திருந்தது.

கன்னியாகுமரி முதல் திருவனந்தபுரம் வரையிலும் அங்கிருந்து கொல்லம் வரையிலும், அஙகிருந்து கொச்சி வரையிலும் நீர்வழி பொக்குவரத்துக்காகவே மேற்படி திட்டத்தை திருவிதாங்கூர் மன்னர்கள் தொடங்கினர்.

 இந்த திட்டம் நிறைவெறியிருந்தால் இன்று குமரி மாவட்டத்தில் உருவாகியிருக்கின்ற போக்குவரத்து நெருக்கடியை இந்த  நீர்வழி  பொக்குவரத்து வசதி சுலபமாக தீர்த்து வைத்திருக்கும். தவிரவும் சுற்றுலாத்துறையும் இதனால் பெரும் பயன் அடைந்திருக்கும். கேரளாவில் கால்வாய்கள் வெட்டி நீர்வழி   போக்குவரத்தை வளரச் செய்தமையால் சுற்றுலா வருபவர்களின் எண்ணிக்கை வருடாவருடம் வளர்ச்சி அடைந்து வருகிறது. இந்தியாவில் சுற்றுலாத்துறை வளர்ச்சியில் கேரளம் முதல் இடத்தில் இருப்பதற்கு மூலக்காரணம் இந்த கால்வாய்களும, அதில் ஓடிக் கொண்டு இருக்கின்றஉல்லாச படகுகளும்தான். காஷ்மீரத்தின் படகு வீடு கலாச்சாரத்தை கேரளம் இன்று தட்டியெடுத்துவிட்டமையால் அங்கே சுற்றுலாத்துறை பல மடங்கு வளர்ந்து இருப்பதையும் காணலாம்.

 இதைப்பொன்று தமிழ்நாடு குமரி மாவட்டத்திலும் உல்லாச படகு சவாரியை ஊக்குவிப்பதற்கு நின்றுபொன இந்த ஏ.வி.எம். கால்வாய் திட்டத்தை மீண்டும் தொடங்கப்பட்டு, கால்வாயை தொடர்ந்து வெட்டி கன்னியாகுமரி வரைக் கொண்டு செல்ல வெண்டும். நாளடைவில் இந்த கால்வாயை கன்னியாகுமரியில் இருந்து தூத்துக்குடி மற்றும் அதாவது நெல்லை தாமரபரணி ஆறு கடலில் சங்கமிக்கின்ற இடமான காயல்பட்டிணம் வரையும் நீட்டுவதற்கும் வாய்ப்பு உண்டு. இந்த கால்வாயை தேங்காப்பட்டணத்தில் இருந்து மீண்டும் அகலமாக வெட்டி மணக்குடி வரை நீட்ட வெண்டும். இரண்டாவது ஐந்தாண்டு திட்டத்திலும் இத்திட்டத்தை திரும்பவும் எந்த அளவுக்கு மீண்டும் செயல்படுத்தலாம் என்ற குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

“There are proposals to examine how best this Inland water way can be developed”  (Second F.Y.P. (1956‐61) K.K. District – Page – 53)

இந்த கால்வாயை மீண்டும் வெட்டுவதன் மூலம் மாவட்டத்திற்கு கிடைக்கின்ற பயன்கள் அதிகம். அவைகளாவன:‐

 1. கன்னியாகுமரியில் இருந்து திருவனந்தபுரம் வரையில் நீர்வழிபோக்குவரத்து அதிகரித்து மாவட்டத்தில் சாலைப் போக்குவரத்து நெரிசல் பெருவாரியாக குறையும்.

2. இதனால் அரசுக்கு அதிக வருவாய் கிடைக்கும்.

3. சுற்றுலா வாய்ப்பு அதிகரித்து பலருக்கு மேலும் வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகும்.

4. நிலத்தடி நீரின் மட்டம் உயர்ந்து கடல் நீர் உட்புகுவதை தடுத்து நிறுத்தி நன்னீர் விவசாயம் வளரும்.

5. மாவட்டத்தில் உள்ள ஆரோக்கியபுரம் முதல் நீரோடி வரை உள்ள கடற்கரை கிராமங்களில் குடிநீர் தட்டுப்பாடு நீங்கி உப்பு இல்லாத நல்ல குடிநீர் கிடைக்கும் மற்றும் கடல்அரிப்பு இயற்கையாக குறையும்;.

 வேண்டுகொள்

1.    ஏ.வி.எம். கால்வாயை தேங்காப்பட்டணத்திலிருந்து மீண்டும் விரிவாக வெட்டி முதல் கட்டமாக கன்னியாகுமரி வரை (மணக்குடி) அமைக்க வேண்டும். இத்திடத்தை நடுவன் அரசின் சுற்றுலா வளர்ச்சித் திட்டமாக எடுத்து அவர்களே இதை செயல்படுத்த வேண்டும்.

2.    சுற்றுலாவுக்காக அந்த கால்வாயில் படகு சவாரி ஏற்படுத்த வெண்டும். ஏ.வி.எம். கால்வாய் நீர்வழிப் பொக்குவரத்துத் திட்டம் என்பதால் இதை மத்திய அரசு கப்பல் போக்குவரத்துத்துறையைக் கொண்டு நிறைவேற்றிடச் செய்தல் வெண்டும். அதன் பொறுப்பை கன்னியாகுமரி  நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்  ஏற்று நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு ஆவன செய்தல் வெண்டும்.

(Dr. D. Peter)

Chairman,
Kanyakumari Institute of Development Studies (KIDS),
266, Water Tank Road, Nagercoil-629001
Phone : +91 4652 279745

Mobile : +91 9043952430

 


பின்னூட்டமொன்றை இடுக

FIRST UPRISING: AGAINST NAIR DOMINANCE IN TRAVANCORE (1822-1859)

FIRST UPRISING: AGAINST NAIR DOMINANCE IN TRAVANCORE (1822-1859)

Introduction

The educational and social services rendered by the Protestant Christian Missionaries, in addition to their usual evangelism among the oppressed community of South Travancore opened the eyes of the Nadar Community which suffered most, towards liberation.  In the persecutions which followed in various places in South Travancore the Hindus, Romanists and Muslims united together against the Protestant Christians particularly Nadars.  The Nairs were foremost in action, but the Brahmins and others were behind the scenes.  Samuel Mateer observedThe Land of Charity, Madras, 1991, p.278, “On the whole then, it was determined, that by some means or by any means a stop must be put to the progress of Christianity and to the spread of the reforms and innovations already in progress and impending.”  The Christians, particularly the Nadar Protestants rose up to break the yoke of bondage imposed on them by the high castes, particularly by the Nairs.

The Nadars who embraced Protestant Christianity with the help of the missionaries managed to obtain many a relaxation from the government.  In all, the relief from the Ooliam service hurt much the Nairs directly.  For the Nairs lived by the exploitative labour freely rendered by the Nadars at their beck and call.  Nadars began to refuse their invitation and often demanded wages for the work doneC.M. Agur, Church History of Travancore (1903) App. XVIII (3). A Proclamation exempting Christian from compulsory duties connected with Pagodas, Moorajebam and other,  Hindu religious festivals and Devasam work, dated 16th Margali 991 (1815).  Hence the Nairs were infuriated.

Secondly, the women of those who embraced Christianity were allowed to use upper garment to cover bosom like the high caste Nair ladiesIbid., App. XVIII (4). Order from Colonel J. Munro, Resident Dewan to the Sarvadicariacars of Trivandrum and Neiyattangurry Taluq dated Quilon the 19th of Dhanoo 988 (1812).  This was considered an insult by the Nairs.

Thirdly, the economic and social progress of the Christian Nadars under the patronage of the missionaries irritated the Nairs.  Their anger was mainly on the missionaries who were responsible for the progress and courage of the Nadars.  Therefore the Nairs decided to wipe out the missionaries, their mission churches the schools and the Nadar convertsD. Peter (Ed) Years of Challenge, 1828-1853 (1994) pp.38-44. Revd. C. Mead to Captain Sibbald Officer Commanding stationed at Udayagiry on the subject of disturbances.  In all these struggles, Nadars of Kalkulam and Vilavancode taluks of South Travancore suffered much, since the Nair settlements were comparatively high in those taluks.

Kalkulam Struggle

The struggle first started in Kalkulam taluk. In May 1822, a few Nadar women went to the church covering the upper part of their body with a jacket.  They were molested by the Nairs, their jackets were torn to pieces and filthy words were used against themR.N. Yesudhas, The History of London Missionary Society in Travancore – 1806-1908,Trivandrum, 1980, p.175.  Retaliation proceeded from the Nadars.  The missionary, Charles Mead reported the matter to the British Resident in Travancore.  The Resident directed the Padbanabapuram Court to study the matter and report. The judgement came in favour of the ChristiansC.M. Agur, op.cit., App. XVIII (2). Decree of the Court of Palpanabapuram relating to the upper cloth dress worn by Christian women, Vakeel No.177 dated 7th Vykasi 998 (1823).

Jubilant over the judgement the Christian ladies gained confidence and boldly began to use upper garments and freely moved to market places and to the church. The Nairs were determined to assault those who violated their wishes.  In the year 1828, struggle burst out at Attoor, Kannanoor, Thirparappu, Arumanai, Udayarvilai and Pulippanam in Kalkulam TalukD. Peter (Ed), op.cit., pp.38-44.  Under the leadership of Eswara Pillai, the Revenue Inspector of those places in collusion with Pidagaicars plotted against the Christians.  Christian churches were burnt, Christians were caught, tied together, thrashed and put in jail.  To hunt the Christians, they used bow and arrow, sticks, swords and guns.  They came round and round with all these weapons to spread fear over the Christian areas. The Christians were branded as terrorists and traitors and their movements were watchedD. Peter (Ed) op.cit., pp.58-62. Summary of Complaints lodged at the Padbanabhapuram Cutchery in January 1829.

As Kalkulam taluk had a sizable number of Nairs, the Christians of that taluk had to suffer a lot.  Kaisapillai, Neelakandapillai and Madhavan Pillai of the Attoor locality terrorized the Christians and placed their lives and properties under insecurityD. Peter (Ed), op.cit., pp.172-174. Letter of Autoor Adigaram Christians to the Acting Resident of Travancore.  Raman Pillai said, “What business have the gentlemen in this country?  What can these Kaluvaris(Naughty) fellows do?  If we burn down all the chapels so that no one should remain, these Kaluvaris will return to their country”D. Peter (Ed), op.cit., pp.38-44.

Attoor Church and the houses of Christians were burnt down.  Their paddy, jaggary,clothing, ornaments, etc. were destroyed.  Attoor school master and some Christians were tied together and elephants were employed to drag them to Thuckalay jailIdem.  A dead man’s body was lying on the road side.  Responsibility for his death was thrust on some Christians and they were arrested and brought under custody.  The ears of a woman aged 90 were cut and the ornaments were stolen.  One Vedamonikam of Pampadikonam was murdered by the Nairs.  They threatened to destroy the bungalow of Resident Colonel MecaulayIdem.

Even though the Christians were exempted from Ooliam services on Sundays, they were caught and compelled to do Ooliam services on Sundays in order to prevent them from going to the ChurchIbid., p.33, Letter of Revd. Mault and Revd. Mead.  A Christian from Kannanoor refused to do Ooliam service on a Sunday.  He was caught by the furious Nairs on a Sunday 21 December 1826 and was forced to carry coconut leaves to Padbanabapuram to feed the elephants in the Fort.  On hearing this a Nadar named Esakimadan who embraced Christianity with the co-operation of certain others relieved that Christian who was loaded with coconut leaves. The same leaves were loaded on a Nair and transported back to Kannanoor Church.  This incident shook the Nair society very badlyIbid., p.158, An Arzee from the Tassildar of Kalkulam District, Dated 18th Kartigay 1004.

With a view to punish the Nadar Christians who were responsible for such an incident, some Nairs of Attoor Adigaram, after two days assembled one mile away from Kannanoor Church with sticks, swords, guns and other weapons.  Hearing this the Christian Nadars of Kannanoor Church left their houses and ran away.  Those who remained in the houses were beaten and the houses were plundered and the Church was burntC.M. Agur, op.cit., p.834.

After this incident, during nights, the Nair terrorists used to go round with deadly weapons and torches, shouting slogans against the missionaries.  Wherever they went, the churches and schools of the mission were burnt down and the Christians were severely beaten.  On 22 December, the servant of Charles Mead went to Trivandrum to get bread for Mead.  On his way he was stopped and enquired.  He said that he was from the Army Camp.  The Nairs who stopped him said that he would have been killed if he was associated with MeadIbid., pp.840 & 841.

Vilavancode Struggle

In the Vilavancode taluk region, the Nairs prevented the Christians from going to the Church and giving sermons in the ChurchD. Peter (Ed), op.cit., pp.58-62.  Packianathan of Kanjiracode Church was prevented from preaching the gospel.  He was threatened by saying that his house and the Church would be burnt if he violated their wish.  Savarial Gnanappu and Annal of this village were teased and their jackets were torn to pieces while going to the market.  Mallam Pillai of the same village, under the instigation of Nattalam Pakuthi Provartikar and the head of the same village did all these thingsIbid., pp.9-12: Petition from the Chanoo and Cauvathy inhabitants of Eraniel, Kulicoolum, Coolitorah Talooks of Travancore Sircar to the Resident.  When this matter was complained to the Provartikar by the Reader of the Church, he was warned that he would also be beaten if these women wore jackets any moreIbid., pp.58-62.

Gunamudayal and Neetiyudayal of Kunnathoor went to the market at Kallankuzhi.  They were beaten and their jackets were torn to pieces.  Likewise Yesudial who went to the Kuzhivilai market was also beaten and her jacket was torn to pieces by Poothamadan Chetty and Mallan Pillai.  Women of Vetha Madan’s and Arumugam’s house went to the market wearing the jacket Ibid., pp.9-12.  Sankara Pillai threatened them saying that they were violating the usual custom.  Those ladies went to the house and returned with broom stick in their hand and their men followed them with stick and other weapons.  Seeing this, Sankara Pillai ran awayIbid., pp.162&163 An Arzee by the Padagaicars of Madalam Adigaram in Yaraniel District Dated 14th Margaly 1004.  This was complained to the Midalam Pidagaikar.

The climax in this struggle was that an attempt to the life of the missionary, Charles Mead was made.  On 3 January 1829, the Nairs planned to attack his residence at Mondaicaud.  Knowing this, Mead secretly informed the matter to Captain Sibald who was stationed at Oodayagiri Fort.  Captain Sibald came in time and rescued the life and properties of MeadC.M. Agur, op.cit., p.838.

Nanjil Nadu Struggle

Vellalas who enjoyed social status on par with the Nairs lived in Thovalai and Agasteeswaram taluks in Travancore.  They also oppressed the Christians.  Vellalas of Bhoothapandi, Maravas and certain others joined together and attacked the Christians of Thittuvilai area.  One school teacher and thirteen other Christians who were in their houses were dragged out and put into the Bhoothapandi Satram Jail.  Some of them confessed that they were not ChristiansIbid., pp.98-100, A letter to Col. Morrison, Resident, dated January 27th, 1829 by Revd. C. Mault.  Those who recanted were released and others were tortured.  Watching this tragedy, the Muslims and the Catholic Christians of the area rejoiced.  The reason was that the growth of the Protestant Christians was considered as a menace to themIbid., p.32.

In 1828, rioting started and extended for six months.  Hence the missionaries, Mead and Mault requested the British Resident Colonel Morrison to give protection to the ChristiansIbid., p.36.  The Resident requested Dewan Venketa Rao to enquire the matter.  Accordingly Dewan came to Padmanabapuram Fort on 11 January 1829 and made an enquiry.

Government Order

Dewan Venkata Rao conducted an enquiry, accordingly an order was released in February 1829 Ibid., p.110-112, Proclamation by Her Highness the Ranee dated the 23rd Tye 1004 corresponding with the 3rd February 1829, putting numerous restrictions on the dress of Christian women. Those woman converts to Christianity were allowed to wearKuppayam, (a loose jacket) only and were prohibited from wearing dresses like those of the Nair women.  Next, those who embraced Christianity were exempted from Ooliam duties only on Sundays and they had to do Ooliamduties on other days.  But they were not bound to do Ooliam service to the Hindu temples and Devasams.  Thirdly, it was declared that low castes of all categories were prohibited to follow or imitate the high caste customs and manners.  Construction of worship places without the permission of the Government was barred.  Again the order insisted that the complaints, if any, should be lodged only to the government officials and not to any non-governmental officer or personIdem.  The officials were Nairs and they supported always the Nairs.  So the low caste people lost confidence in them.  The order was intended only to prohibit the Christians from complaining to the missionaries.

1829 order was painful to the Protestant Christians and to the missionary, Charles Mead in particular who fought for the liberation of low castes from the clutches of high caste Nairs.  Mead considered that this order was an attempt to suppress the growth of Christianity.  By this order the Christians did not get any relief.  Those who languished in jail due to false case lodged by the high caste Nairs were suffering from diseases also.  Their families were in starvation.  Considering the sufferings of his converts, Mead had to fight with the Government for longIbid., pp.113-115. Letter of Revd. C. Mead to the Resident of Travancore, February 13, 1829.

By the 1829 order, the Government could neither stop the growth of Christianity nor find solution to the problems of Christians.  Christians were occasionally and here and there attacked by the Nairs and it was a continuing story.  Under such circumstances, in the year 1855 the order relating to the abolition of slavery was proclaimed.  The Nairs who were benefitted much by the slaves were severely affected by the proclamation for which the Christian Missionaries were instrumental.  The slaves attained the ownership of the land which they cultivated.  The control the Nairs had over the slaves vanished.  This order put the Nairs in shame and they began to crush the Christians and the Missionaries who were responsible for their pitiable plightSamuel Zachariah (Reprint Tamil), Then Thiruvithankottu Thiruchabai Charithira Churukkam, Part-II, p.14.

The Proclamation of Queen Victoria of England in the year 1858 confused both Nairs and the Nadars.  The Nairs considered that the Proclamation was in their favour.  With the help of the Nair officials, the Nairs took the law into their hands and started oppressing the Nadars.  The Nadar community thought that they were given the right to disobey the existing social customs and traditionsV. Nagan Aiya (Reprint), The Travancore State Manuel, Vol.I, New Delhi, 1989, p.526.  The Hindu Nadar women also began to dress like the Christian Nadar women covering the upper part of their body.  For this, the Christian Nadars helped the Hindu Nadars.  The Nairs began to attack brutally the Christian Nadars with the assistance of other low caste communities R.N. Yesudhas, A Peoples Revolt in Travancore (1975) pp.190 & 191. Letter from Rev. John Cox to the Resident on 21 Jan. 1859 about the disturbances in Neyyatinkara.  As a result in Neyyatinkarai, Kalkulam, Vilavancode.  Thovalai and Agasteeswaram rioting burst out severely in December 1858V. Nagam Aiya, op.cit., p.526.

Struggle Renewed

Rioting vigorously cropped up in Neyyoor region on 25 December 1858F. Baylis, Report of the Neyyoor Mission District for the year 1859, UTC Archives, Bangalore, (Referred by J.W. Gladston, Protestant Christianity and People’s Movements in Kerala, Trivandrum, 1984, p.88).  The Nairs entered into the Neyyoor village and manhandled all those Christians whom they came across.  The women who wore jackets were attacked and jackets were torn to pieces.  Fearing the Nair attack the Christian Nadars of that village ran away.  Children and women found shelter in the Mission Bungalow. This struggle reflected in almost all the Neyyoor Mission villages.  Under the pretext of service to the government, the Nairs captured four people from the Kallankuzhi village, tied them together, beat them severely, put them under lock-up and released them after many daysJohn A. Jacob (Tamil) Then Thiruvithancore London Missionary Sankra Charitran – 1806-1956, Nagercoil, 1956, pp.68 & 69.  After two days, the Kallankuzhi Church was burnt down.  On 27 December the Meicode Church was also burnt downC.M. Agur, op.cit., p.932.

The taluks of Agasteeswaram and Thovalai were also affected severely.  Houses of three Nadars were burnt down in the James Town village on 29 December 1858Samuel Mateer, op.cit., p.302.  On 4 January 1859 rioting started at Kottar near Nagercoil.  Nairs and Vellalas joined together and attacked the Nadar Christians and their properties.R.N. Yesudhad, Ibid.  The Christian women were beaten up and their upper garments were torn to pieces. Under the leadership of Vaidiyalingam Pillai and Neelam Pillai nearly 200 Vellalas and Nairs assembled and marched towards Thazhakudy village with sticks and cutting knives.  The party attacked the Christians, beat and tore the jackets of the women.  They planned to burn the church and the school and to kill the catechist and the school teacher.  Hence the Church and the school were closed for many weeks.  Christians of Thazhakudi evacuated the villageIbid., pp.196-198, Letter from Rev. James Russel to the Resident of Travancore regarding the disturbances in Nanjil Nad. Three days prior to the Thazhakudi incident, nearly 500 Vellalas along with the government officers marched to Kumarapuram, Iraviputhur and Marungoor villages, entered into the houses of the Christians and plundered.  Men ran away and women were dragged out of their houses, molested and the upper garments were torn to piecesIdem. Such type of rioting happened at Aralvaimozhi, Chemponvilai and Kattuputhoor villages.

On 10 January 1859, the Church at Vadakkankarai and the Resident’s Bungalow at Nagercoil were burnt down.  On the same day about 50 Vellalas met catechist of Chellamthuruthi and ordered him not to open the church and preach.  If he obeyed their order, they promised him to offer half a kottah, a local measure of paddy per monthIdem.  Between 11 and 16 January, two churches and schools were burnt down.  In Thittuvilai a Nadar Christian and his wife were assaulted severely and his house and the adjoining 27 houses were set on fireV. Nagam Aiya, op.cit., p.529.  In many places, Christians were dragged to render Ooliam services to the Hindu Temples on Sundays.  They were compelled to give up Christianity and to mark Hindu symbols on their foreheadIdem.  As there prevailed insecurity to the Christian missionaries and to their family members, special guards were arranged to watch their living places.Samuel Mateer, op.cit., p.303.  In Agasteeswaram, the Nadar Christians gathered people and raised funds to give a counter attack to the brutal deeds of the Vellalas and Nairs.  They sought the support of the Tirunelveli Nadars alsoV. Nagam Aiya, loc.cit.

In Neyyatinkarai, two women went to Aralumoodu market.  They were beaten up by a last grade government servant and brought before the Neyyatinkarai jail officer.  The jacket of one woman was torn into pieces, pulled off and hung on the tree near the jail.  A group of nearly 400 people consisting of Muslims, Chetties and others were roaming about Aramanoor, Puthenkarai and Thirupuram markets on 15 and 19 January 1859 with a view to attack ChristiansIdem.

Interference of Missionaries

When rioting was at its peak, the Missionaries, John Cox, Russel, Whitehouse, Lewis and Baylis jointly complained to the British Resident in TravancoreCover File No. 2115, F. Baylis to Cullen, Neyyoor, January 1859, English Records, Kerala State Archives, Trivandrum.  They wrote and met the king directly and explained to him the sufferings of the ChristiansPetition of the LMS Missionaries, dated February 7th, 1859, Madras Political Proceedings 27th August to 2nd September 1859 Referred by J.W. Gladston, op.cit., p.90.  As the missionaries could not get any solution from the King of Travancore, they sought the help of the British Governor at Madras, Charles Trevelyan.  On 6 May 1859, Trevelyan wrote a letter to the British Resident in Travancore, General Cullen expressing his dissatisfaction over the unlawful customs and traditions followed in Travancore.  He asked General Cullen to impress upon the Maharaja regarding the painful dress regulations adopted against the traditions of Christians and othersCopies of Official Papers sent from India Touching the Recent Disturbances in Travancore, p.39-47, Minutes of the Hon. President, 7th May, 1859, Tamil Nadu Archives, Madras.

On the compulsion of the government of Madras, the Dewan and Maharaja had half a mind to agree to the demand of the Nadars.  Accordingly on 26 July 1859, the Travancore Government permitted all the Nadar women to wear Kuppayam like the Christian Nadar women, irrespective of religion.  The Nadar women of any religion were permitted to cover the upper part of the body by any means excepting the style of the Nair womenProclamations from 1858 to 1874 A.D., Proclamation of 1859 A.D., Kerala State Archives, Trivandrum.  Even though this order was not satisfactory to the Nadars, this privilege was not granted to the other low castes.

Missionaries were not satisfied with the 1859 order of the Government.  As the other low caste women were not permitted to cover the breast, the missionaries expected clash in the future.  Hence regarding the dress, they again wrote a letter to the Governor of Madras condemning the attitude of the Travancore Government.  The Governor summoned the Resident to his office and had a talk on the subject.  The Governor advised the Resident, Maltby to use all his influence on the Maharaja to remove all dress restrictions imposed on all castes.  Maltby reported the wish of the British Government to the MaharajaPolitical Proceedings 28th August 1860, Despatch from the Rt. Hon. Sir. C. Wood, Secretary of State for India, to His Excellency the Hon. Governor in Council. Fort St. George, 24th July 1860, No.17, Tamil Nadu Archives, Madras.  Maharaja felt that if he did not oblige, there would arise strained relationship between Travancore and the British.  Hence in 1865 an order was released permitting all low castes to dress like the Nadar women.  Even then the low caste women were not permitted to dress like the Nair womenNeetu, Vol.71, pp.210 & 211, Proclamation of Mithunam 1040 ME (1865 A.D.) Kerala State Archives, Trivandrum.

            As time passed by, all the restrictions imposed on the low castes vanished one by one.  However the enmity that arose between the Nairs and the Nadars remained submerged and unresolved.  It re-emerged after one century and the Nadars had to fight again during the middle of the twentieth century to reclaim their liberation.  This liberation is neither the gift of the Travancore Kings nor the generosity of the Nairs and Vellalas but was the preragative attained Travancore Kings by the sustained efforts of the oppressed community, the Nadars, unrelenting support of Protestant Christian Missionaries and the unrestricted co-operation of the British Residents in Travancore.

 

Pedagogi Strategy: An interactive question
for DESS of NCERT to find out information,
if any, on Aiya Vaikunder – Ref: F.N. 583/DESSH/2012/Hist/Correspondence/1031 dt. 11 Feb. 2013                             – KIDS

 

 

(Dr. D. Peter)

Chairman,
Kanyakumari Institute of Development Studies (KIDS),
266, Water Tank Road, Nagercoil-629001
Phone : +91 4652 279745

Mobile : +91 9043952430


பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஸ்ரீபத்மநாபர் கோவில்

கேரள உயர்நீதிமன்றத்தின் ஆணையால் ஸ்ரீபத்மநாபர் கோயிலில் பாதாள இரகசிய நிலவறைகளைத் திறந்து பார்த்ததில் (ஒரு அறை நீங்கலாக) இதுவரையிலும் சுமார் இரண்டு லட்சம் கோடி மதிப்பிலான தங்கம் மற்றும் வைர நகைகளும், இதர பொருட்களும் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. திறக்காமல் இருக்கின்ற ஆறாவது அறையைத் திறந்தால் அதில் விலை மதிப்பற்ற தங்கத்தினால் ஆன சாமி சிலைகள் ஏராளம் இருக்கலாம் என யூகிக்கப்படுகிறது.

    “C” பாதாள அறையில் இருந்த தங்க நகைகள், பாத்திரங்களில் குறிப்பிடத்தக்கவை, கழுத்துக்குடம், தங்க எழுத்தாணி, இதுகள் தவிர சிறியதும் பெரியதுமான ஏராளமான மோதிரங்கள், தங்க வளையல்கள், நெற்றிச்சுட்டி ஆகியவைகளும் கிடைத்தன. இந்த அறையின் ஒரு மூலையில் தங்கக்கட்டி, தங்க்கயிறு, நெல்மணி அளவிலான தங்க குண்டுமணிகள். நூற்றுக்கணக்கான தங்கச் செயின்கள், தங்கச் கம்பிகள், 50 பைசா அளவிலான தங்க நாணயங்கள், ஒரு பைசா அளசவிலான தங்க நாணயங்கள் காணப்பட்டன. 18 அடி நீளம் கொண்ட 214 கிலோ எடை கொண்ட 4 ராசட்த தங்கச் செயின்கள் இருந்தன. ஒரு சாக்கு நிறைய பெல்ஜியம் ரத்தினங்கள் இருந்தன”. (தினகரன் – 02.07.2011 – பக்.12)

    இந்த நகைகளைப் பார்ககும் போது வேணாட்டுப் பெண்களோ, அல்லது வேணாட்டு தெய்வங்களோ அணிகின்றவைகளாகத் தோன்றவில்லை. இத்தகைய நகைகள் தமிழர்கள் மட்டுமே அணிகின்றவைகளாக உள்ளன. சிலப்பதிகாரக் காவியத்தில் தமிழ்ப் பெண்கள் அணிகின்ற அணிகலன்கள் குறித்த விவரம் காணப்படுகிறது.

    “கால்விரல் மோதிரம், பரியகம், நூபுரம், அரியகம், பாடகம், சதங்கை, அரையில் அணியும் முத்துவடம், முப்பத்திரண்டு வடத்தாலான முத்து மேகலை, மாணிக்கமும் முத்தும் இழைத்ததோள் வளையங்கள், மாணிக்கமும் வைரமும் அழுத்திய சூடகம், செம்பொன்வளை, நவமணிகள், சங்கவளை, பவழவளை, மாணிக்க மோதிரம், ஆகியவைகளே”.

    “யவனம் ஏற்றி வந்து இறக்கிய பொன்னும் பகைவர்களிடமிருந்து கவர்ந்து கொண்டு வந்த பொன்னும், நாட்டிலேயே மண்ணைத் தோண்டியும், அரித்து எடுத்த பொன்னும், தமிழகத்தில் எங்கும் மலிந்து கிடந்தன”. (டாக்டர் கே.கே. பிள்ளை – தமிழக வரலாறு–1972 – பக் 142, 143)

    ஸ்ரீபத்மனாபர் கோயில் இரகசிய அறைகளில் காணப்படுகின்ற நகைகள் மேலே சொல்லப்படுகின்ற நகைகளைப் போன்றே காணப்படுகிறபடியால், அவைகள் தமிழர்களுக்குச் சொந்தமானவைகள் என்பதில் வேறு கருத்திருக்க முடியாது.

    இத்தங்க நகைகளுக்குப் பின்னால் பாண்டிய நாட்டு வரலாறு ஒன்று மறைந்து காணப்படுகின்றது. இத்தகையத் தங்க நகைக் குவியல் ஸ்ரீபத்மனாபசுவாமிக் கோவிலில் இருப்பதற்கு எக்காரணமும் இல்லையென்பது வரலாற்று ஆய்வாளர்களிடம் கணிப்பு. ஏனெனில் திருவிதாங்கூர் அரச பரம்பரையினர் சாத்வீகத்தில் பற்றுடையவர்களும், பிறநாடுகளின் சொத்துக்களை கொள்ளை அடித்து தங்கள் கருவூலகத்தை நிறைக்க வேண்டும் என்ற பேராசை உடையவர்களும் அல்லர். இறைபக்தி மிக்கவர்களான இக்குடும்பம் தங்களது நாட்டை “தர்மபூமி”யாக கோலோச்சி வந்தவர்களும் ஆவர். அகண்ட திருவிதாங்கூரை உருவாக்கிய மார்த்தாண்டவர்மா மகாராஜாவும் சிறு நாடுகளின் மீது படை நடத்துகின்ற வேளைகளில் அந்நாட்டு செல்வங்களை கவர்ந்து வரவில்லை. அவரக்குப் பிறகு நாட்டை ஆண்ட மன்னர்களும், ராணிமார்களும் ஆங்கில அரசின் பாதுகாப்பில் இருந்தமையால் ஆங்கிலேயர்களுக்கு கட்ட வேண்டிய திறையைக்கூட உரிய காலத்தில் கட்ட இயலாமல் திக்குமுக்காடியதாக வரலாறு கூறுகிறது. வேலுத்தம்பிதளவாய் திறை செலுத்த இயலாததால் ஆங்கிலேயர்களுடன் போர் செய்து தோல்வியைத் தழுவினார். இப்பேர்பட்ட இக்கட்டான நிதி நெருக்கடிகளிலும் இக்குவியல் குறித்து அவர்களுக்கு ஒன்றுமே தெரிந்திருக்கவில்லை. தெரிந்திருந்தால் நிச்சயமாக அதை எடுத்து வேலுத்தம்பிதளவாய் கப்பம் கட்டுவதற்காகப் பயன்படத்தியிருப்பார். ஆங்கிலேயருக்கு இவ்வாறு புதையல் இருப்பது தெரிந்திருந்தால் அவர்கள் இதை கைப்பற்ற முயன்றிருக்கலாம். ஆனால் இவர்களுக்குத் தெரியாமல் இந்த நகைப் புதையல் இருந்தமையால் அவைகள் இவர்கள் காலங்களுக்கு முன்பே இங்கே பத்திரமாக இருந்துள்ளன என்பது உறுதியாகிறது. கர்னல்மன்றோ அவர்கள் திருவிதாங்கூருக்கு ஆங்கிலப் பிரதிநிதியாகவும், திவானாகவும் பணியாற்றிய காலத்தில் இராணி லட்சுமிபாய் அம்மையாருக்கு தங்கக் குடை ஒன்றை அன்பளிப்பாக அளித்தார் என்று வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் குறிக்கபட்டுள்ளதாக செய்தி வெளியானது (தினகரன்- 02.07.2011- பக். 12) ஆனால் இந்த தங்கக்குடை மேற்படி புதையல்களில் காணப்படவில்லை. ஆகையால் இந்த தங்கப் புதையலுக்கு வேறு வரலாறு உண்டு என்பது உறுதியாகிறது. எனவே தங்கக் குவியலுக்கும் வேணாட்டிற்கும் சம்பந்தமில்லை என்பது உறுதியான ஒன்றாகிறது.

    பாண்டிய நாடு தெற்கே கன்னியாகுமரி முதல் கிழக்கே காவிரி ஆற்றங்கரை வரையிலும், வடக்கே கோயம்புத்தூர், நெல்லூர் வரையிலும் பரந்து கிடந்தது. அதன் தலைநகர் மதுரைப் பட்டணம் ஆகும்.

    மதுரையை சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியனையடுத்து மாறவர்மன் குலசேகர பாண்டியன் முடிசூட்டிக் கொண்டான். (கி.பி. 1268 – 1310) “ …… பாரசீக வளைகுடாவின் மேல் உள்ள தீவுகள் துருக்கி, ஈராக்கு, குராசான் ஐரோப்பிய நாடுகள் ஆகியவற்றில் காணப்படும் செல்வங்கள் பாண்டிய நாட்டினின்றும் பெற்றவையாம். அவனுடைய ஆட்சியும், நாட்டுவளமும் நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக வளர்ந்து வந்துள்ளன. இவ்வாட்சி காலத்தில் அன்னிய நாட்டு மன்னரின் படையெடுப்பு ஒன்றேனும் நிகழ்ந்ததில்லை. பாண்டிய மன்னனும் ஒரு முறையேனும் நோய்வாய்ப்பட்டிலான். மதுரை அரசு பண்டாரத்தில் ஆயிரத்து இருநூறு கோடிப் பொன் சேர்ப்புக்கட்டி வைக்கப்பட்டுள்ளது. அஃதன்றி மத்து, மாணிக்கம், நீலம், பச்சை போன்ற நவரத்தினங்கள் அங்கு குவிந்து கிடக்கின்றன. மேலும் விளக்குவதற்கு சொற்கள் இல்லை…”. எனறு வெனீஸ் நாட்டு வழிப்போக்கனான மார்கோ பாலே பாண்டிய நாட்டு செல்வக் கொழிப்பை குறித்து எழுதுகிறார். (டாக்டர் கே.கே. பிள்ளை – தமிழக வரலாறு, மக்களும் பண்பாடும் – 1975- பக். 375, 377)

    மார்க்கோபோலோ மேலும் குறிப்படுகையில், “பாண்டியநாடு இந்தியாவிலேயே, மிகச் சிறந்த நாடு என்றும், அது பண்பும் மாண்பும் வாய்ந்ததென்றும், அந்நாட்டை ஐந்து பாண்டியர்கள் அரசாண்டு வந்தனர் என்றும், அவர்களுள் ஒருவன் சொண்டர் பாண்டாவர் (சுந்தரபாண்டி வேர்) என்பவன் முடிசூடிய மன்னன் என்றும், பாண்டி நாட்டில் மிகப் பெரிய வனப்புமிக்க முத்துக்கள் கிடைத்தனவென்றும், தாமிரபருணியின் கூடல் முகத்தில் இருக்கும் காயலபட்டணம் மிகப் பெரிய நகரம் என்றும், ஹார்மோஸ், கிரீஸ், ஏடன் அரேபியா ஆகிய நாடுகளிலிருந்து குதிரைகளையும், வேறு பலபண்டங்களையும் ஏற்றிக்கொண்டு வந்த மதக்கலகங்கள் அனைத்தும் காயலுக்கு வந்துதான் போகின்றன என்றும், காயல் பட்டினத்தில் வாணிகம் செழித்தோங்கி நடைபெற்று வந்ததாயும், பாண்டிய மன்னனிடம் அளவு கடந்த பொன்னும், மணியும் குவிந்து கிடந்ததெனவும், அவன் நீதியுடனும், நேர்மையுடனும் ஆட்சி புரிந்து வந்தான் எனவும், அவன் அயல் நாட்டு வணிகருடன் மிகுதியும் கண்ணோட்டம் உடையவன் என்றும் மார்கோ பொலோவின் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன”. (அதே புத்தகம்-பக் 376)

    இதனைப் போன்றே பேராசிரியர் கே. இராஜைய்யன் அவர்களும் எழுதுகிறார்கள், காண்க:

 “ The foreign travelers who visited the pandya empire during the reign of Maravarman gives an account of the country. Marco polo, the Italian traveler, has stated”, the king possesses vast treasures and wears upon his person great store of rich jewells… An Arab traveler by name wassaf too visited the country . According to him the king was healthy and wealthy. His treasury was filled with gold and pearls.(Dr.K.Rajayyan – History of Tamil Nadu, past to present – 1995 – page 103).

இக் குறிப்புகளிலிருந்து பாண்டிய நாட்டின் மிகுதியானச் செல்வச் செழிப்பை அறிய முடிகிறது. அன்றைய மதிப்பில் 1200 கோடிப்பொன் சேர்ப்புக்கட்டி வைக்கப்பட்டுள்ளது எனத் தெரிகின்றது. பொற்கட்டிகளின் மதிப்பு மட்டுமாக இது கருதப்படுகிறது. அதற்கு மேல் நவரத்தினங்கள். அதற்கு மேலும் விளக்குவதற்கு சொற்கள் இல்லை என்று டாக்டர் கே.கே. பிள்ளை எழுதுகிறார்.

வெளிநாடுகளில் இருந்து இத்தனைச் செல்வங்களும் பாண்டிய நாட்டுக்கு எப்படி வந்தடைந்தது? பாண்டியநாடு மேற்கத்திய மற்றும் சீனாவுடன் வியாபாரத் தொடர்பு வைத்திருந்தது. அதன் மூலமாக கிடைத்த திரவியங்களால் நாடு செழித்தது என்பதுதான் நிலை. அதற்காக இந்நாட்டிலிலுந்து என்ன என்னப் பொருட்கள் ஏற்றுமதியாயின என்பதற்கும் குறிப்புகள் உண்டு.

“மேற்கே கிரீஸ், ரோம், எகிப்து முதல் கிழக்கே சீனம் வரையில் கடலோடிப் பிழைத்தார்கள். எகிப்து, பாலஸ்தீனம், மெசப் பொட்டோமியா, பாபிலோனியா, சீனம் ஆகிய நாடுகளுடன் பண்டைத் தமிழர்கள் வாணியத் தொடர்பு வைத்துக் கொண்டிருந்தனர். தமிழகத்துப் பண்டங்களான ஏலம், இலவங்கம், இஞ்சி, மிளகு ஆகியவற்றிற்கு மேற்காசிய நாடுகளில் பண்டைய நாட்களிலேயே வேட்மையுண்டு.” (கே.கே. பிள்ளை – தமிழக வரலாறு – பக். 50)

“தமிழகம் ஏற்றுமதி செய்த சரக்குகளில் சாலச் சிறந்தவை இலவங்கம், இஞ்சி, மிளகு, ஏலம், அரிசி, நுண்வகைக் கலிங்கங்கள், தேக்கு, கருங்காலி, நூக்கு, சந்தனம் ஆகிய கட்டமரவகைகள் முதலியன” (கே.கே. பிள்ளை-தமிகை வரலாறு-1973 – பக். 5, 59)

அரிக்கமேட்டில் ஏராளம் உரோமானிய தங்க நாணயங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. உரோமா புரியோடு வாணியம் இருந்தழமையால் மேலை நாட்டு வைரங்களும் கிடைத்தன. அவைகளும், பெற்காசுகளும் இப்பொழுது திறக்கப்பட்ட தங்கக்குவியல்களில் காணக் கிடைக்கின்றன. பாண்டிய நாட்டுடன் வாணியம் செய்ய நியமிக்கபட்டிருந்த உரோமானியர் ‘யவனர்’ எனப்பட்டனர். முதலாம் நூற்றாண்டில் அகஸ்டஸ் சீசர் தமிழ்நாட்டுடன் வாணியத் தொடர்பு கொண்டிருந்தார். முதலாம் நூற்றாண்டின் இடைப்பாகத்தில் பொறுப்பேற்ற ரோமைச் சக்கரவர்த்தி டைபிரியாஸ், கிரேக்கஸ் வாணிப்பத்தால் ரோமாபுரிச் செல்வம், ரோமைப் பெண்களின் வாசனைப் பொருட்கள் ஆசையால் கொடுக்கப்படுவதை தடை செய்து சட்டம் இயற்ற வேண்டும் என்று ரோமை சட்டமன்றமான “செனட்” சபைக்கு வேண்டுதல் விடுத்தார். அந்த அளவிற்கு ரோமிலிருந்து செல்வம் தமிழகம் வந்தள்ளது.. அவைகள் இன்று பத்மனாபர் கோயிலில் காணப்படகின்றன.

இந்த குறிப்புகளை வைத்துப் பாhக்கும்போது, மதுரையில் காணப்பட்ட நகைகள், முத்துக்கள், வைர வைடூரியங்கள், கிர்pடங்கள், போன்றவைகள் அனைத்தும் கேரளம் ஸ்ரீபத்மநாபர்கோயில் பாதாள நிலவறைகளில் அண்மையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பொக்கிஷங்களுடன் ஒத்திருப்பதைக் காணலாம்.

இவைகள் அனைத்தும் கேரளத்தின் ஸ்ரீபத்மநாபர் கோயில் இரகசிய நிலவறைகளுக்குச் எவ்வாறு சென்றடைந்தன என்பதை விரிவாக ஆராய்ந்தால் உண்மையை அறிந்து கொள்ளலாம்.

“மாறவர்மன் குலசேகரனுக்கு இருமக்கள் இருந்தனர். ஒருவன் சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன், மணந்த மனைவிக்குப் பிறந்தவன்;: மற்றவன் மாறவர்மனின் வீர பாண்டியன், மன்னனுடைய வைப்பு மனைவிக்குப் பிறந்தவன். மாறவர்மன், பட்டத்துக்குரிய சுந்தரபாண்டியனை புறக்கணத்து வீரபாண்டியனுக்கு இளவரசர் பட்டம் சூட்டினான் (கி.பி 1296). சுந்தரபாண்டியன் இந்த அநீதியைப் பொறானாய் வெகுண்டெழுந்து தன் தந்தையைக் கொன்று தானே அரியணையெறினான் (கி.பி.1310). கைக்கெட்டியது வாய்க்கெட்டாத வாய்ப்பைப் பெற்ற வீரபாண்டியன், சுந்தரபாண்டியன் மேல் போர் தொடுத்தான். சுந்தரபாணடியன் மதுரையை கைவிட்டு ஓடிவிட்டான்”. (கே.கே. பிள்ளை – பக். 377)

ஆனால் மதுரையை சுந்தரபாண்டியனிடமிருந்து திரும்பப் பிடித்துக் கொள்வதற்கு வீரபாண்டியன் வேணாட்டு அரசனான இரவிவாமன் குலசேகரனிடமிருந்து படைத்துணை பெற்றான். (பேராசிரியர் மு. இராஜய்யன் – பக். 104)

“Maravarman Kulasekara has two sons. Jathavarman Sundara Pandya and Jayavarman Veera Pandya/ of these the former was the son of the king by his lega queen/ and the latter by a mistress. Kulasekara/ with some partiality for the latter arranged for his succession after him. Enraged at this outrage, the elder Sundara Pandiya assassinated his father, drove his half brother from Maduraiand ascended the throne. This led to a great civil war between the two brothers and to the interference of Malikkafur, during his invasion of Ma bar”. (A. Krishnaswamy Iyengar, Annamalai Nagar – Topics in South Indian History from Early Times upto 1565 – 1978 – Page 217)

எனவே, மதுரையில் அரசு கட்டிலுக்காக தாயாதிச் சண்டைத் தொடர்ந்தது. தன்னிடமிருந்து, வீரபாண்டியன், மதுரையை திரும்பவும் பிடித்துக் கொண்டமையாலும், அவனுக்கு வேணாட்டு அரசர் படைத்துணை அளித்து விட்டமையாலும், வேறு வழியின்றி சுந்தரபாண்டியன் டெல்லி சுல்தான் அலாவுதீன் கில்ஜியின் உதவியை நாடினான்: தென்னகத்தை கொள்ளையப்பதற்கான முழு முயற்சிகளில் ஈடுபட்டிருந்த அலாவுதீன் கில்ஜிக்கு இந்தப் பொன்னான வாய்ப்பை தானே உருவாக்கித் தந்தது.

அலாவுதீன் கில்ஜி, தளபதி மாலிக்கபூரிடம் மாபாரை (மலபாரை) கொள்ளையடித்து, தனது படையில் யானைப் படைப் பிரிவை வலுப்படுத்துவதற்காக ஏராளம் யானைகளை கவர்ந்து வர வேண்டும் என ஆணை பிறப்பித்தார். இந்த ஆணையை சிரமேற்கொண்டு, மாலிக்கபூர், பெரும்படையுடன் தென்னகம் புறப்பட்டான். வரலாற்று ஆய்வாளர் ஆர். சத்தியநாய்யர் இவ்வாறு குறிப்படுகிறார்.

“சுந்தரபாண்டியர் உதவிக்கு அழையாதிருப்பினும், மாலிக்கபூர் மாபாரில் படையெடுத்திருப்பாரென்பது உறுதி. ஏனெனில், அலாவுதீன் கில்ஜி, மாபாரின் வளம், செல்வம், சிறந்த யானைப்படை முதலியவற்றால் தூண்டப்பட்டு அப்பகுதியைக் கைப்பற்ற ஆர்வம் கொண்டிருந்தார்”. (இந்திய வரலாறு – பக். 112)

இதனால், மாலிக்கபூரின் முக்கிய நோக்கம் மாபாரைக் கபை;பற்றி முடிந்த அளவு யானைகளை கவர்ந்தெடுப்பதேயாகும். அந்த வேளையில் தான் மதுரையில் சுந்தரபாண்டியன் அழைப்பை ஏற்று, தனது பாதையை மதுரை நோக்கி மாற்றினால், மதுரையை மீட்டு சுந்தரபாணடியனுக்கு கொடுத்துவிட்டு, தஞ்சை, கும்பை, சிதம்பரம் போன்ற கோயில்களை கொள்ளை அடித்துவிட்டு திரும்பவும் மதுரையைக் கவருவதற்காக வந்தவனுக்கு ஏமாற்றமே காத்திருந்தது. மதுரைப் பொக்கிஷங்களையெல்லாம் வீராபண்டடியனும், சுந்தரபாண்டியனும், மீனாட்சி அம்மன் கோயில் பூசாரிகளும் கடத்தி மேற்கு சென்றுள்ளனர் என்று கேள்விப்பட்ட உடனே, மாலிக்கபூர் தன் படையை வேணாட்டு மீது நடத்தினான். இப்படையை வேணாட்டு அரசன் முதலில் களக்காட்டிலும், தொடர்ந்து ஆரல்வாய்மொழியிலும் எதிர்த்து பேரிட்டார். தோல்வியைத் தழுவிக் கொண்டிருந்த மாலிக்கபூர், ஆவணாட்டுடன் சமரசம் செய்து கொண்டு 500 யானைகளைப் பெற்று, ராமேஸ்வரம் சென்றான் என்று புலனாகிறது. மதுரைச் பொக்கிஷங்களைத் தேடி எடுக்கும் முயற்சியை கைவிட்டு, யானைகளுடன் திருப்தியடைந்து, வேணாட்டை விட்டுவிட்டான்.

“அச்சமயம் டெல்லி சுல்தன் அலாவுதீன் கில்ஜியின் படைத்தளபதியான மாலிக்கபூர் ஒரு செரும் படையுடன் தெற்கு நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தான். சுந்தரபாண்டியன் அவனை அணுகி படைத்துணை அளிக்கும்படி விண்ணப்பித்துக் கொண்டான். மாலிக்காபூர் மதுரையை தாக்கினான். வீரபாண்டியன் மதுரையைவிட்டு வெளியேறப் பல இடங்களுக்கும் ஒளித்து மாலிக்காபூருக்கு தொல்லை கொடுத்தான்…”

“பலமுனைகளிலும் வீரபாண்டியன் மாலிக்காபூரை கடும் போர்களில் கலக்கி வந்தான்… மாலிக்காபூர் உறையூருக்கு அண்மையிலிருந்த வீரபாண்டியனின் தலைநகரான “பீர்வில்” என்ற இடத்தை நோக்கி தன் படையை செலுத்தினான். வீரபாண்டியன் படைகளில் பணிபுரிந்து வந்த 20,000 முஸ்லீம் படைவீரர்கள் தக்க சமயத்தில் தம் கடமையையும் நன்றியையும் மறந்தவர்களாய் மாலிக்காபூர் படையினருடன் சேர்ந்து கொண்டனர். வீரபாண்டியன் ஊரைவிட்டே ஓடிவிட்டான். நகரமும் மாலிக்காப+ரின் கைக்குள் விழுந்தது. அடை மழை வேறு பெய்யத்தொடங்கியது. அதனால் போரைத் தொடர இயலாதவனாய் மாலிக்காபூர் கண்ணணுரை நோக்கி விரைந்தான். அங்கே வீரபாண்டியன் காணப்பட்டான் எனச் செய்தி வந்தது. வழியில் பொன்னும் மணியும் ஏற்றிக் கொண்டு சென்ற பாண்டி நாட்டு யானைகள் நூற்றியிருபதை கைப்பற்றிக் கொண்டான்”. (கே.கே. பிள்ளை – 1975 – பக். 377 ரூ 378)

ஆனால் வேறு சில வரலாற்று ஆசிரியர்கள், வீரபாண்டியன் மதுரையை விட்டு வெளியேறுகின்ற வேளையில். அரண்மனை பொக்கிஷங்கள் அனைத்தையும் 120 யானைகளில் ஏற்றிச் சென்று, மேற்குக் காடுகளில்  சென்று காணாமற் போனான் என்று கூறுகின்றனர். பாண்டிய நாட்டின் மேற்குக் காடுகள் வேணாட்டின் கிழக்கு காடுகளாகும். அங்கிருந்;து, பாதுகாப்பு நிமித்தம் பொக்கிஷங்களை வேணாட்டிக்கு எடுத்துச் செல்வதற்கே அதிக வாய்ப்பு, ஏனெனில், மதுரையை சுந்தரபாண்டியனிடமிருந்து மீட்டு, வீரபாண்டியனுக்கு அரியணையை அளிப்பதில் படைத்துணை கொடுத்தவன் வேணாட்டு மன்னன். இரவிவர்மன் குலசேகரன் ஆவான். ஆகையால் வேணாட்டு மன்னர்கள் பாண்டியர்களுக்கு உறுதுணையாகவே என்றும் இருந்தள்ளனர். எனவே இந்த 120 யானைப் பொக்கிஷங்களும் வேணாட்டுக்கே சென்றடைந்தன என்று கருத அதிக வாய்ப்பு உள்ளது.

இதற்கிடையில் மாலிக்காபூர் வீரபாண்டியனைத் தேடிக்கொண்டு சிதம்பரம் சென்றடைந்தான். அங்கும் கோயில் பொக்கிஷங்களை சூறையாடினான். இடையில் காணப்பட்ட கோயில்களை இடித்து தரைமட்மாக்கினான். திருவரங்கத்தையும் அவன் விட்டு வைத்தானில்லை. அடுத்த மதுரையை குறி வைத்தான். அவன் தாக்குதலை முன்னரேயறிந்த சுந்தரபாண்டியனும் மதுரையை கைவிட்டு அரண்மனை பொக்கிஷங்களுடன் ஓடிவிட்டான்.

ஆனால் மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயில் பொற்சிலைகளையும் சாமிஆவரணங்களையும், பொக்கிஷங்களையும் கோயில் அர்ச்சர்களும், பிராமணப்பணியாளர்களும், மிகவும் இரகசியமாக எடுத்து ஆரல்வாய்மொழிக் கோட்டைக்கு வந்துவிட்டனர். அங்கே அவைகள் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டன. இதை வரலாற்று அறிஞர் J.H. Nelson இவ்வாறு குறிப்படுகிறார்.

“The golden idol named Mathurai – Nayana – Veittha – Perumal, which graced the festal processions of god Siva, had been carried for safety to the Malabar country, when Parakrama fled for his life and there mysteriously lost together with much treasure. (J.H. Nelson, The Madura Country – A. Manual – 1868 page 81)

மதுரை மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் தங்கச் சிலையையும், பொக்கிஷங்களும் மலபார் நாட்டில் காணாமற் போயிற்று என்று கூறுவதிலிருந்து, அவைகள் எங்கோ அறியபடாத இடத்தில் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டது என்பதையே காட்டுகிறது.

“The golden idols which graced the festival procession of god Siva had been carried for fafety to Kerala. The golden idols were installed and worshipped in Kilukiluppaikadu in Aramboly. Malik kfur would have come to take back the golden idols, as Aramboly was well guarded the Muslim invasion of Travancore was averted. (Prof: N. Rajappan, unpublished Ph. Dthesis Chapter IV – page 69)

ஆரல்வாய்மொழியில் கிலுகிலுப்பைக்காடு என்ற இடம் மலைச்சரிவு ஆனதினால் அங்கே ஒரு சாஸ்தா கோயில் இருந்தது. அதில் மதுரையிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரை பிரதிஷ்டை செய்தமையால், அந்த கோயில் “மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வர் கோயில்” என்று பெயர் மாற்றம் கண்டது. இக்கோயில் இன்றும் ஆரல்வாய்மொழி வடக்குத் தெருவில் பிள்ளைமார் சமூகத்தார் வாழ்விடத்தில் காணலாம். இங்கே நிறுவப்பட்டிருந்த இந்த தங்க விக்கிரகங்களும், அதன் ஆபரணங்களும் பாதுகாப்பற்ற நிலையில் இருந்தமையால், அவைகளை அங்கிருந்து எடுத்து திருவட்டாறு ஆதிகேசவ பெருமாள் கோயிலில் பாதுகாப்புக்காக வைத்தனர்.

மாலிக்காபூர் மதுரையை வீரபாண்டியனிடமிருந்து மீட்டு, சுந்தரபாண்டியனிடம் ஆட்சியை ஒப்படைத்துவிட்டு, வேறு போர் இல்லாத நிலையில் தஞ்சை மற்றும் சிதம்பரம் கோயில்களில் படையெடுத்து செல்வங்களையும், யானைகளையும் கவர்ந்துவிட்டு மீண்டும் மதுரை திரும்பினான். அவனது நோக்கம், மதுரையையும் கொள்ளை அடித்துவிட்டு, டெல்லி திரும்ப வேண்டும் என்பதாயிருந்தது. இவனது நோக்கத்தை அறிந்து கொண்ட சுந்தரபாண்டியன், அரண்மனை மற்றும் மதுரை மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் கோயில் பொக்கிஷங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு தலைமறைவாகிவிட்டான். வீரபாண்டியனை எப்படியாவது பிடித்து, அவன் கவர்ந்து சென்ற பொக்கிஷங்களை பிடித்தெடுப்பதற்காக மாலிக்கப+ர் வனப்பகுதிகளுக்கு படையெடுத்தான்.

“Kaffur went in pursuit of Veera Pandiya, who had fled into deep forest, but soon he gave up the chase because of incessant rain and the difficult forest terrain… There after he made a sudden raid on Madura, but found that Sundara Pandya had got news in advance and has fled with all his treasure. Some Chroniclers like Firistha and Haji – ud- Dabir, mention that Kaffur reached the extreme south, of Indian Peninsula. It could be that he was able to go upto Rameswaram, for in his work entitled ‘Ashiga’ Amir Khusrav speaks of an invasion against Veera Pandya upto the coast of Ceylon”. (A History of Indian Civilization – Vol. II Part – I K.P. Bhjadur – 1980 – Page 61,62).

னவே பாண்டிய சகோதரர்களைத் தேடி மாலிக்காப+ர் தென்னகமெங்கும் ஜல்லடை போட்டு அலசியிருக்கிறான். ஆனால் அவனால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவர்கள் இருவரும் வேணாட்டுக்குத்தான் தப்பியிருக்க வேண்டும். இந்த தேடுதல் வேலையில் அவன் ஆரல்வாய்மொழிக்கும் வந்திருக்கிறான். ஆனால் வேணாட்டு அரசனின் படைகள் அவனை எதிர்த்து நின்று போர் புரிந்ததனால், அவன் வேறு வழியின்றி சமாதானப் பேச்சு மூலம் 500 யானைகளைப் பெற்றுக் கொண்டு தெற்கே சென்றான். இதனால் பாண்டியநாட்டு பொக்கிஷங்களும் வேணாட்டும் தப்பித்துக் கொண்டன.

பாண்டிய நாட்டை ஒட்டு மொத்தமாகக் கொள்ளையடித்துச் சேர்த்த பொக்கிஷங்களைக் கொண்டு, மாலிக்காப+ர் 1311 – ல் டெல்லி திரும்பினான்.

“After these exploits he returned to Delhi in 1311 with enormous spoils which included 312 elephants, 20,000 horses, 2750 pounds of gold, equal in value to ten crores of tanks and chests of jewels. No such booty had ever before been brought fo Delhi”. (History ofIndia (1000 – 1707) – Ashirbadilal Sri Vastava- 1971- Page 126 & 124) இந்த எண்ணிக்கைகளிலும் வரலாற்று ஆசிரியர்கள் ஒத்த கருத்துடன் இல்லை.

பாண்டிய நாட்டு வாரிசுகளான சுந்தரபாண்டியனும், வீரபாண்டியனும், மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் தேவஸ்தான தங்கச் சிலைகளும், நகைகளும் அவனுக்கு கிடைத்திருந்தால் அவன் கவர்ந்து சென்ற பொக்கிஷங்கள் பல மடங்கு உயர்ந்திருக்கும். ஆனால் முன் கருதலுடன் சேர நாட்டில் இவைகள் மிகவும் ரகசியமாக பாதுகாக்கப்பட்டதால், அவைகள் தப்பித்துக் கொண்டன.

மாலிக்காப+ருக்குப் பிறகு, டெல்லி சுல்தான் முகமதுபின்துக்ளக் தனது பிரதிநிதிகளை மதுரைக்கு அனுப்பி வைத்து, இசுலாமியர்களின் ஆட்சியை பாண்டிய நாட்டில் நிறுவினான். இவர்களது ஆட்சி 1367 வரைத் தொடர்ந்தது. அவர்களை விரட்டுகிறேன் என்று கூறிக் கொண்டு விசய நகரப் பேரரசு தனது ஆட்சியை மதுரையில் (1367 முதல் 1565 வரை) நிலை நிறுத்தியது. ஆகையால் பாண்டிய மன்னர்குல வாரிசுகளால் பாண்டிய நாட்டைத் தொடர்ந்து ஆட்சிச் செய்ய இயலாமற் போகவே, அவர்களது குலம் அழிந்தது. இதனால் சேர நாட்டில் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டிருந்த பாண்டியநாட்டு பொக்கிஷங்களை பிற்காலத்தில் உரிமை கொண்டு மீட்டுச் செல்வதற்கு யாரும் வராத காரணத்தால், இன்று வரை அவைகள் கேரளாவில், ஸ்ரீ பத்மனாபர் கோயிலில் ரகசிய பாதாள அறைகளில் நிரம்பிக் கிடைக்கின்றன.

இந்த செல்வங்களை அங்கே பதுக்கிப் பாதுகாத்து வைக்கப்பட்டிருந்த ரகசியத்தை அறிந்து, பிற்காலங்களிலும் அதைக் கைப்பற்றுவதற்குப் பல முயற்சிகள் நடந்துள்ளன. 1544 – ல் விஜய நகரத் தளபதி அச்சுதராயரும், 1634 – ல் மதுரை மன்னர் திருமலை நாயக்கரும், 1680- ல் முகிலனும் திருவிதாங்கூரை தாக்கினர். 1680 – ல் படை நடத்திய முகிலன் எவ்வித எதிர்ப்புமின்றி திருவனந்தபுரம் சென்று நகைகளை கைப்பற்றுவதற்கு எடுத்துக் கொண்ட முயற்சியில் தோல்வியுற்றான். அவனுக்குப் பிறகு 1697–ல் ராணி மங்கம்மாளின் படைத்தலைவன் நகரசப் பையனும், 1712 – ல் அனந்தோசி நாயக்கனும் தொடர்ந்து படையெடுத்து நகைகளைப் பெற முடியாது திரும்பினர், இவனுக்குப் பிறகு திருவிதாங்கூர் வட எல்லை வழியாக, நகைகளைக் கவருதல் என்ற நோக்குடன் மைசூர் டிப்பு சுல்தானின் முயற்சியும் பயனளிக்கவில்லை. இதனால் ஸ்ரீபத்மனாபர் கோயிலில் அந்த பாண்டிய நாட்டுச் செல்வங்கள் சேதப்பாடுகள் இன்றி பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது. எவ்வாறாயினும் ஸ்ரீபத்மனாபசுவாமி கோயிலில் ரகசிய நிலவறைகளில் பாதுகாக்கப்பட்டு வரும் பொரும்பாலான செல்வம் மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயில் நகைகளும், பாண்டிய நாட்டின் செல்வங்களும் ஆகும். அதை திரும்ப பெறுவதற்கு தமிழக அரசுக்கு முழு உரிமையுண்டு.

மதுரையில் தாயதிச் சண்டையால் நாடு அழிந்தது. சுந்தரபாண்டியன் மதுரையை மீட்பதற்கு டெல்லி சுல்தான் படைத்தளபதி மாலிக்கப+ரை விரும்பி அழைத்தான். அதை ஏற்ற மாலிக்கப+ர் வீரபாண்டியனை விரட்டிவிட்டு சுந்தரபாண்டியனை மதுரைக்கு அரசானாக்கினான். பிறகு தென்னாடு புகுந்து அனைத்துக் கோயில்களையும் கொள்ளையிட்டான். ஆனால் மதுரையை விட்டு வெளியேறுகின்ற வேளையில் வீரபாண்டியன் 120 யானைகளில் பாண்டிய நாட்டின் பொன்னையும், தங்கத்தையும், மாணிக்கங்களையும் கூடவே எடுத்துச் சென்றான் என்று கே.கே.புpள்ளை கூறுகிறார் (பக்கம் 378) மீதமிருந்தை சுந்தரபாண்டியன்  எடுத்துக் கொண்டு தெரியாத இடத்துக்கு சென்று விட்டான் என்று பெராசிரியர் கே.இராஜய்யன் எழுதுகிறார்(பக்கம் 111)

 “While Veera Pandya fled to the woods, Sundara Pandya, collected his treasures and escaped to some unknown place. There is a tradition that Ravivarma Kulasekara, the ruler of Venad fought against the Afghans and forced them to retreat” (Prof: K. Rajayyan – History of Tamil Nadu, past to present – 1955 – page 111).

இதிலிருந்து நம் அறிவுக்கு ஒரு உண்மைப் புலனாகிறது. வேணாட்டு அரசர்கள், பாண்டிய அரசுக்கு ஆதரவும், அடைக்கலமுமாக இருந்தனர் என்பதே. அறியப்படாத இடத்துக்கு, மதுரை பொக்பிஷங்களுடன் சுந்தரபாண்டியன் சென்றுவிட்டான் என்று குறிக்கப்பட்டிருப்பது, அவைகளை வேணாட்டுக்குத்தான் சுந்தரபாண்டியன் எடுத்துக் சென்றுள்ளான் என்பதை ரகசியமாக வைத்து, அவைகளை வேணாடு பாதுகாப்பதை வெளி உலகிற்குத் தெரியாமல் இருப்பதற்குச் செய்த தந்திரம் என்றே கருத வேண்டும். எனவே ஸ்ரீபத்மநாபர் கோவில் பாதாள ரகசிய அறைகளில் காணப்படுகின்ற தங்க நகைகள், வைர வைடூரியங்கள், பொற்காசுகள், தங்க கீரிடங்கள், சிலைகள் அனைத்தும் பாண்டிய நாட்டு உடமைகளும், மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலுக்கு உரியவைகளும் ஆகும்.

இவைகளைக் குறித்த விவரங்கள் அனைத்தும் மதிலகம் ஆவணங்களில் காணலாம். ஆனால் அவைகள் அழிக்கப்பட்டிருப்பதற்கும் வாய்ப்பு உண்டு. எனென்றால் மலையாளிகள் முன் கருதலுடன்தான் எப்போதும் செயலாற்றுவர். இருப்பினும் தமிழக அரசு கேரள அரசுடன் இது குறித்து தொடர்பு கொண்டு, பாண்டிய நாட்டுக்கும், மதுரை மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் கோயிலுக்கும் சொந்தமான இந்த நகைகள் அனைத்தையும் மீட்டெடுக்க வேண்டும். தேவைப்பட்டால், கேரள உயர்நீதிமன்றத்தில் திரு. சுந்தரராஜ் ஐயர் தொடர்ந்திருக்கின்ற நீதிமன்ற வழக்கில், தமிழக அரசம் தன்னை இணைத்துக் கொள்வது தேவையாகிறது. அல்லது தனியாக ஒரு வழக்கை டெல்லி உச்ச நீதிமன்றத்தில் தொடரலாம். அவ்வாறு தொடர்ந்து தமிழர்களுக்கு, குறிப்பாக பாண்டிய நாட்டிற்குச் சொந்தமான நகைகளை மீட்டெடுத்திட வேண்டும்.


பின்னூட்டமொன்றை இடுக

சிரித்து வாழ வில்லையானாலும் உடன்பிறப்பே! பிறர் சிரிக்க வாழ்ந்து விடாதே! ……………………..

சிரித்து வாழ வில்லையானாலும் உடன்பிறப்பே! பிறர் சிரிக்க வாழ்ந்து விடாதே! ……………………..

ஒரு பிச்சைக்காரன் தன் தாத்தா யானை வைத்துக் கொள்ளும் அளவில் வசதி படைத்தவர் என்று சொல்லித் திரிந்தானாம். ஏன்? பிச்சை எடுக்கும் நிலைக்கு அவன் வந்து விட்ட வேதனை. நாடான் நாடாண்டான் நாடாண்டான் என உடன்பிறப்புகள் பிதற்றுகிறார்கள். ஏன்? நாம் நாடாளும் அளவில் இல்லை – ஆளப்படுகிறோம் என்ற வேதனையின் புலம்பல் தான். ஆகண்டபாரதத்தின் 56 தேசங்களையும் கடல் கடந்து 127 நாடுகளையும் ஆண்டவன் நாடான் என்று எதுகிறோம். ஏன்? நாடாளும் நிலைக்கு நாடான் வர வேண்டும் என்று ஒரு ஆதங்கம். மனு பெற்று வந்த இனம் மனு கொடுக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டாலும், கொடுத்த மனு கவனிக்கப்படும் நிலையிலாவது சக்திவாய்நதவர்களாக இல்லையே.?

                  தமிழகத்தை ஆளும் அளவில் சட்டசபையில் நாடார் பெரும்பான்மை இல்லையேயாயினும், இனபிரதி நிதித்துவம் என்ற தத்துவத்தின் அடிப்படையில் 234-ல் 62 நாடார் உறுப்பினர்கள் இருக்க வேண்டும். இன்று, 14 உறுப்பினர்களே உள்ளனர். அவர்களும் நாடார் நலன்நாடி இயங்க இயலாது. எனவே, நாம் ஆளப்படுகிறோம் – நம் குரல் அரசியல் வானில் இல்லை. நம் விடுதலை வாழ்வு ஒரு தொடர் போராட்டம் என்பதை ஏற்க ரெடியா?

    நாம் தொன்று தொட்டே இந்த மண்ணில் வாழ்ந்து வருகிறோம் – ஆரியர்கள் வந்தேறிகள் என்ற கோட்பாடை ஏற்றுக் கொண்டால், நாம் பெரும்பான்மையினராகவும் அவர்கள் சிறுபான்மையினராகவும் தான் இருக்க முடியும். சிறுபான்மையினரான ஆரியர்கள் பெரும்பான்மையினரான பூர்வ குடிகள் மத்தியில் வாழ தங்களை மேன்மையானவர்களாக சித்தரித்து பூஜிக்கப்பட வேண்டியவர்களாக்கிக் கொண்டு தான் ஆக வேண்டும். சதியை புரிந்து கொள்ள இயலாத மந்த புத்திக்காரர்களான பூர்வ குடிகள், ஆரியர்களை மேன்மையான இடத்தில் வைத்து, அவர்கள் கலாச்சாரத்தை ஏற்று, ஆரியர்களின் எடுபிடிகளாயினர். இது அறிவுத்தாழ்ச்சியால் பூர்வ குடிகளுக்கு ஏற்பட்ட ஒரு விபத்தும் வீழ்ச்சியும். பூர்வகுடிகள், ஏமாற்றப்பட்டுவிட்டார்கள் – இவர்கள் ஏமாற்ற முடியாமல் போனார்கள்.

            மனிதன் பல பொருளாதார நிலைகளைத் (Economic Stages) தாண்டி வந்து கொண்டிருக்கிறான். முற்காலத்தில் இயற்கையாக இலவசமாகக்கிடைத்த பழங்களையும் கிழங்குகளையும் சேகரித்து புசித்து வாழ்ந்தான். இலவசமாகக் கிடைத்த மிருக மாமிசங்களையும் மீனையும் உண்டு வாழ்ந்தான். இதை சேகரித்தல் நிலை (Collection Stage) என்பர். இந்நிலையில் சேகரிப்பு வேலை மட்டுமே உண்டு. உற்பத்திச்செலவு (Cost of Production) அதனோடு தொடர்புடைய விலை (Price) பரிமாற்றத்தை வசதிப்படுத்துகின்ற பணம் (Money) ஆகியவை இல்லை. அடுத்தது மேய்த்தல் நிலை (Pastural Stage) மிருகங்களை மனிதன் பழக்கி அவைகளின் உணவுக்காக புல்வெளிகளையும் நீர்வசதிகளையும் தேடி ஓடிக்கொண்டிருந்தான். அடுத்தது விவசாய நிலை (Agricultural Stage) மனிதன் ஓரிடத்தில் அமர்ந்திருந்து விவசாயம் செய்தான். விளை நிலத்தை சொந்தமாக்கி நலவுடைமையாளன் ஆனான். உற்பத்திச் செலவு, விலை, பணம் முதலியவை உருவாயின. அடுத்த வணிக நிலை (Commercial Stage) –ல் இவை முக்கியத்துவம் பெற்றன.

                   விவசாய நிலையில் நிலவுடைமையாளர்கள் தலை காட்டத்துவங்கினர். உடல் வலிமையுடையவர்கள் உடல் வலிமையில்லாதவர்களை பயன்படுத்தி விஸ்தாரமான இடங்களை வளைத்துப் போட்டு விவசாயம் செய்து பொருளாதார வலிமையும் பெற்றனர். நில உடைமையாளர்கள் என்று ஒரு இனம் பூர்வகுடிகள் உருவானது. ஆரியர்கள் இங்கு கால் பதித்தும் பல்வேறு யுக்திகளைக் கையாண்டு பூர்விக நிலவுடைமையாளர்களிடமிருந்து நிலங்களைகைப்பற்றி அவர்களை தங்கள் அடியாட்களாக வைத்துக் கொண்டனர். அவர்களே சத்திரியர்கள். நிலங்களை இழந்த சிலர் புதிய புதிய இடங்களுக்குக் குடிபெயர்ந்து முன்போல வலுவுற்றவர்கள் நிலவுடைமையாளர்களாகிக் கொண்டனர். இதைத்தான் ஆரிய மயமாதலும் அடிமைத்தனமும் என்று சொல்கிறோம். இது ஆதிகுடிகளின் அறிவுத்தாழ்ச்சியால் விளைந்த ஒரு விபத்தும் வீழ்ச்சியும்.

                இந்நிலையில் தான் 1600 –ல் ஆங்கிலேயர் ஆட்சி இந்தியாவில் கால் பதிக்கிறது. அவர்கள் கொள்கை வியாபாரம் என்ற அளவோடு நின்றுவிட்டதால் இங்கு நிலவியிருந்த சமுதாயச் சீர்கேடுகளை அவர்கள் கண்டு கொள்ளவில்லை. அதனால் பகைமை இல்லாமல் வியாபாரம் செய்தனர். இவர்களுக்கு முன்னரே கத்தோலிக்கப்ப போதகர்மார் இங்கு கால்பதித்த அவர்களும் சமுதாயச் சீர்கேடுகளைக் கண்டுகொள்ளாததால் பகைமையில்லாமல் தங்கள் காலங்களைக் கழித்தனர்.

                     18-ம் நூற்றாண்டின் துவக்கம் முதலே புரோட்டஸ்தாந்து கிறிஸ்தவ மிஷனெரிகள் இங்கு கால் பதிக்கத் துவங்கினர். அவர்கள் இயேசுவை ‘மாடல்’ – ஆக ஏற்று சமுதாயத்தின் அடித்தள மக்களைத் தங்கள் திருப்பணித்தளமாகக் கொண்டனர் – விடுதலைப் பணியைச் செய்தனர். நிலவில் இருந்த கேடுவிளைவித்துக் கொண்டிருந்த சமுதாயப் பழக்க வழக்கங்களை உடைத்தெறியத் துவங்கினர். அதனால் ஆரிய கொள்கைகளில் அடிவிழுந்தது. ஆரியர்கள் பகைவர்களானார்கள். அவர்களோடு இணைந்திருந்த சத்திரியர்களைக் கொண்டே மிஷனெரிகளின் முயற்சிகளை முறியடிக்க முற்பட்டனர்.

                   தென்னகத்தில் திருப்பணியாற்ற வந்த புரோட்டஸ்தாந்து கிறிஸ்தவ மிஷனெரிகளில் மிக முக்கியமானவர் டாக்டர் ராபர்ட் கால்ட்வெல் ஐயர் அவர்கள். பூர்வ குடிகளை மீட்க ஆரியத்துக்குச் சாவு மணி அடிக்கத்துணிந்து களம் இறங்கியவர் அவரே. பூர்வகுடிகளை அவர் திராவிடர் என விலாசப்படுத்தினார். ஆரியர்களின் சமஸ்கிருத மொழியும் அலக்கியங்களும் திராவிடர்களின் தமிழ் மொழிக்கும் இலக்கியங்களுக்கும் கீழானவை என தன் ஆய்வு மூலம் கால்ட்வெல் நிறுவினார். தமிழை செம்மொழி எனவும் அறிவித்தார். ஆரியர்கள் தங்கள் மேன்மையை நிலைநாட்ட திராவிடர் மனங்களில் கட்டி வைத்திருந்த கோபுரம் சாய்ந்தது. சாய்ந்த கோபுரத்தை வீழ்த்தி உடைத்துத் தரை மட்டமாக்கினார் தந்தை பெரியார். மொழி என்ற வடிவில் சமஸ்கிருதத்துக்குப்பிறந்த இந்தி தமிழகத்தில் நுழைந்துவிடா வண்ணம் காத்தவர் அண்ணாத்துரை.

              திருவிதாங்கூரில் அரசி கௌரி லட்சுமி பாயி-ன் ஆணையில் 1811-ல் ஆரியமயத்துக்குக்கல்லறை கட்டியவா ஆங்கிலேய அதிகாரி கர்னல் மன்றோ அவர்கள். மூன்றே மூன்றாண்டுகளில் ஆரிய மயத்துக்கு முடிவு கட்டினார். பூர்வ குடிகளுக்கு உயிருக்கும் உடைமைக்கும் பாதுகாப்பு கொடுத்தார். அதை இன்றும் அந்த மக்கள் நினைவுகூருகிறார்கள். அவரைத் தொடர்ந்து அங்கு ஆரிய மயத்துக்குச் சாவு மணியடித்தவர் ஈழவ சழுதாயத்தின் தந்தை ஸ்ரீ நாராயண குரு அவர்கள். இதனால் ஆரியர்கள் மிஷனெரிகளில் காலட்வெல் மீதும் ஆங்கில அதிகாரிகளில் கர்னல் மன்றோ மீதும் இன்றும் காழ்புணர்வுடன் இருக்கிறார்கள் என்பதை தோள் சீலைக் கலகம் என்ற நூலில் காணலாம்.

              காலட்வெல் நெல்லையில் நாடார் இனத்தவர் இடையில் திருப்பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார். தன் கீழிருந்த மக்களை விழிப்படையச் செய்ய, நாடார்கள் மந்தபுத்திக்காரர்கள் என்றும், உயர் ஜாதிக்காரன் இவர்களை ஏமாற்றுகிறான் என்றும், இவர்களால் அவர்களை ஏமாற்ற முடியவில்லை என்றும் சொன்னார். உங்களை மந்தபுத்திக்காதரர்கள் என்று சொல்வதா – நீங்கள் நாடாண்டவர்கள் – சான்றோர்கள் எனச் சொல்லி கிறிஸ்தவம் தழுவாத நாடார்களை தீமூட்டி விட்டான். கிறிஸ்தவத்துக்குத் தாவியவர்கள் கீழ்மட்ட சாணார்கள் என்றும் தாவாதவர்கள் உயர்மட்டச்சாணார்கள் என்றும் மேல் மட்டச் சாணார்களை ஆரிய சாணார்கள் என்றும் அழைக்கலாம். அடிக்கடி இவ்விருவரும் போர்கோலம் பூண்டு விடுகின்றனர்.

     இப்போது அரசியல் கட்சிகளில் சிலவும், சில அமைப்புகளும் ஆரிய மயமாக்குவதில் மிகத்தீவிரமாக இறங்கியுள்ளன. மீடியாக்களைப் பயன்படுத்தி, ஆரியத்துக்கு எதிராகப் போரிட்டவர்களைக் கெடுத்துப் பிரசாரம் செய்து வருகிறார்கள். நாடார்களை பெலவீனப்படுத்த ஆரிய சாணார்களை திராவிடச்சாணார்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். எடுத்துக்காட்டு: தோள் சீலைக் கலகம் என்ற நூல் – மற்றும் ராமசந்திரனுக்கு ஆதரவாக கணேசன். சிரித்து வாழவில்லையானாலும் உடன்பிறப்பே! பிறர் சிரிக்க வாழாதே. உன் இனம் அரசு வேலைகளில் போதுமான அளவில் உண்டா? சட்டசபையில் போதுமான அளவு உண்டா? உன் ஆய்வை இந்த திசைக்குத் திருப்பு கண்ணா!.

விமர்ச்சனம் தொடரும்
(Dr. D. Peter)
Chairman,
Kanyakumari Institute of Development Studies (KIDS),
266, Water Tank Road, Nagercoil-629001
Phone : +91 4652 279745
Mobile : +91 9043952430